McLaren MP4/9

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
McLaren MP4/9
McLaren MP4/9 w muzeum Donington Grand Prix Collection.
McLaren MP4/9 w muzeum Donington Grand Prix Collection.
Kategoria Formuła 1
Konstruktor McLaren
Projektant Neil Oatley
Dane techniczne
Nadwozie Włókna węglowe
Silnik Peugeot A6 3.5 V10
Skrzynia biegów Weismann, manualna, 6 biegów
Paliwo Shell
Opony Goodyear
Historia
Debiut Grand Prix Brazylia 1994
Kierowcy 7. Mika Häkkinen
7. Philippe Alliot
8. Martin Brundle
Używany 1994
Wyścigi Wygrane PP NO
16 0 0 0
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
poprzednik następca
MP4/8 MP4/10

McLaren MP4/9bolid Formuły 1 zespołu McLaren używany w sezonie 1994. Jego kierowcami byli Mika Häkkinen (nr 7) oraz Martin Brundle (nr 8). Kierowcą testowym był Philippe Alliot, który w jednym z wyścigów zastąpił Häkkinena.

Samochód został dostosowany do zmian regulaminowych na sezon 1994, które obejmowały między innymi zakaz używania ABS-u, automatycznych skrzyń biegów, kontroli trakcji czy aktywnych zawieszeń (pomimo tego zespół był jednym z podejrzanych o stosowanie tego rodzaju pomocy elektronicznych). Napędzał go silnik Peugeot A6 3.5 V10, stosowany wcześniej w wyścigowym modelu 905. Sponsorem tytularnym była firma Marlboro. Pozostali sponsorzy to Hugo Boss, Shell i Goodyear.

Wyniki osiągane za pomocą modelu MP4/9 były niezadowalające. Żaden z kierowców nie zdołał odnieść zwycięstwa, ponieważ powolny i zawodny okazał się silnik Peugeota. Kierowcy zdobyli łącznie 42 punkty, co dało zespołowi czwarte miejsce w klasyfikacji generalnej konstruktorów. Pod koniec sezonu zespół ogłosił zerwanie umowy z Peugeotem i nawiązanie długoterminowej współpracy z firmą Mercedes.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Silnik Opony Kierowcy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pkt. Msc.
1994 McLaren Peugeot G BRA PAC SMR MCO ESP CND FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR EUR JPN AUS 42 4
Finlandia Mika Häkkinen NU NU 3 NU NU NU NU 3 NU 2 3 3 3 7 12
Francja Philippe Alliot NU
Wielka Brytania Martin Brundle NU NU 8 2 11 NU NU NU NU 4 NU 5 6 NU NU 3

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]