Masłów (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Masłów
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat trzebnicki
Gmina Trzebnica
Strefa numeracyjna (+48) 71
Tablice rejestracyjne DTR
SIMC 0881609
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Masłów
Masłów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Masłów
Masłów
Ziemia 51°20′22,35″N 17°07′36,23″E/51,339542 17,126731Na mapach: 51°20′22,35″N 17°07′36,23″E/51,339542 17,126731
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy

Masłówwieś w Polsce, położona w województwie dolnośląskim, w powiecie trzebnickim, w gminie Trzebnica.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wrocławskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1725 r. znaleziono w winnicy w Masłowie kościec łosia, ukryty 6-7 metrów pod ziemią[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości wywodzi się od masła polskiej nazwy produktu uzyskiwanego z mleka[2]. Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu jako najstarszą nazwę miejscowości wymienia Masłów podając jej znaczenie "Butterort" czyli w języku polskim "miejscowość masła"[2]. Nazwa związana jest prawdopodobnie z wytwarzaniem tego produktu lub ma charakter patronimiczny i wywodzi się od założyciela o staropolskim imieniu Masław.

W księdze łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizownej formie Maslow.[3][4]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[5]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzym.kat. pw. MB Nieustającej Pomocy, renesansowy z 1592 r., wzniesiony przez ewangelików, przebudowany w 1710 - XVIII w. i po 1945 r.; kamienne epitafia z końca XVI w. i z XVII w.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Przypisy

  1. Bronisław Gustawicz: Geograficzny zasięg łosia ongi i dzisiaj. Lwów: Drukarnia Ludowa, 1901, s. 4.
  2. 2,0 2,1 Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 70.
  3. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  4. H. Markgraf, J. W. Schulte, "Codex Diplomaticus Silesiae T.14 Liber Fundationis Episcopatus Vratislaviensis", Breslau 1889
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 18.10.2012]. s. 176.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czesław Cetwiński, Zabytki architektury w województwie wrocławskim. Wyd. Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu, 1987..