Kanut Lavard

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Święty
Kanut Lavard
Knud Erikssen Lavard
książę
męczennik
Knut Lavard.jpg
Św. Kanut Lavard na średniowiecznym obrazie w Vigersted w Danii
Data urodzenia 12 marca 1096
Roskilde (Dania)
Data śmierci 7 stycznia 1131
las w Haraldsted k. Ringsted
Kościół/
wyznanie
katolicki
Wspomnienie 7 stycznia
Kanut Lavard
Książę Szlezwika
Okres panowania od 1119
do 1130
Poprzednik Olaf I Głód
Następca Magnus Silny
Dane biograficzne
Dynastia Estrydsenidzi
Urodziny 13 marca 1096
Roskilde
Śmierć 7 stycznia 1131
Ojciec Eryk I Zawsze Dobry
Matka Bodil Thrugotsdatter
Żona Ingeborga Nowogrodzka
Dzieci Krystyna
Małgorzata
Waldemar I Wielki
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Kanut Lavard, duń. Knud Erikssen Lavard (ur. 12 marca 1096 w Roskilde, zm. 7 stycznia 1131 w lesie Haraldstedu koło Ringsted) – książę duński, książę jutlandzki (Szlezwiku), mąż Ingeborgi Nowogrodzkiej, męczennik za sprawiedliwość, święty Kościoła katolickiego.

Był drugim, według starszeństwa, synem duńskiego króla Eryka I zwanego Zawsze Dobry, bratankiem króla Kanuta IV Świętego, wychowanego na dworze saksońskim. Przez lata zaangażowany był w walkę z wikingami. Wspierał działalność misyjną św. Wicelina. W 1129 otrzymał od cesarza Lotara III tytuł króla Wendów i Obodrytów, po tym jak synowie księcia Henryka Gotszalkowica zginęli w bratobójczych walkach[1]. Jednak jego panowanie nad Obodrytami było ograniczone do ziemi Wagryjskiej, gdyż na pozostałej części Połabia przewodził Przybysław. Król Danii Niels Stary (brat Eryka I Zawsze Dobrego) widział w nim konkurenta do duńskiego tronu dla swojego syna Magnusa Nilssena Silnego (Magnus den Stærke) i zorganizował jego zabójstwo.

Kanut został zamordowany w styczniu 1131 przez swoich kuzynów Magnusa Silnego i Henryka Skadelaara w zasadzce zorganizowanej w lasach Haraldstedu koło Ringsted na Zelandii. Morderstwo to spowodowało wieloletnią wojnę domową między Nielsem i Magnusem z jednej strony a Erykiem Pamiętnym (bratem Kanuta) z drugiej. Osiem dni po śmierci Kanuta na świat przyszedł jego jedyny syn z małżeństwa z Ingeborgą Nowogrodzką, księżniczką Rusi Kijowskiej, przyszły król Danii Waldemar I Wielki. Dzięki staraniom Waldemara, Kanuta uznano za męczennika za sprawiedliwość i w 1169 jego kult został zaaprobowany przez papieża Aleksandra III.

Wspomnienie liturgiczne św. Kanuta obchodzone jest w dzienną pamiątkę śmierci oraz 25 lipca w Danii, w dzień przeniesienia relikwii.

Relikwie św. Kanuta zostały uroczyście złożone w benedyktyńskim kościele w Ringsted 25 lipca 1170. Uroczystość ta połączona była z pierwszą duńską koronacją, siedmioletniego wówczas syna Waldemara, Kanuta VI. Kościół ten stał się ośrodkiem czci jednego z najpopularniejszych świętych duńskich. Za sprawą cystersów kult ten dotarł do państw sąsiadujących w tym i na Pomorze.

W ikonografii św. Kanut przedstawiany jest jako rycerz z girlandą, kopią i cyborium, czasem również jadąc konno w pełnej zbroi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jerzy Strzelczyk: Zapomniane narody Europy. Wrocław: Ossolineum, 2009, s. 260. ISBN 978-83-04-04769-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]