M107 SPG

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
M107 Self-Propelled Gun
Działo M107 w muzeum Yad la-Shiryon (Izrael)(2005)
Działo M107 w muzeum Yad la-Shiryon (Izrael)
(2005)
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Pacific Car & Foundry Company
Typ pojazdu samobieżna armata polowa
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5
Historia
Prototypy 1961
Produkcja 1961-1972
Egzemplarze ok. 1200
Dane techniczne
Silnik 1 silnik wysokoprężny, 8-cylindrowy General Motors 8V71T o mocy 450 KM przy 2300 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Długość 11,26 m (maksymalna)
5,72 m (kadłub)
Szerokość 3,15 m
Wysokość 3,68 m (w położeniu marszowym)
Prześwit 0,47 m
Masa 28 168 kg (własna)
Osiągi
Prędkość 56 km/h (droga)
Zasięg 725 km
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,07 m
Rowy (szer.) 2,36 m
Ściany (wys.) 1,02 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata M113 kal. 175 mm
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Niemcy, Grecja, Włochy, Izrael
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
M107 w Wietnamie

M107 Self-Propelled Gunamerykańska samobieżna armata polowa kal. 175 mm opracowana i produkowana od 1962 roku w wytwórni Pacific Car and Foundry Company.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1961 roku w amerykańskiej wytwórni Pacific Car and Foundry Company opracowano 175 mm armatę samobieżną M107.

Działo zamontowane jest na uniwersalnym podwoziu gąsienicowym T249. Uzbrojenie stanowi armata M113 kal. 175 mm z lufą o długości 9,15 m. Posiada ona zamek tłokowy, oporopowrotnik hydropneumatyczny. Działo jest wyposażone w hydrauliczny układ zmechanizowanego zasilania. Mechanizm naprowadzania jest ręczny i hydrauliczny. Działo M107 jest wyposażone w lemiesz opuszczany hydraulicznie, który służy do okopywania działa i zwiększa jego stateczność podczas prowadzenia ognia. Do strzelania stosuje się naboje rozdzielnego ładowania z ładunkiem zmiennym i pociski odłamkowo-burzące o masie 66,78 kg.

W pierwszej połowie lat 70. XX wieku rozpoczęto produkcję zmodernizowanego wariantu armaty z lufą samowzmocnioną o większej trwałości oraz udoskonalonym układem zasilania.

Armata samobieżna M107 kal. 175 mm była produkowana oprócz zakładów Pacific Car and Foundry Company także w zakładach FMC Corporation i Bowen-McLaughlin-York. Ogółem wyprodukowano około 1200 dział tego typu.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Działo samobieżne M107 kal. 175 mm zaczęto wprowadzać do armii Stanów Zjednoczonych od 1962 roku, a w styczniu 1963 roku sformowano pierwszy dywizjon tych dział.

Oprócz Stanów Zjednoczonych znajdowały się jeszcze na uzbrojeniu armii Wielkiej Brytanii, Niemiec, Włoch, Grecji i Izraela.

Pod koniec lat 80. XX wieku działo samobieżne M107 zaczęto zastępować haubicą samobieżną M110 SPH kal. 203,2 mm.

M107 SPG w warszawskim muzeum[edytuj | edytuj kod]

Ten odpowiednik używanego do niedawna w Polsce działa 2S7 Pion o jeszcze większym kalibrze znalazł się w posiadaniu warszawskiego Muzeum Wojska Polskiego w latach dziewięćdziesiątych. Obecnie eksponat w Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej.

Dane taktyczno-techniczne armaty M113 kal. 175 mm[edytuj | edytuj kod]

  • Kąt ostrzału:
    • w płaszczyźnie pionowej: -2º do +65º
    • w płaszczyźnie poziomej: - 60º
  • Osiągi:
    • prędkość początkowa pocisku:
      • przy ładunku pierwszym: 509 m/s
      • przy ładunku drugim: 702 m/s
      • przy ładunku trzecim: 912 m/s
    • maksymalna donośność pocisku: 32 700 m
    • szybkostrzelność: 2 strz./min

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]