Aleksander Kiereński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksander Kiereński
Alexander Kerensky LOC 24416.jpg
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1881
Simbirsk
Data i miejsce śmierci 11 czerwca 1970
Nowy Jork
Premier Rządu Tymczasowego Rosji
Przynależność polityczna Eserowcy
Okres urzędowania od 21 lipca 1917
do 8 listopada 1917
Poprzednik Gieorgij Lwow
Następca urząd zniesiony
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Aleksandr Fiodorowicz Kiereński, ros. Александр Фёдорович Керенский (ur. 22 kwietnia?/4 maja 1881 w Symbirsku, zm. 11 czerwca 1970 w Nowym Jorku) – rosyjski polityk, z wykształcenia prawnik. Premier Rządu Tymczasowego.

Syn Fiodora Kiereńskiego, dyrektora gimnazjum w Symbirsku[1]. Po ukończeniu studiów prawniczych na fakultecie Uniwersytetu Petersburskiego w 1904 pracował jako adwokat w Petersburgu, gdzie dał się poznać jako dobry obrońca w procesach politycznych. Kiereński był umiarkowanym rewolucjonistą. W roku 1905 wstąpił do partii eserowców. W latach 1912–1917 z ramienia trudowików wszedł w skład czwartej Dumy Państwowej.

W czasie I wojny światowej współtworzył opozycyjny Blok Postępowy. Po rewolucji lutowej został członkiem Tymczasowego Komitetu Dumy Państwowej, a także wiceprzewodniczącym Piotrogrodzkiej Rady Delegatów Robotniczych i Żołnierskich.

W Rządzie Tymczasowym ks. Lwowa zajmował stanowiska ministra sprawiedliwości (od marca) i ministra wojny i morskiego (od maja – września). 21 lipca 1917 zastąpił go na stanowisku premiera Rządu Tymczasowego Rosji, a we wrześniu (po tzw. "puczu Korniłowa") stanął na czele armii rosyjskiej z tytułem Naczelnego Wodza. Jako dyktator okazał się niezdecydowany, a wprowadzony program kontynuacji wojny okazał się nierealny (Ofensywa Kiereńskiego). Niepowodzenia prowadzonej przez niego polityki przysporzyły mu przeciwników po obu stronach sceny politycznej.

Po przejęciu władzy przez bolszewików jego rząd został obalony, a on sam zbiegł na front do Pskowa. Bez skutku usiłował pozyskać poparcie armii przeciw bolszewikom. Po nieudanej próbie odbicia Piotrogrodu za pomocą korpusu kozackiego Piotra Krasnowa, 14 listopada 1917 r. zbiegł nad Don. W demokratycznych wyborach do Konstytuanty w listopadzie 1917 wybrany deputowanym z listy eserowców z Saratowa. W 1918 r. przedostał się do Francji. W roku 1940 wyemigrował do USA. Uczestniczył tam w antysowieckiej działalności białej emigracji. Był redaktorem gazety "Dni" w latach 1922–1932. Pod koniec życia próbował bezskutecznie wrócić do ZSRR. Napisał kilka książek i wspomnień, m.in. "Pamiętniki" – książkę o rewolucji październikowej, napisaną w duchu antysowieckim.

Przypisy

  1. Do gimnazjum, którego dyrektorem był Fiodor Kiereński uczęszczał Włodzimierz Lenin.

Bibliografia, linki[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Aleksandr Kiereński jako premier Rządu Tymczasowego w swoim gabinecie w Pałacu Zimowym.