Jerzy Lukierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Jerzy Andrzej Lukierski (ur. 21 maja 1936 w Warszawie) – polski fizyk teoretyk, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.

Ukończył Uniwersytet Wrocławski w 1957 roku, doktorat obronił w 1961 r., habilitował się w r. 1967. Od r. 1983 został profesorem zwyczajnym.

Zajmuje się problemami matematycznymi teorii oddziaływań fundamentalnych, zagadnieniem symetrii i supersymetrii, modelami teoriopolowymi. Od r. 1990 zajmuje się deformacjami kwantowymi symetrii. Jest współautorem ważnej pracy wprowadzającej tzw. kappa-deformacje symetrii relatywistycznych (1991).

W 1995 roku został laureatem Nagrody im. Marii Skłodowskiej-Curie. Jest autorem ponad 270 prac naukowych i promotorem 18-tu doktoratów.

W latach 1990-2005 był dyrektorem Instytutu Fizyki Teoretycznej Uniwersytetu Wrocławskiego. W kadencji 2007-2011 jest wiceprzewodniczącym Komitetu Fizyki PAN.

W roku 2010 otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów za wybitny dorobek naukowy.

Był mistrzem Polski juniorów w skoku w dal (1955). Żona: Elżbeta Lukierska (ur. 1962), artysta-plastyk (ceramika, malarstwo, grafika komputerowa). Dzieci: Robert (ur. 1985) i Urszula (ur. 1987).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]