Konduktancja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konduktancja (przewodność elektryczna) jest odwrotnością rezystancji. Jest więc miarą podatności elementu na przepływ prądu elektrycznego.

Zwyczajowo konduktancję oznacza się symbolem G (wielka litera G).

Jednostką konduktancji w układzie SI jest simens (1 S).

Miarą podatności materiału na przepływ prądu elektrycznego jest konduktywność. Dla znanych wymiarów geometrycznych przewodnika i konduktywności materiału, z jakiego został wykonany, jego konduktancję określa wzór:

G=\sigma \frac{S}{l}

gdzie:

  • l – długość przewodnika,
  • S – pole przekroju poprzecznego elementu,
  • σ – konduktywność (przewodność właściwa) materiału.

Powyższy wzór określony jest tylko dla układów makroskopowych. W przypadku układów mezoskopowych wielkość ta wyraża się inaczej. Dla idealnego drutu kwantowego wyraża się ona wzorem:

G=\frac{2e^2}{h}N

gdzie:

  • e – ładunek elementarny,
  • hstała Plancka,
  • N – liczba otwartych kanałów.

W tym przypadku nie ma zależności wprost od geometrii układu, jedynie od ilości otwartych kanałów przewodności. Ilość ta z kolei zależy skokowo od rozmiarów poprzecznych przewodnika. Teorię opisującą to zjawisko podał w 1957 roku R. Landauer.