Kirion II (patriarcha Gruzji)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kirion
Giorgi Sadzagliszwili
Katolikos-Patriarcha całej Gruzji
Kirion
Kraj działania  Gruzja
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1854
Nikozi
Data śmierci 27 czerwca 1918
Katolikos-Patriarcha całej Gruzji
Okres sprawowania 1917-1918
Wyznanie prawosławne
Kościół Gruziński Kościół Prawosławny
Śluby zakonne 2 listopada 1896
Diakonat 1896
Prezbiterat 6 listopada 1896
Sakra biskupia 23 sierpnia 1898
Wybór patriarchy 1 października 1917
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 23 sierpnia 1898
Konsekrator Flawian (Horodecki)
Współkonsekratorzy Aleksander (Okropiridze), Wissarion (Dadiani), Leonid (Okropiridze)
Nagrobek patriarchy Kiriona

Kirion II, imię świeckie Giorgi Sadzagliszwili[1] lub Sadzagelaszwili[2] (ur. 10 listopada 1854 w Nikozi, zm. 27 czerwca 1918) – Katolikos-Patriarcha całej Gruzji od października 1917 do czerwca 1918, pierwszy zwierzchnik Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego po jego odrodzeniu po rewolucji lutowej w Rosji. Czczony w Kościele gruzińskim jako święty męczennik[1].

Był synem kapłana prawosławnego. W 1876 ukończył seminarium duchowne w Tyflisie, zaś w 1880 – Kijowską Akademię Duchowną. Po uzyskaniu dyplomu został zatrudniony w seminarium duchownym w Odessie[3]. Od 1885 był pomocnikiem inspektora seminarium duchownego w Gori, zaś w 1890 został wykładowcą szkoły duchownej oraz eparchialnej szkoły żeńskiej w Kutaisi[3]. Po roku przeniesiony do szkoły duchownej w Tyflisie[3].

2 listopada 1896, po tragicznej śmierci żony i dzieci[1], złożył wieczyste śluby mnisze przed metropolitą moskiewskim Włodzimierzem, 6 listopada tego samego roku został wyświęcony na hieromnicha. Otrzymał następnie godność igumena i został wyznaczony na przełożonego monasteru Kwatachewi. 31 grudnia tego samego roku został dziekanem monasterów w eparchii gruzińskiej. 10 maja 1898 otrzymał godność archimandryty[3].

23 sierpnia 1898 miała miejsce jego chirotonia na biskupa pomocniczego eparchii gruzińskiej z tytułem biskupa alawerdzkiego. W ceremonii jako konsekratorzy wzięli udział egzarcha Gruzji Flawian, biskupi gurijsko-mengrelski Aleksander, imeretyński Wissarion oraz gorijski Leonid. Od 1900 do 1902 był biskupem Gori, wikariuszem eparchii gruzińskiej. Następnie od 1902 do 1903 pełnił funkcję biskupa pomocniczego eparchii podolskiej z tytułem biskupa bałckiego. Następnie do 1903 do 1904 był biskupem nowomyrhorodzkim, wikariuszem eparchii chersońskiej. Od 1904 do 1906 był ordynariuszem eparchii orłowskiej i siewskiej[3].

Należał do delegacji duchowieństwa gruzińskiego, która w 1905 prowadziła rozmowy ze Świętym Synodem Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego w sprawie restytucji autokefalii Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego. W opublikowanym następnie przemówieniu, jakie wygłosił przed komisją Synodu, argumentował, iż kanony soborów powszechnych zezwalają na tworzenie Kościołów narodowych, co pozwala na wyodrębnienie się Kościoła Gruzińskiego. Rozmowy, z powodu skrajnych różnic zdań między hierarchą gruzińską i rosyjską, zakończyły się odmową nadania autokefalii[4].

W 1906 na własną prośbę przeniesiony na katedrę suchumską. W 1907 z tytułem biskupa kowieńskiego został wikariuszem eparchii wileńskiej i litewskiej. W 1908 odszedł w stan spoczynku[3]. Zamieszkiwał kolejno w Monasterze Kuriaskim, Monasterze Sanaksarskim oraz monasterze św. Włodzimierza k. Sewastopola[3]. Według D. Langa w okresie tym był faktycznie więziony w celi klasztornej[5].

W 1915 został biskupem połockim i witebskim, jednak po dwóch latach na własną prośbę ponownie przeszedł w stan spoczynku[3].

Po rewolucji lutowej, w lecie 1917, udał się do Gruzji. Po reaktywacji Patriarchatu Gruzińskiego, jako duchowny zaangażowany w przywrócenie autokefalii Cerkwi gruzińskiej[2], został wybrany na jego pierwszego Katolikosa-Patriarchę po okresie zarządzania strukturami Cerkwi w Gruzji przez egzarchów delegowanych z Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. 1 października 1917 miała miejsce jego uroczysta intronizacja[3]. Jako Katolikos założył w Gruzji dwa kolegia teologiczne[6].

26 czerwca 1918 został zamordowany w swojej rezydencji w monasterze Martomkopi[1]. Pochowany w katedrze Sioni[3].

Jako biskup pomocniczy Egzarchatu Gruzińskiego organizował w Tyflisie muzeum archeologii cerkiewnej, przyczyniając się do jego znacznego rozwoju[3]. Prowadził również badania historyczne nad dziejami Gruzińskiego Kościoła Prawosławnego. Większość jego prac była zredagowana w języku rosyjskim[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 G. Turabelidze: Jep. Kirion (ros.). magazines.russ.ru. [dostęp 2011-05-29].
  2. 2,0 2,1 W. Materski: Gruzja. Warszawa: TRIO, 2000, s. 56. ISBN 83-85660-090-9.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 Kirion (Sadzegali / Sadzegelli / Sadzagelow) (ros.). ortho-rus.ru. [dostęp 2011-05-29].
  4. M. Ławreszuk: Prawosławie wobec tendencji nacjonalistycznych i etnofiletystycznych. Warszawa: Semper, 2009, s. 262. ISBN 978-83-7507-045-3.
  5. D. M. Lang, A Modern History of Soviet Georgia, Grove Press, New York 1962, s.177
  6. W. Materski: Gruzja. Warszawa: TRIO, 2000, s. 86. ISBN 83-85660-090-9.
Poprzednik
Ireneusz (Orda)
Biskup orłowski 1904 - 1906 Następca
Serafin (Cziczagow)
Poprzednik
Serafin (Cziczagow)
Biskup suchumski 1906 - 1907 Następca
Dymitr (Spierowski)
Poprzednik
Innocenty (Jastriebow)
Biskup połocki 1915 - 1917 Następca
Innocenty (Jastriebow)
Poprzednik
Odnowienie patriarchatu
Katolikos-patriarcha całej Gruzji 1917 – 1918 Następca
Leonid