Mika Häkkinen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mika Häkkinen
Mika Häkkinen podczas rundy Deutsche Tourenwagen Masters na torze Norisring w 2009 roku
Mika Häkkinen podczas rundy Deutsche Tourenwagen Masters na torze Norisring w 2009 roku
Pełne imię i nazwisko Mika Pauli Häkkinen
Kraj  Finlandia
Data i miejsce urodzenia 28 września 1968
Vantaa
Sukcesy

1987: Skandynawska Formuła Ford 1600 (mistrz)
1988: Euro-seria Open Lotus (mistrz)
1990: Brytyjska Formuła 3 (mistrz)
1998-1999: Formuła 1 (mistrz)
2000: Formuła 1 (wicemistrz)

Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mika Pauli „Häkä” Häkkinen (ur. 28 września 1968 w Vantaa) – fiński kierowca wyścigowy, w latach 19912001 rywalizujący w mistrzostwach świata Formuły 1. Jest dwukrotnym mistrzem świata Formuły 1 w sezonach 1998 i 1999 i wicemistrzem w sezonie 2000. Nazywany jest Latającym Finem[a].

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Mika jest synem Harri, prezentera radiowego i dorywczo kierowcy taksówki oraz Aila Häkkinen, która pracowała jako sekretarka. Ma siostrę Ninę, która prowadziła internetową stronę fanów brata, aż do jej zamknięcia w 1998 r. Häkkinen jest żonaty z Erja Honkanen. Razem mają dwójkę dzieci: syna Hugo Ronan (ur. 11 grudnia 2000 r.) i córkę Aina Julia (ur. 12 maja 2005 r.). Od 1991 r. mieszka w Monte Carlo, ma również domy we Francji i Finlandii. Na początku 2008 roku media podały, że Mika i Erja złożyli dokumenty o rozwód. 30 listopada 2010 roku urodziło się trzecie dziecko kierowcy, córka Ella, której matka jest dziewczyną kierowcy, Markéta Kromatová.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Przed Formułą 1[edytuj | edytuj kod]

Häkkinen ścigał się w seriach kartów w wieku pięciu lat. Wygrywał w regionalnych i narodowych mistrzostwach zanim przeszedł do pełnowymiarowych maszyn. Po zdobyciu mistrzostwa Brytyjskiej Formuły 3, dołączył do zespołu Lotus, startującego w Formule 1.

Kariera w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Lotus (1991–1992)[edytuj | edytuj kod]

1991[edytuj | edytuj kod]
Lotus 102B, w którym Häkkinen debiutował w Formule 1

Swoją karierę w Formule 1 rozpoczął w sezonie 1991 w barwach zespołu Lotus. Jego debiut przypadł w pierwszym wyścigu sezonu Grand Prix Stanów Zjednoczonych, gdzie nie zdołał ukończyć wyścigu, gdyż na 59. okrążeniu w jego samochodzie zepsuł się silnik. Pierwsze punkty zdobywa podczas Grand Prix San Marino gdzie zajął piąte miejsce, zdobywając dwa punkty do klasyfikacji. Były to jedyne punkty w tym sezonie. Ostatecznie w klasyfikacji mistrzostw zajął 16. miejsce.

1992[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1992 Fin punktował już sześciokrotnie. Najwyżej w tym sezonie był czwarty podczas wyścigów w Niemczech i Belgii. Z 11 punktami sezon kończy na 8. miejscu.

McLaren (1993–2001)[edytuj | edytuj kod]

1993[edytuj | edytuj kod]

Do zespołu McLaren przeszedł na sezon 1993. Pierwotnie był kierowcą testowym, jednak po Grand Prix Włoch zastąpił słabo spisującego się Michaela Andrettiego. W sezonie 1993 wystąpił w trzech ostatnich eliminacjach. Podczas swojego pierwszego wyścigu kwalifikując się przed Ayrtonem Senną na trzeciej pozycji, wyścigu jednak nie ukończył, jednak w kolejnej eliminacji Grand Prix Japonii zdobył pierwsze podium zajmując trzecie miejsce, nie ukończył również ostatniego wyścigu sezonu Grand Prix Australii. Z czterema punktami za trzecie miejsce w Japonii sezon kończy na 15. miejscu.

1994[edytuj | edytuj kod]

Po odejściu do zespołu Williams trzykrotnego mistrza świata Ayrtona Senny partnerem zespołowymi Häkkinena został Martin Brundle. W tymże sezonie McLaren używał silników francuskiego producenta Peugeot. W tymże sezonie Fin zaczął regularnie stawać na podium wyścigów. Raz był drugi i pięciokrotnie trzeci. Ostatecznie sezon kończy dobrym czwartym miejscem.

1995[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1995 McLaren zmienił dostawce silników. Został nim Mercedes. W tymże sezonie drugim kierowcą McLarena został Mark Blundell. W tymże sezonie Mika tylko dwa razy staje na podium (drugie miejsca we Włoszech i Japonii) i nie zdołał ukończyć aż 9 wyścigów. Podczas testów przed Grand Prix Australii w 1995 roku uległ poważnemu wypadkowi i omal nie stracił życia. W śpiączce został przewieziony do szpitala, na drugi dzień odzyskał przytomność i okazało się, że nie doszło do żadnych komplikacji. W wyniku wypadku nie wystartował w ostatnim wyścigu sezonu. W ostateczności Häkkinen sezon kończy na 7. miejscu.

1996[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1996 przynosi kolejną zmianę w składzie kierowców McLarena gdyż nowym partnerem Fina z zespołu został David Coulthard który był jego zespołowym partnerem do końca kariery Häkkinena w Formule 1. W tymże sezonie Häkkinen czterokrotnie zajmuje trzecie miejsca co zaowocowało piątym miejscem na koniec sezonu z dorobkiem 31 punktów.

1997[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1997 McLaren zmienił sponsora. Po zakończeniu współpracy z firmą Philip Morris która sponsorowała markę Marlboro i zespół zaczęła sponsorować firma Imperial Tobacco promując markę West, jednocześnie zmieniono malowanie bolidów na srebrne barwy Mercedesa. W tymże sezonie Fin odnosi pierwsze duże sukcesy. W tym roku ustanawia swoje pierwsze najszybsze okrążenie podczas Grand Prix Włoch, zdobywa pierwsze pole position w Grand Prix Luksemburga i na koniec sezonu odniósł pierwsze zwycięstwo, wtedy wygrał Grand Prix Europy. Oprócz tego dwukrotnie zajął trzecie miejsce w Australii i Niemczech i nie ukończył jednocześnie siedmiu wyścigów. Sezon kończy na 6. miejscu z dorobkiem 27 punktów.

1998[edytuj | edytuj kod]
Häkkinen w mistrzowskim samochodzie McLaren MP4/13 z 1998 roku. Zdjęcie wykonano podczas imprezy Mercedes-Benz Stars and Cars Event w listopadzie 2008

Sezon 1998 był dla Häkkinena jak i dla jego zespołu przełomowy. Do zespołu trafił znany projektant Formuły 1 Adrian Newey który przyczynił się do sukcesów Williamsa. Zaprojektował on bolid MP4/13 który okazał się najszybszym samochodem w stawce. Häkkinen zaczął sezon od dwóch zwycięstw w Australii i Brazylii. Kolejny wyścig sezonu wygrywa kierowca Ferrari Michael Schumacher i to z nim Fin rywalizował o tytuł mistrzowski w sezonie. Potem wygrywa wyścigi w Hiszpanii i Monako. Później trzy kolejne wyścigi wygrywa Schumacher, zaś później Häkkinen wygrywa dwa kolejne wyścigi w Austrii i Niemczech. Po Grand Prix Włoch wygranym przez Michaela Schumachera dwaj najwięksi pretendenci do tytułu mieli tą samą liczbę punktów. Jednak Mika wygrał dwa ostatnie wyścigi, dzięki czemu został mistrzem świata Formuły 1 z dorobkiem 100 punktów. Oprócz ośmiu zwycięstw, dziewięć razy zdobył pole position, sześc razy ustanawiał najszybsze okrążenie. Jedenaście razy stanął na podium i nie ukończył zaledwie trzech wyścigów, a dzięki dobrej jeździe Davida Coultharda, który był trzeci w końcowej klasyfikacji McLaren wywalczył mistrzostwo świata konstruktorów.

W 1998 roku Häkkinen został najlepszym sportowcem roku w Finlandii.

1999[edytuj | edytuj kod]
Häkkinen podczas Grand Prix Kanady 1999

Sezon 1999 był trudniejszy w wykonaniu Fina. Już w pierwszym wyścig sezonu Grand Prix Australii w jego McLarenie zawiodła przepustnica przez co nie ukończył wyścigu. Później odnosi zwycięstwo w kolejnym wyścigu w Brazylii, jednak kolejny wyścig w San Marino zakończył się dla niego na 17. okrążeniu z powodu poślizgu. Później czterokrotnie staje na podium odnosząc dwa zwycięstwa w Hiszpanii i Kanadzie. Nie ukończył Grand Prix Wielkiej Brytanii gdyż wypadło koło w jego samochodzie. W tym wyścigu w wyniku wypadku kontuzji doznał jego największy rywal w walce o tytuł Michael Schumacher przez co nie wystąpił w sześciu kolejnych wyścigach i przekreślił tym samym szansę na tytuł, w związku z tym w walce o mistrzowski tytuł przyszło się mierzyć z innym kierowcą Ferrari Eddie Irvinem który jeździł dobrze i konsekwentnie, zaś w tym czasie Mika wygrywa Grand Prix Węgier. Po zwycięstwie Brytyjczyka w Grand Prix Malezji dzięki pomocy powracającego po rekonwalescencji Schumachera Häkkinen stracił prowadzenie na rzecz Irvina. Jednak Fin odnosi zwycięstwo w ostatnim wyścigu w Japonii co przy trzecim miejscu Eddiego Irvina dało drugi tytuł mistrza świata kierowców z dorobkiem 76 punktów i z dwoma punktami przewagi nad Brytyjczykiem. Jednak McLaren stracił tytuł mistrzowski w klasyfikacji konstruktorów na rzecz Ferrari.

2000[edytuj | edytuj kod]

Do sezonu 2000 Mika przystąpił z nadziejami na trzeci z rzędu tytuł mistrza świata. Jednak początek sezonu był pechowy, gdyż nie ukończył z powodu awarii samochodu dwóch pierwszych wyścigów, a początek sezonu zdominował Michael Schumacher wygrywając trzy z czterech pierwszych wyścigów sezonu i po Grand Prix Wielkiej Brytanii Häkkinen tracił do Niemca 22 punkty. Potem Fin wygrał Grand Prix Hiszpanii jednak Schumacher był w dalszym ciągu bezkonkurencyjny. Później jednak w połowie sezonu Michael nie ukończył trzech wyścigów co wykorzystał Häkkinen wygrywając trzy z pięciu wyścigów i po Grand Prix Węgier objął prowadzenie w mistrzostwach. Jednak później znów zaczął dominować Schumacher. Z powodu awarii silnika nie ukończył Grand Prix Stanów Zjednoczonych przez co stracił prowadzenie w mistrzostwach na rzecz Niemca. Ostatecznie Häkkinen utracił szanse na obronę tytułu w Grand Prix Japonii gdzie zajął drugie miejsce za Schumacherem, dzięki czemu Niemiec zapewnił na jeden wyścig przed końcem sezonu mistrzowski tytuł. Ostatecznie sezon kończy z wicemistrzostwem z dorobkiem 89 punktów, ze stratą 19 punktów do Michaela Schumachera.

W przeprowadzonej w 2000 roku ankiecie czytelników niemieckiego magazynu sportowego Häkkinen, zdobywając 35% głosów, został wskazany jako najbardziej lubiany kierowca. W tej samej ankiecie Michael Schumacher uzyskał 25% głosów.

2001[edytuj | edytuj kod]
Häkkinen podczas Grand Prix Kanady 2001

Sezon 2001 okazał się ostatnim dla Häkkinena. W tym sezonie nie potrafił już nawiązać walki o tytuł mistrzowski i wygrał już tylko dwa wyścigi w sezonie w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. Nie zdołał ukończyć siedmiu wyścigów i ukończył sezon na 5. pozycji z dorobkiem 37 punktów.

Na trzy wyścigi przed końcem sezonu 2001 ogłosił że zamierza zrobić roczną przerwę od startów, jednak w lipcu 2002 roku ogłosił że definitywnie kończy karierę w Formule 1. Jego miejsce w zespole zajął inny Fin, Kimi Räikkönen.

W latach 1991–2001 wystąpił w 162 wyścigach Grand Prix Formuły 1, 51 razy stając na podium, w tym 20 na jego najwyższym stopniu. Ponadto 26 razy zdobył pole position i 25 razy ustanawiał najszybsze okrążenia. Zdobył w swojej karierze łącznie 420 punktów.

Po odejściu z Formuły 1[edytuj | edytuj kod]

DTM[edytuj | edytuj kod]

Häkkinen w samochodzie AMG-Mercedes w 2006 roku

Od roku 2005 startował w niemieckiej serii samochodów turystycznych (DTM), w samochodach marki Mercedes-Benz. W swoim debiutanckim wyścigu zajął 8 pozycję, a w trzecim wywalczył pole position i wygrał wyścig.

Starty w DTM zakończył z końcem sezonu 2007 i zakończył karierę kierowcy wyścigowego.

Możliwości powrotu do F1[edytuj | edytuj kod]

Häkkinen za kierownicą McLarena MP4-20 z sezonu 2005 podczas Goodwood Festival of Speed w 2006 roku

Po zakończeniu kariery w Formule 1 wielokrotnie pojawiały się doniesienia o powrocie Häkkinena. Fin łączony był z posadą w zespole Williams w sezonie 2004, w którym miałby zastąpić Montoyę przechodzącego do McLarena[1]. Rok później wiązany był z posadą w zespole BMW Sauber[2].

Pod koniec sezonu 2006 wiązano go ponownie z McLarenem. Magazyn Autosport donosił o testach w symulatorze, które Häkkinen przeprowadzał w listopadzie. Spekulacje ukróciło ogłoszenie Lewisa Hamiltona kierowcą zespołu. Mika był jednak ciągle wiązany z inną rolą w zespole.

Ostatecznie Häkkinen powrócił za kierownicę samochodu Formuły 1 podczas testów na torze Circuit de Catalunya 30 listopada 2006 roku – poprowadził McLarena MP4-21. Przejechał 79 okrążeń, ale jego najlepszy czas był o 3 sekundy gorszy od czasów regularnych kierowców.

Starty w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Konstruktor Zgł. PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ
2001 West McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 17 37 5 2 - 1 9 - 3 7 - -
2000 West McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 17 89 2 4 7 - 14 5 9 3 - -
1999 West McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 16 76 5 2 3 11 11 6 5 - -
1998 West McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 16 100 8 2 1 13 9 6 3 - -
1997 West McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 17 27 6 1 - 2 7 1 1 8 1 -
1996 Marlboro McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 16 31 5 - - 4 11 - - 3 - -
1995 Marlboro McLaren Mercedes McLaren-Mercedes 15 17 7 - 2 - 4 - - 9 - -
1994 Marlboro McLaren Peugeot McLaren-Peugeot 15 26 4 - 1 5 6 - - 7 - -
1993 Marlboro McLaren McLaren-Ford 3 4 15 - - 1 1 - - 2 - -
1992 Team Lotus Lotus-Ford 15 11 8 - - - 6 - - 6 - 1
1991 Team Lotus Lotus-Judd 15 2 15 - - - 1 - - 7 - 1
Razem  ?  ? 162 420 2x 20 14 17 83 26 25 60 1 2
Sezon Zespół Konstruktor Zgł. PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ

Podsumowanie startów[edytuj | edytuj kod]

Ważne wyścigi
Debiut Stany Zjednoczone Grand Prix Stanów Zjednoczonych 1991 (#1)
Pierwsze pole position Luksemburg Grand Prix Luksemburga 1997 (#91)
Pierwsze punkty San Marino Grand Prix San Marino 1991 (#3)
Pierwsze podium Japonia Grand Prix Japonii 1993 (#34)
Pierwsze najszybsze okrążenie Włochy Grand Prix Włoch 1997 (#89)
Pierwsze zwycięstwo Unia Europejska Grand Prix Europy 1997 (#93)
Ostatni Japonia Grand Prix Japonii 2001 (#162)
Najwyższe pozycje
Kwalifikacje 1
Wyścig 1
Inne
Kierowca testowy 1993 - McLaren

Starty w DTM[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Przydomek ten noszą najwybitniejsi fińscy sportowcy w historii.

Przypisy

  1. Marek Roczniak: Hakkinen dementuje plotki dotyczące negocjacji z BMW (pol.). Wyprzedź mnie! f1wm.pl, 2004-05-27. [dostęp 2011-06-09].
  2. Marek Roczniak: Mika Hakkinen wraca do Formuły Jeden? (pol.). Wyprzedź mnie! f1wm.pl, 2005-08-09. [dostęp 2011-06-20].