Majna brunatna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Majna brunatna
Acridotheres tristis[1]
(Linnaeus, 1766)
Majna brunatna
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina szpaki
Rodzaj Acridotheres
Gatunek majna brunatna
Synonimy
  • Paradisea tristis Linnaeus, 1766[2]
Podgatunki
  • A. t. tristis (Linnaeus, 1766)
  • A. t. melanosternus Legge, 1879
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Majna brunatna (Acridotheres tristis) – gatunek ptaka z rodziny szpaków (Sturnidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono dwa podgatunki A. tristis[4][2]:

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na równinnych terenach od Afganistanu na wschód, aż po południowo-wschodnie Chiny. Zadomowiła się w Australii, na Nowej Zelandii, w Afryce Południowej i na wyspach Oceanu Indyjskiego, Atlantyckiego i Spokojnego, a także na Hawajach. W latach 90-tych XX w. ptaki tego gatunku uciekły z prywatnej hodowli w Ramat Gan w Izraelu i zadomowiły się, stając się gatunkiem inwazyjnym w tym kraju[5].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Osiąga do 25 cm długości ciała. Ptak ten jest ubarwiony na brązowo, głowę oraz ogon ma metalicznie czarne, natomiast jego brzuch jest biały.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Majna brunatna jest łatwo przystosowującym się ptakiem. Jej pierwotnym środowiskiem były otwarte, równinne niziny, ale dziś żyje wszędzie tam, gdzie osiedlili się ludzie. Stada majn można zobaczyć nawet na trawnikach w parkach i ogrodach dużych miast. Majna jest towarzyska, agresywna i głośna. Gdy coś ją spłoszy, odlatuje z głośnym krzykiem na najbliższe drzewo. Starcia między ptakami w stadzie są na porządku dziennym, ale wyjątkowo tylko kończą się zranieniem. Poza porą lęgową majny przebywają w ciągu dnia w stadach rodzinnych, liczących zazwyczaj 4–5 ptaków, i wspólnie zdobywają pożywienie. Przed wieczorem łączą się w wielkie stada, które razem nocują na drzewach.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Acridotheres tristis

Miejskie populacje majny brunatnej budują najczęściej gniazda pod rynnami dachów. Ptaki żyjące poza miastami preferują korony palm kokosowych lub dziuple w pniach drzew, często używane wcześniej przez inne ptaki lub wiewiórki. Jeśli miejsce na gniazdo sprawdzi się, majny z reguły używają go co roku.

Gniazdowanie bywa w życiu majn bardzo burzliwą porą. Często kilka par walczy o najlepsze miejsca.

Samo gniazdo splecione jest z trawy i gałązek, dopełnionych czasem kawałkami papieru, plastiku lub nici. Oboje rodzice dzielą się pracą przy budowie gniazda i wychowaniu piskląt. W regionach, gdzie żyje majna panuje ciepły klimat, dlatego nie ma potrzeby stałego ogrzewania jajeczek. Pisklęta wykluwają się po 17 dniach i potrafią latać po kilku tygodniach. Majny czasem wydają trzy lęgi w roku.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Młoda majna brunatna w dziupli

Majna brunatna odżywia się owadami, bezkręgowcami, owocami oraz różnymi odpadkami organicznymi. Biega po trawie, uderza dziobem w ziemię i odwraca liście, aby odkryć robaki lub larwy owadów. W porze prac polowych stada majn latają za pługami i siadają na świeżo zaoranej ziemi, gdzie szukają owadów, larw i robaków. Rolnicy lubią zazwyczaj majny, bowiem oczyszczają pola ze szkodników.

Znaczenie dla człowieka[edytuj | edytuj kod]

Ludzie osiedlili majny w wielu częściach świata, aby pomogły chronić uprawy przed szkodliwymi owadami. Jak w wielu podobnych przypadkach, kiedy w różnych regionach osiedlono sztucznie nowe gatunki zwierząt i ptaków, tak i w tym człowiek zbyt późno dostrzegł niekorzystne następstwa tego kroku. Pierwotne populacje ptaków owadożernych nie dały sobie rady w konkurencji z majną i ich liczebność gwałtownie spadła. Np. na Hawajach majna jest obecnie uważana za niebezpiecznego rabusia gniazd burzyków. Na innych terenach chłopi narzekają, że majny niszczą miękkie owoce.

Niektórzy ludzie hodują majny brunatne w domu w klatce. Ptaki te potrafią naśladować różne głosy i dźwięki, choć nie dorównują w tej sztuce swemu krewniakowi, gwarkowi, który z powodzeniem naśladuje mowę ludzką.

Majny mogą ostrzegać ludzi przed wężami. Kiedy ptaki zobaczą węża, gromadzą się wokół niego i głośno krzyczą, przez co zwracają uwagę innych zwierząt i ludzi.

Przypisy

  1. Acridotheres tristis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 Common Myna (Acridotheres tristis) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-11-06].
  3. Acridotheres tristis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Sturnidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.2. [dostęp 2012-11-06].
  5. Matti Friedman: Israel’s other air defense problem (ang.). www.timesofisrael.com, 2013-04-03. [dostęp 2013-07-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]