Lech Krzysztof Paprzycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lech Krzysztof Paprzycki
Data i miejsce urodzenia 14 kwietnia 1947
Warka
Prezes Izby Karnej Sądu Najwyższego
Okres urzędowania od 25 marca 1999
Poprzednik Zbigniew Doda
Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego (p.o.)
Okres urzędowania od 9 stycznia 2014
Poprzednik Stanisław Dąbrowski

Lech Krzysztof Paprzycki (ur. 14 kwietnia 1947 w Warce) – polski prawnik, doktor habilitowany nauk prawnych, wykładowca akademicki, od 1999 prezes Izby Karnej Sądu Najwyższego, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim w 1970, broniąc pracę magisterską na temat dyrektyw sądowego wymiaru kary w kodeksach karnych z 1932 i 1969. Stopień naukowy doktora nauk prawnych uzyskał w 1984 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pracę doktorską poświęcił instytucji zakazu działalności zawodowej w prawie karnym. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 2007 na Uniwersytecie Szczecińskim. Tematem pracy habilitacyjnej była Prawna problematyka opiniowania psychiatryczno-psychologicznego w postępowaniu karnym oraz w zakresie ochrony zdrowia psychicznego. Jest autorem publikacji z zakresu postępowania karnego (m.in. współautorem komentarza do kodeksu postępowania karnego). Został wykładowcą Akademii Leona Koźmińskiego.

Od 1972 orzeka w sądownictwie. Był asesorem, sędzią sądu powiatowego i rejonowego w Grodzisku Mazowieckim, wiceprezesem Sądu Rejonowego w Pruszkowie, a w latach 1980–1990 sędzią Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. 25 marca 1999 powołano go na stanowisko prezesa Izby Karnej Sądu Najwyższego.

Od 1984 do 1988 zasiadał w Miejskiej Radzie Narodowej Pruszkowa. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw reformy prawa i sądów. W latach 1989–1991 z ramienia Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego zasiadał w Sejmie kontraktowym. W trakcie kadencji pozostał posłem niezrzeszonym. Od 1993 do 1997 z rekomendacji PSL pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Trybunału Stanu.

Działa m.in. w Towarzystwie Badawczym Prawa Europejskiego, Międzynarodowej Komisji Prawników z siedzibą w Genewie, Fundacji Prawa Wykonawczego i innych. Był zastępcą przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości. Po śmierci Stanisława Dąbrowskiego 9 stycznia 2014 został pełniącym obowiązki Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Złoty Krzyż Zasługi (1988)
  • Srebrny Krzyż Zasługi (1982)
  • Brązowy Krzyż Zasługi (1978)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]