Kapelusz polowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żołnierz amerykański w kapeluszu polowym

Kapelusz polowy (bush hat, boonie hat) – część umundurowania polowego. Kapelusz najczęściej używany jest w czasie operacji na terenach pustynnych lub silnie zalesionych.

Kapelusz posiada duże rondo, które chroni przed słońcem. Często dla lepszej wentylacji stosowane są wywietrzniki. Zazwyczaj wykonywany jest tkaniny przewiewnej, barwionej na kolory ochronne.

Kapelusz polowy w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz polowy w Wojsku Polskim pojawił się wraz z zaangażowaniem się Polski w Iraku. Obecnie obowiązują dwa wzory: wz. 402/MON i wz. 402P/MON. Oba kapelusze mają taki sam krój z woalką chroniącą kark przed promieniami słonecznymi i są wykonane z tego samego materiału (tkanina US-21: 83% bawełna i 17% poliester). Różnią się kamuflażem, wz. 402/MON - "Pantera", wz. 402P/MON - tzw. "Pantera Pustynna".[1]

Kapelusz polowy w Siłach Zbrojnych USA[edytuj | edytuj kod]

Wykonywane z tkanin mundurowych kapelusze rozpowszechniły się w wojsku amerykańskim wraz z wojną w Wietnamie. Pierwsze z nich były wykonane w kamuflażu Tigerstripe, ERDL lub w kolorze oliwkowym. Kapelusze stanowiły uzupełnienie dla patrolówek, spisywały się od nich dużo lepiej w gorące dni i w gęsto zalesionym terenie. Kapelusze pojawiły się ponownie podczas I i II wojny w Zatoce i w niemal niezmienionej formie użytkowane są do dziś.[2]

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. ppłk. Jacek Zdanowicz. Zmiany w umundurowaniu i wyekwipowaniu polowym żołnierzy Sił Zbrojnych RP. „Przegląd Logistyczny 1/2009”, s. 8. Redakcja Wojskowa. ISSN 1898-8202. 
  2. U.S. Military Hat, Jungle (Boonie) (ang.). [dostęp 2011-12-28].