Leopold II (wielki książę Toskanii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Leopold II Toskański
Leopold Second of Tuscany.jpg
Wielki Książę Toskanii
Okres panowania od 18 czerwca 1824
do 21 lipca 1859
Dane biograficzne
Dynastia Habsburgowie Lotaryńscy
Urodziny 3 października 1797
Florencja
Śmierć 29 stycznia 1870
Rzym
Ojciec Ferdynand III Toskański
Matka Luiza Maria Amelia Teresa Sycylijska
Żona Maria Anna Saksońska
Maria Antonietta Sycylijska
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Leopold II Jan Józef Franciszek Ferdynand Karol Habsburg-Lotaryński (ur. 3 października 1797 we Florencji; zm. 29 stycznia 1870 w Rzymie) – arcyksiążę, wielki książę Toskanii w latach 1824–1859.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Leopold był synem wielkiego księcia Ferdynanda III Toskańskiego i Luizy Marii, księżniczki Obojga Sycylii oraz wnukiem cesarza Leopolda II i jego żony – infantki Marii Ludwiki Hiszpańskiej. Od 1799 roku towarzyszył ojcu na wygnaniu w Wiedniu, Salzburgu i Würzburgu. Do Toskanii powrócił w 1814 roku.Władzę w księstwie przejął 18 czerwca 1824 roku. Pierwsze dwadzieścia lat panowania poświęcił problemom wewnętrznym państwa. Jego polityka była względnie reakcyjna i najłagodniejsza spośród wszystkich władców Toskanii, która po roku 1832 stała się ostoją liberałów[1]. Pozostawał pod wpływem Austrii, ale nie stosował się ściśle do zaleceń płynących z Wiednia. Zezwalał na wolność prasy czy też osiedlanie się uchodźców politycznych (jak np. Giuseppe Mazzini) w granicach księstwa[2].

Wydarzenia z lat 1847/1848 wymusiły na Leopoldzie nadanie księstwu konstytucji[3]. Stało się to 15 lutego 1848 roku. Nie spełnił jednak zgłaszanych, najbardziej radykalnych postulatów o likwidacji wpływów austriackich w Toskanii, chociaż w marcu tego samego roku – w obawie o tron – wypowiedział wojnę własnej dynastii i posłał do Lombardii nieproszone posiłki Karolowi Albertowi, który podjął walkę o wyzwolenie północnych Włoch spod austriackiego panowania[4]. Inna sprawa, że w kwietniu – śladem papieża – wycofał się z wojny[5], ale miasta toskańskie, z Livorno na czele, wywierały naciski by nie odstąpił od ustroju konstytucyjnego[6]. W zamęcie działań wojennych został zmuszony do ucieczki z Florencji, aczkolwiek po bitwie pod Novarą miejscy notable pośpieszyli wysłać delegację z usilną prośbą by wrócił[7].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

W 1817 r. poślubił Marię Annę Saksońską (1799–1832). Doczekał się z nią trójki potomstwa:

  • Karolina (1822–1841),
  • Augusta Ferdynanda (1825–1864) – żona Luitpolda, księcia-regenta Bawarii,
  • Maksymiliana (1827–1834).
Maria Antonietta Burbon-Sycylijska

Po śmierci Marii Anny wielki książę ożenił się po raz drugi. Jego żoną została Maria Antonietta Sycylijska, córka Franciszka I Burbona, króla Obojga Sycylii, i królowej Marii Izabeli, infantki hiszpańskiej. Para doczekała się dziesięciorga dzieci:

Przypisy

  1. Wituch 1983 ↓, s. 37.
  2. Wituch 1983 ↓, s. 37-38.
  3. Wituch 1983 ↓, s. 103.
  4. Wituch 1983 ↓, s. 108.
  5. Wituch 1983 ↓, s. 109.
  6. Wituch 1983 ↓, s. 120.
  7. Wituch 1983 ↓, s. 127.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Wereszycki, Historia Austrii, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 1986.
  • Józef Andrzej Gierowski, Historia Włoch, Wrocław 2003.
  • Tomasz Wituch, Garibaldi, Wrocław-Warszawa-Kraków 1983.
Poprzednik
Ferdynand III
Coat of arms of Medici.svg Wielki książę Toskanii
1824-1859
Coat of arms of Medici.svg Następca
Ferdynand IV