Królestwo Obojga Sycylii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Regno delle Due Sicilie
Królestwo Obojga Sycylii
Królestwo Sycylii
Królestwo Neapolu
1816-1861 Zjednoczone Królestwo Włoch
Flaga Obojga Sycylii
Godło Obojga Sycylii
Flaga Obojga Sycylii Godło Obojga Sycylii
Położenie Obojga Sycylii
Język urzędowy sycylijski, neapolitański
Stolica Neapol
Ustrój polityczny monarchia
Ostatnia głowa państwa król Obojga Sycylii Franciszek II
Powierzchnia
 • całkowita

111 900 km²
Liczba ludności (1860)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
b.d.. na świecie
8 703 000
77,8 osób/km²
Data powstania 12 grudnia 1816
Zjednoczenie Włoch 12 lutego 1861

Królestwo Obojga Sycylii – państwo istniejące w latach 1816-1860 na terenie Sycylii i południowej części Półwyspu Apenińskiego.

Państwo powstało z przekształcenia się Królestwa Neapolu po kongresie wiedeńskim. Koronę sycylijską otrzymał ród Burbonów, z którego później oddzieliła się cała gałąź – Burbonowie Sycylijscy. Niecodzienna nazwa państwa ma swój rodowód z XIII wieku – gdy w wyniku tzw. nieszporów sycylijskich doszło do podziału Królestwa Sycylii na część wyspiarską i kontynentalną ze stolicą w Neapolu – zaś władcy obu państw utrzymali i używali tytułu Królów Sycylii.

Kres państwa nadszedł w 1860, kiedy Giuseppe Garibaldi zajął cały obszar królestwa i włączył je do zjednoczonych Włoch.

Królowie Obojga Sycylii[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Władcy Neapolu i Sycylii.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Konserwatywne rządy Burbonów w dziedzinie gospodarki opowiadały się za szerokim interwencjonizmem państwowym i protekcjonizmem. Szybkie zadłużanie się kraju i dziury budżetowe starano się powstrzymać wysokimi cłami co miało katastrofalne skutki dla gospodarki kraju, który z biegiem czasu coraz szybciej biedniał. Duże pieniądze przeznaczano także na wojsko, co również nie poprawiało jego sytuacji. Ponadto spora część budżetu państwa przeznaczona była na utrzymanie rodziny królewskiej oraz jej licznych pałaców i posiadłości ziemskich.

Jedynymi osiągnięciami rządów królewskich w tym kraju było połączenie telegraficzne między Neapolem a Sycylią, rozbudowa floty morskiej i przez krótki czas dość szybki rozwój kolei (zahamowany dość drastycznie w połowie lat 30. XIX wieku).

Główną gałęzią gospodarki kraju było rolnictwo. Przemysł był przez cały okres istnienia kraju słabo rozwinięty. Od drugiej połowy lat 30. XIX wieku sytuacja królestwa pogarszała się. Po wystąpieniach z 1837 roku podwyższono podatki i zwiększono nakłady na wojsko i policję. Od tego czasu kraj coraz bardziej słabł.

Kolejnym czynnikiem osłabiającym rozwój gospodarczy kraju była najwyższa na Półwyspie Apenińskim przestępczość. Nierzadko zorganizowane grupy przestępcze kontrolowały lokalne władze i wymuszały haracze od całych prowincji.

Rozwój infrastruktury przebiegał znacznie wolniej niż w innych krajach włoskich, a porównywalnie z Państwem Kościelnym.

Swobody obywatelskie[edytuj | edytuj kod]

Królestwo Obojga Sycylii miało, zaraz za Państwem Kościelnym, najmniej swobód obywatelskich na całym terytorium współczesnych Włoch, co stało się przyczyną wielu wystąpień i rewolucji w 1848 roku (w czasie której Sycylia na krótki czas ogłosiła niepodległość, co zakończyło się zdziesiątkowaniem mieszkańców wyspy i masakrą buntowników).

W królestwie obowiązywała bardzo radykalna cenzura prasy, a policja dysponowała niezwykle szerokimi uprawnieniami. Obywatele nie mieli również prawa głosu, a istniejące partie i stronnictwa polityczne opozycyjne dla obecnej władzy były zastraszane. Nielegalne były również wszelkie organizacje pracownicze. Za przynależność do nich groziło więzienie.

Panowała także kontrola wwożonych do kraju książek i gazet. Książki ocenione przez władze jako „antyrządowe” były natychmiast konfiskowane. Po rewolucji 1848 roku za posiadanie liberalnych gazet, publikacji itp. groziła kara śmierci lub długoletniego więzienia.

Sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej wraz ze wstąpieniem na tron Franciszka II, który wsławił się krwawymi masakrami i prześladowaniami oraz ciągłą inwigilacją obywateli przez bardzo licznych królewskich inspektorów.

Podział terytorialny kraju[edytuj | edytuj kod]

Prowincje Królestwa Obojga Sycylii
 
Prowincja Stolica
1 Coat of Arms of Abruzzo Ultra (wings inverted).svg Abruzzo Ultra L'Aquila
2 Coat of Arms of Abruzzo Citra.svg Abruzzo Citra Chieti
3 Coat of Arms of Terra di Lavoro.svg Terra di Lavoro Neapol
4 Coat of Arms of Contado di Molise.svg Contado di Molise Campobasso
5 Coat of Arms of Principato Ultra.svg Principato Ultra Benevento
6 Coat of Arms of Principato Citra.svg Principato Citra Salerno
7 Coat of Arms of Capitanata.svg Capitanata Foggia
8 Coat of Arms of Basilicata.svg Basilicata Potenza
9 Coat of Arms of Terra di Bari.svg Terra di Bari Bari
10 Coat of Arms of Terra d'Otranto.svg Terra di Otranto Lecce
11 Coat of Arms of Calabria Citra.svg Calabria Citra Cosenza
12 Coat of Arms of Calabria Ultra.svg Calabria Ultra Catanzaro
13 Sycylia Palermo

Głowy Królewskiej Rodziny Burbonów Sycylijskich[edytuj | edytuj kod]

Po zajęciu Królestwa Obojga Sycylii wielu władców nadal utrzymywało stosunki dyplomatyczne z wygnanym sycylijskim dworem, byli to np.: cesarz Austrii, królowie Bawarii, Wirtembergii i Hanoweru, królowa Hiszpanii, car Rosji oraz papież. Potomkowie ostatniego króla Obojga Sycylii nadal roszczą sobie prawa do utraconego tronu.

Po śmierci Ferdynanda Piusa, dwóch członków rodziny uznało się za głowy rodziny i powstały dwie oddzielne linie.

Linia Kalabria[edytuj | edytuj kod]

Następcy:

  1. Pedro, książę Noto (ur. 1968)
  2. Jaime, książę Capui (ur. 1993), syn Pedro
  3. Juan Sycylijski (ur. 2003), drugi syn Pedro
  4. Pablo Sycylijski (ur. 2004), trzeci syn Pedro
  5. Pedro Sycylijski (ur. 2007), czwarty syn Pedro
  6. Karol, książę Castro (ur. 1963)
  7. Antoni Sycyliski (ur. 1929), syn Gabriela Sycylijskiego
  8. Franciszek Sycylijski (ur. 1960), syn Antoniego
  9. Antoni Sycylijski (ur. 2003), syn Franciszka
  10. Gennaro Sycylijski (ur. 1966), syn Antoniego
  11. Kazimierz Sycylijski (ur. 1938), syn Gabriela
  12. Ludwik Sycylijski (ur. 1970), syn Kazimierza
  13. Aleksander Sycylijski (ur. 1974), syn Kazimierza

Linia Castro[edytuj | edytuj kod]

Następcy:

  1. Antoni Sycyliski (ur. 1929), syn Gabriela Sycylijskiego
  2. Franciszek Sycylijski (ur. 1960), syn Antoniego
  3. Antoni Sycylijski (ur. 2003), syn Franciszka
  4. Gennaro Sycylijski (ur. 1966), syn Antoniego
  5. Kazimierz Sycylijski (ur. 1938), syn Gabriela
  6. Ludwik Sycylijski (ur. 1970), syn Kazimierza
  7. Aleksander Sycylijski (ur. 1974), syn Kazimierza

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]