Jerzy Lukierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jerzy Andrzej Lukierski (ur. 21 maja 1936 w Warszawie) – polski fizyk teoretyk, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Ukończył Uniwersytet Wrocławski w 1957 roku, doktorat obronił w 1961 r., habilitował się w r. 1967. W r. 1983 został profesorem zwyczajnym.

Zajmuje się problemami matematycznymi teorii oddziaływań fundamentalnych, zagadnieniem symetrii i supersymetrii, modelami teoriopolowymi. Od r. 1990 zajmuje się deformacjami kwantowymi symetrii. Jest współautorem ważnej pracy wprowadzającej tzw. kappa-deformacje symetrii relatywistycznych (1991).

W 1995 roku został laureatem Nagrody im. Marii Skłodowskiej-Curie. Jest autorem ponad 270 prac naukowych i promotorem 18 doktoratów.

W latach 1990-2005 był dyrektorem Instytutu Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Wrocławskiego. W kadencji 2007-2011 jest wiceprzewodniczącym Komitetu Fizyki PAN.

W roku 2010 otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów za wybitny dorobek naukowy.

Był mistrzem Polski juniorów w skoku w dal (1955)[1][2][3]. Żona: Elżbeta Lukierska (ur. 1962), artysta-plastyk (ceramika, malarstwo, grafika komputerowa). Dzieci: Robert (ur. 1985) i Urszula (ur. 1987).

Przypisy

  1. Jubileusz profesora Lukierskiego (pol.). Gazeta.pl. [dostęp 4 listopada 2014].
  2. Jerzy Andrzej Lukierski (pol.). la.azs.awf.wroc.pl/. [dostęp 4 listopada 2014].
  3. NOTA BIOGRAFICZNA PROF. JERZEGO LUKIERSKIEGO (pol.). ift.uni.wroc.pl. [dostęp 4 listopada 2014].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]