Leopold II (wielki książę Toskanii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leopold II Toskański
Leopold Second of Tuscany.jpg
Wielki Książę Toskanii
Okres panowania od 18 czerwca 1824
do 21 lipca 1859
Dane biograficzne
Dynastia Habsburgowie Lotaryńscy
Urodziny 3 października 1797
Florencja
Śmierć 29 stycznia 1870
Rzym
Ojciec Ferdynand III Toskański
Matka Luiza Maria Amelia Teresa Sycylijska
Żona Maria Anna Saksońska
Maria Antonietta Sycylijska
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Świętego Józefa (Toskania) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana (Toskania) Krzyż Wielki Orderu Zasługi Wojskowej (Toskania) Order Złotego Runa (Austria) Krzyż Wielki Orderu Świętego Stefana Order Świętego Januarego (Sycylia) Kawaler Orderu Świętego Ferdynanda (Sycylia) Święty Konstantyński Order Wojskowy Świętego Jerzego
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Leopold II Jan Józef Franciszek Ferdynand Karol Habsburg-Lotaryński (ur. 3 października 1797 we Florencji; zm. 29 stycznia 1870 w Rzymie) – arcyksiążę, wielki książę Toskanii w latach 1824–1859.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Leopold był synem wielkiego księcia Ferdynanda III Toskańskiego i Luizy Marii, księżniczki Obojga Sycylii oraz wnukiem cesarza Leopolda II i jego żony – infantki Marii Ludwiki Hiszpańskiej. Od 1799 roku towarzyszył ojcu na wygnaniu w Wiedniu, Salzburgu i Würzburgu. Do Toskanii powrócił w 1814 roku.Władzę w księstwie przejął 18 czerwca 1824 roku. Pierwsze dwadzieścia lat panowania poświęcił problemom wewnętrznym państwa. Jego polityka była względnie reakcyjna i najłagodniejsza spośród wszystkich władców Toskanii, która po roku 1832 stała się ostoją liberałów[1]. Pozostawał pod wpływem Austrii, ale nie stosował się ściśle do zaleceń płynących z Wiednia. Zezwalał na wolność prasy czy też osiedlanie się uchodźców politycznych (jak np. Giuseppe Mazzini) w granicach księstwa[2].

Wydarzenia z lat 1847/1848 wymusiły na Leopoldzie nadanie księstwu konstytucji[3]. Stało się to 15 lutego 1848 roku. Nie spełnił jednak zgłaszanych, najbardziej radykalnych postulatów o likwidacji wpływów austriackich w Toskanii, chociaż w marcu tego samego roku – w obawie o tron – wypowiedział wojnę własnej dynastii i posłał do Lombardii nieproszone posiłki Karolowi Albertowi, który podjął walkę o wyzwolenie północnych Włoch spod austriackiego panowania[4]. Inna sprawa, że w kwietniu – śladem papieża – wycofał się z wojny[5], ale miasta toskańskie, z Livorno na czele, wywierały naciski by nie odstąpił od ustroju konstytucyjnego[6]. W zamęcie działań wojennych został zmuszony do ucieczki z Florencji, aczkolwiek po bitwie pod Novarą miejscy notable pośpieszyli wysłać delegację z usilną prośbą by wrócił[7].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

W 1817 r. poślubił Marię Annę Saksońską (1799–1832). Doczekał się z nią trójki potomstwa:

  • Karolina (1822–1841),
  • Augusta Ferdynanda (1825–1864) – żona Luitpolda, księcia-regenta Bawarii,
  • Maksymiliana (1827–1834).
Maria Antonietta Burbon-Sycylijska

Po śmierci Marii Anny wielki książę ożenił się po raz drugi. Jego żoną została Maria Antonietta Sycylijska, córka Franciszka I Burbona, króla Obojga Sycylii, i królowej Marii Izabeli, infantki hiszpańskiej. Para doczekała się dziesięciorga dzieci:

Przypisy

  1. Wituch 1983 ↓, s. 37.
  2. Wituch 1983 ↓, s. 37-38.
  3. Wituch 1983 ↓, s. 103.
  4. Wituch 1983 ↓, s. 108.
  5. Wituch 1983 ↓, s. 109.
  6. Wituch 1983 ↓, s. 120.
  7. Wituch 1983 ↓, s. 127.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Wereszycki, Historia Austrii, Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków 1986.
  • Józef Andrzej Gierowski, Historia Włoch, Wrocław 2003.
  • Tomasz Wituch, Garibaldi, Wrocław-Warszawa-Kraków 1983.
Poprzednik
Ferdynand III
Coat of arms of Medici.svg Wielki książę Toskanii
1824-1859
Coat of arms of Medici.svg Następca
Ferdynand IV