Aleksander Kiereński
| Aleksander Kiereński | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 4 maja 1881 Simbirsk |
| Data i miejsce śmierci | 11 czerwca 1970 Nowy Jork |
| Premier Rządu Tymczasowego Rosji | |
| Przynależność polityczna | Eserowcy |
| Okres urzędowania | od 21 lipca 1917 do 8 listopada 1917 |
| Poprzednik | Gieorgij Lwow |
| Następca | urząd zniesiony |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Aleksandr Fiodorowicz Kiereński, ros. Александр Фёдорович Керенский (ur. 22 kwietnia?/4 maja 1881 w Symbirsku, zm. 11 czerwca 1970 w Nowym Jorku) – rosyjski polityk, z wykształcenia prawnik. Premier Rządu Tymczasowego.
Syn Fiodora Kiereńskiego, dyrektora gimnazjum w Symbirsku[1]. Po ukończeniu studiów prawniczych na fakultecie Uniwersytetu Petersburskiego w 1904 pracował jako adwokat w Petersburgu, gdzie dał się poznać jako dobry obrońca w procesach politycznych. Kiereński był umiarkowanym rewolucjonistą. W roku 1905 wstąpił do partii eserowców. W latach 1912–1917 z ramienia trudowików wszedł w skład czwartej Dumy Państwowej.
W czasie I wojny światowej współtworzył opozycyjny Blok Postępowy. Po rewolucji lutowej został członkiem Tymczasowego Komitetu Dumy Państwowej, a także wiceprzewodniczącym Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.
W Rządzie Tymczasowym ks. Lwowa zajmował stanowiska ministra sprawiedliwości (od marca) i ministra wojny i morskiego (od maja – września). 21 lipca 1917 zastąpił go na stanowisku premiera Rządu Tymczasowego Rosji, a we wrześniu (po tzw. "puczu Korniłowa") stanął na czele armii rosyjskiej z tytułem Naczelnego Wodza. Jako dyktator okazał się niezdecydowany, a wprowadzony program kontynuacji wojny okazał się nierealny (Ofensywa Kiereńskiego). Niepowodzenia prowadzonej przez niego polityki przysporzyły mu przeciwników po obu stronach sceny politycznej.
Po przejęciu władzy przez bolszewików jego rząd został obalony, a on sam zbiegł na front do Pskowa. Bez skutku usiłował pozyskać poparcie armii przeciw bolszewikom. Po nieudanej próbie odbicia Piotrogrodu za pomocą korpusu kozackiego Piotra Krasnowa, 14 listopada 1917 r. zbiegł nad Don. W demokratycznych wyborach do Konstytuanty w listopadzie 1917 wybrany deputowanym z listy eserowców z Saratowa. W 1918 r. przedostał się do Francji. W roku 1940 wyemigrował do USA. Uczestniczył tam w antysowieckiej działalności białej emigracji. Był redaktorem gazety "Dni" w latach 1922–1932. Pod koniec życia próbował bezskutecznie wrócić do ZSRR. Napisał kilka książek i wspomnień, m.in. "Pamiętniki" – książkę o rewolucji październikowej, napisaną w duchu antysowieckim.
Przypisy
- ↑ Do gimnazjum, którego dyrektorem był Fiodor Kiereński uczęszczał Włodzimierz Lenin.
Bibliografia, linki[edytuj]
- Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 12 Moskwa 1973,
- Popularna Encyklopedia Powszechna t. k. Oficyna Wydawnicza Kraków 1995
- Aleksandr Kiereński na portalu hrono.ru
Zobacz też[edytuj]
|
|||||||||||||
|
|||||
