M109 SPH
| M109 SPH | |
 M109 SPH |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Stany Zjednoczone |
| Trakcja | gąsienicowa |
| Załoga | 6 |
| Historia | |
| Produkcja | 1962 - ? |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 8-cylindrowy diesel Detroit-Diesel Model 8V-71T o mocy 302kW (405KM) |
| Długość | 6,61 m |
| Szerokość | 3,29 m |
| Wysokość | 3,28 m |
| Masa | bojowa: 23723 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość | 56 km/h |
| Zasięg | 390 |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Brody (głęb.) | bez przygotowania: 1,07 m |
| Rowy (szer.) | 1,82 m |
| Ściany (wys.) | 0,52 m |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| haubica 155 mm karabin maszynowy 12,7 mm |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
M109 – haubica samobieżna opracowana w celu zastąpienia pojazdów M44 SPH.
Zamówienie zostało złożone w 1952 roku, pierwsze egzemplarze seryjne opuściły hale montażowe w roku 1962. Po wprowadzeniu licznych ulepszeń, M109 stała się najpopularniejszą haubicą samobieżną na świecie. Wozy tego typu brały udział w konflikcie wietnamskim, w wojnach arabsko-izraelskich i wojnie iracko-irańskiej.
Ogółem Stany Zjednoczone sprzedały pojazdy tego typu do prawie 30 krajów.
M109 może po przystosowaniu forsować wpław przeszkody wodne i strzelać pociskami różnych rodzajów, w tym także taktyczną nuklearną amunicją artyleryjską.
W ciągu kolejnych lat zmodernizowano podstawę działa, unowocześniono wieżę i samą haubicę, instalując ponadto automatyczny układ kierowania ogniem oraz wzmacniając opancerzenie.
Obecnie w armiach świata znajduje się około 4000 haubic samobieżnych M109.
Zobacz też [edytuj]
- M109A3 GE A1 – niemiecka odmiana haubicy produkowana na licencji
|
||||||||||||||||||||
