Jegor Gajdar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jegor Timurowicz Gajdar
Егор Тимурович Гайдар
Gaidar in 2008 - crop.jpg
Data i miejsce urodzenia 19 marca 1956
Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka Moskwa, Rosyjska FSRR, ZSRR
Data i miejsce śmierci 16 grudnia 2009
Rosja Moskwa, Rosja
Premier Federacji Rosyjskiej
Okres urzędowania od 15 czerwca 1992
do 14 grudnia 1992
Poprzednik Borys Jelcyn
Następca Wiktor Czernomyrdin
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Jegor Timurowicz Gajdar (ros. Егор Тимурович Гайдар) (ur. 19 marca 1956 w Moskwie, zm. 16 grudnia 2009 tamże) – premier i minister finansów Federacji Rosyjskiej w latach 1991-1992.

Wnuk pisarza Arkadego Gajdara, syn admirała Timura Gajdara. W 1978 ukończył wydział ekonomii Uniwersytetu Moskiewskiego. Od 1980 był członkiem KPZR i redaktorem działu gospodarczego dziennika KC KPZR Kommunist. W 1990 objął kierownictwo działu gospodarczego Prawdy.

W 1991 opuścił szeregi partii komunistycznej i został doradcą Borysa Jelcyna. Jako minister finansów był jednym z autorów terapii szokowej, która poprzez uwolnienie cen spowodowała gwałtowną drożyznę i drastycznie pogorszyła poziom życia ludności. Udało mu się jednak w znacznym stopniu zredukować deficyt budżetowy. W 1991 został ministrem rozwoju gospodarczego. Od 15 czerwca do 14 grudnia 1992 pełnił obowiązki premiera Rosji. Od września 1993 do stycznia 1994 był pierwszym wicepremierem. W 1994 założył partię Demokratyczny Wybór Rosji. W 1999 z Anatolijem Czubajsem został współprzewodniczącym Sojuszu Sił Prawicowych. W latach 1999-2003 był deputowanym do Dumy Państwowej. W 2001 doprowadził do połączenia Demokratycznego Wyboru Rosji z Sojuszem Sił Prawicowych. Był autorem ponad 100 publikacji naukowych z dziedziny ekonomii.

Jegor Gajdar był nieprzejednanym krytykiem polityki Władimira Putina, zarzucał mu doprowadzenie do odejścia Rosji od systemu gospodarki wolnorynkowej.

24 listopada 2006 został prawdopodobnie podtruty w czasie swojej wizyty w Irlandii, gdzie promował swoją nową książkę The Death of Empire: Lessons for Contemporary Russia (pol. Zgon imperium – nauka dla współczesnej Rosji). Komentatorzy wiążą ten fakt z niewyjaśnionymi zabójstwami Anny Politkowskiej i Aleksandra Litwinienki[1].

W nocy z 15 na 16 grudnia 2009, w wieku 53 lat, zmarł w Moskwie. Przyczyną były problemy z krążeniem[2].

Przypisy