M53 SPG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
M53 SPG
M53 SPG
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Pacific Car and Foundry Co.
Typ pojazdu działo samobieżne
Trakcja gasienicowa
Załoga 6 osób
Dane techniczne
Silnik Continental AV-1790-5B lub -7B
Pancerz 13 - 25 mm
Długość 7910 mm
Szerokość 3581 mm
Wysokość 3470 mm
Prześwit 470 mm
Masa 44 000 kg
bojowa: 45 400 kg
Osiągi
Prędkość 56 km/h
Zasięg 250
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 120 cm
Rowy (szer.) 225 cm
Ściany (wys.) 100 cm
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × armata M46 kalibru 155 mm (20 nab.)

1 × wkm M2HB kalibru 12,7 mm (900 nab.)

Użytkownicy
US Army, US Marine Corps

M53 Self-Propelled Gun (M53 Long Tom) – amerykańskie działo samobieżne wprowadzone do uzbrojenia w latach 50. XX wieku.

Podwozie działa M53 było zbudowane z wykorzystaniem podzespołów czołgów M47 i M48. Przebudowa podwozia objęła zmianę kierunku jazdy (przedział silnikowy znajdujący się w czołgu z tyłu znalazł się z przodu działa) i usunięcie koła napinającego. W tylnej części podwozia umieszczono wieżę z armata M46 kalibru 155 mm. Kąt ostrzału w płaszczyźnie poziomej był równy 60°, w płaszczyźnie pionowej -5° do +65°. Maksymalna donośność ognia wynosiła 23 400 m, a szybkostrzelność 2 strz./min.

Działo samobieżne M52 zostało przyjęte do uzbrojenia w czerwcu 1952 roku. Jednocześnie do uzbrojenia przyjęto samobieżną haubicę M55 SPH kalibru 203 mm różniącą się od M52 wyłącznie zastosowanym działem. Od 1956 armaty M52 SPG US Army były przebudowywane na haubice M55 SPH, ale US Marine Corps zdecydował się pozostawić je na uzbrojeniu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej, WiS, Warszawa 1994, ISBN 83-86028-01-7.