Megadeth

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Megadeth
Megadeth2010.jpg
Megadeth podczas koncertu w 2010.
Rok założenia 1983
Pochodzenie Los Angeles, Kalifornia,
Stany Zjednoczone
Gatunek thrash metal, speed metal, heavy metal, hard rock
Aktywność 1983-2002, od 2004
Wytwórnia płytowa Combat, Capitol, Sanctuary, Roadrunner, Avalon/Marquee Inc.
Powiązania Metallica, Slayer, Anthrax, MD.45, Eidolon, Jag Panzer, Black Label Society, Nevermore
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Megadethamerykańska grupa muzyczna założona w kwietniu 1983 roku w Los Angeles w Kalifornii. Powstała z inicjatywy Dave'a Mustaine'a i Dave'a Ellefsona. Nazwa zespołu to fonetyczne brzmienie angielskiego (megadeath) określenia hipotetycznej jednostki miar, oznaczającej liczbę miliona osób, które zginęłyby w wyniku eksplozji nuklearnej[1].

Megadeth sprzedało ponad 38 milionów albumów na całym świecie[2], zdobywając sześć platynowych płyt i siedem nominacji do nagród Grammy. Megadeth należy do Wielkiej Czwórki Thrash Metalu, razem z zespołami Metallica, Slayer i Anthrax.

Muzyka Megadeth charakteryzuje się dynamicznymi kompozycjami z bardzo szybko i agresywnie granymi riffami gitar. Łatwo rozpoznawalny jest również śpiew wokalisty i gitarzysty Dave'a Mustaine'a.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Megadeth podczas Metalmanii w 2008 roku

Początki (1983-1984)[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1983 roku z zespołu Metallica zostaje wyrzucony Dave Mustaine. Przepełniony złością muzyk postanawia założyć własny zespół. Wkrótce Mustaine poznaje przypadkiem basistę Davida Ellefsona, gitarzystę Grega Handevidta i perkusistę Dijona Carruthersa. Muzycy zakładają w Los Angeles Megadeth. Pod koniec roku Carruthersa zastępuje Lee Rausch. Po półrocznych poszukiwaniach wokalisty, Dave decyduje się stanąć za mikrofonem. W 1984 roku zespół wyrusza w pierwszą trasę koncertową, podczas której na gitarze gra Kerry King ze Slayera. Jakiś czas później Lee Raush zostaje zastąpiony przez Gara Samuelsona, do Megadeth dołącza też gitarzysta Chris Poland. W tym składzie Megadeth nagrywa demo Last Rites. Zespół podpisuje kontrakt na trzy albumy z wytwórnią Combat Records.

Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985)[edytuj | edytuj kod]

We wczesnych miesiącach 1985 roku, zespół otrzymał 8000 dolarów od wytwórni Combat Records na nagranie i wyprodukowanie debiutanckiego krążka[3]. Jednakże, po wydaniu połowy budżetu na narkotyki i alkohol, zespół był zmuszony do zwolnienia producenta i nagrania albumu samemu[4]. Mimo niskiej jakości dźwięku, Killing Is My Business... and Business Is Good! został wydany w maju 1985 roku. Album został dobrze przyjęty i określony jako mieszanka elementów charakterystycznych dla thrash metalu i speed metalu[5][6].

Album zawiera cover utworu "These Boots Are Made for Walking" Nancy Sinatra, z tekstem zmienionym przez Mustaine'a. Utwór wywołał niemałe kontrowersje w późniejszych latach, kiedy oryginalny autor, Lee Hazlewood, mniemał, że Mustaine zmienił tekst utworu na "vile and offensive"[7] i zażądał by piosenka została usunięta z albumu. Pod groźbą pozwu, utwór został usunięty ze wszystkich wydawnictw sprzed 1995 roku. W 2002, jednak, ukazała się reedycja albumu z częścią piosenki, chociaż z przerobionym tekstem, ocenzurowanym przez dźwięk "beep". We wkładce tejże wersji albumu Killing Is My Business... and Business Is Good!, Mustaine mocno krytykuje Hazlewooda, i zauważa, że otrzymał on zapłatę 10 lat przed jego sprzeciwem wobec alternatywnej wersji[4].

Latem 1985 roku, grupa odbyła pierwsze tournée po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, promując swój debiutancki album, i będąc supportem przed Exciter. Tuż przed rozpoczęciem tournee, Chris Poland opuścił niespodziewanie zespół. Został szybko zastąpiony przez gitarzystę, dołączonego do zespołu jedynie na trasę koncertową, Mike'a Alberta[8]. Poland powrócił do Megadeth w październiku 1985, na krótko przed tym jak muzycy rozpoczęli pracę nad ich drugim albumem dla Combat Records.

Peace Sells... but Who's Buying? (1986)[edytuj | edytuj kod]

Zespół pracuje nad drugim albumem dla Combat Records. Ukończony w marcu 1986 roku album jest źle zmiksowany i ma niską jakość. Sfrustrowani muzycy podpisują kontrakt z wytwórnią Capitol Records, która wykupuje od Combat Records prawa do Peace Sells... but Who's Buying? oraz do następnego albumu grupy. Zremiksowana płyta ukazuje się ostatecznie w listopadzie 1986 roku. W roku następnym pokrywa się platyną. Jest ogromnym sukcesem komercyjnym, zyskuje przychylność krytyków[9], a w samych Stanach sprzedaje się w ponad milionie kopii. Album był kamieniem milowym w muzyce thrashmetalowej, został określony jako: "jedno z wydawnictw o największym wpływie na muzykę metalową w tej dekadzie, i z pewnością jeden z kilku albumów rzeczywiście i definitywnie thrashmetalowych"[10].

Tytułowy utwór został wybrany do pierwszego w historii Megadeth teledysku. Był on często pokazywany w Headbangers Ball na MTV. "Peace Sells" został sklasyfikowany na 11. miejscu w rankingu "40 Greatest Metal Songs" prowadzonym przez amerykańską stację muzyczną VH1[11]. Intro tej piosenki przez lata było używane jako "theme" w "MTV News".

Album ten był też pierwszym, którego okładkę zaprojektował Ed Repka. Zaprojektował on maskotkę zespołu (Vic Rattlehead), i stworzył większość "artworków" zespołu w następnych latach. Peace Sells... but Who's Buying?! była sukcesem, dzięki któremu zespół został zaliczony do Wielkiej Czwórki Thrash Metalu.

W 1987 roku Megadeth wyrusza w pierwszą trasę koncertową poza Stanami Zjednoczonymi. W lutym Megadeth supportuje Alice Coopera w trakcie trasy koncertowej Constrictor. Cooper, zaalarmowany narkotykowym uzależnieniem członków Megadeth, zwołuje ich do swojego autobusu pewnej nocy, i przestrzega przed stałym zażywaniem drogich narkotyków[12].

W marcu Megadeth rozpoczyna swoją pierwszą światową trasę koncertową. Początek ma miejsce w Wielkiej Brytanii, gdzie jako support występują grupy Overkill i Necros[13]. W trakcie trasy koncertowej Gar Samuelson nie panuje nad uzależnieniem od alkoholu, zachodzi obawa, że nie dotrwa do końca tournee[14]. Zostaje zastąpiony przez swojego technicznego, Chucka Behlera, a po finałowym występie trasy koncertowej (czerwiec 1987) zostaje wyrzucony z zespołu. Z Megadeth usunięty zostaje też Chris Poland, który sprzedał instrumenty zespołu, a zarobione w ten sposób pieniądze przeznaczył na używki (utwór "Liar" opowiada właśnie o uzależnieniu Polanda). Na jego miejsce przychodzi Jay Reynolds, który jednak tuż przed rozpoczęciem sesji nagraniowej trzeciej płyty został zastąpiony przez swego nauczyciela gry na gitarze, Jeffa Younga, który dołączył do Megadeth na sześć tygodni, w czasie nagrywania ich trzeciej płyty[15]. W tym składzie muzycy zaczynają nagrywać materiał na nowy album.

So Far, So Good... So What! (1987-1989)[edytuj | edytuj kod]

Z budżetem na miarę niezależnej wytwórni muzycznej, i producentem Paulem Lanim, Megadeth przystępuje do nagrywania trzeciego albumu studyjnego, So Far, So Good... So What!. Nagrania trwają pięć miesięcy, są przerywane przez narkotykowe problemy Dave'a. Mustaine powiedział później: "Produkcja So Far, So Good... So What! była okropna, najczęściej odpowiednio do substancji lub priorytetów, które posiadaliśmy, lub, których nie posiadaliśmy w danym momencie."[16] Mustaine kłóci się też z producentem Paulem Lanim. Konflikt rozpoczyna się od decyzji Laniego, by perkusja i talerze zostały nagrane oddzielnie (niesłyszalny proces dla perkusisty rockowego)[17]. W trakcie miksowania albumu Mustaine odsuwa Laniego od produkcji i zastępuje go producentem Michealem Wagenerem[18].

So Far, So Good... So What! ukazuje się w lutym 1988 roku, zdobywa platynę w Stanach Zjednoczonych. Jest źle przyjmowany przez krytyków: wg Allmusic w albumie "brakowało koncepcyjnej jedności i muzycznego kąsania", płyta "miała brzmieć groźnie, a głównie brzmi jak zderzenie się ze sobą wymuszonego i "małoletniego" stylu."[19]

Album zawiera singel "In My Darkest Hour" dedykowany zmarłemu basiście Metalliki, Cliffowi Burtonowi. Napisany przez Mustaine'a singel staje się ulubionym utworem fanów Megadeth, jest grany na prawie każdym koncercie grupy. So Far, So Good... So What! zawiera też cover utworu Sex Pistols, "Anarchy in the U.K.", z alternatywnym tekstem Mustaine'a (który później przyznał się, że usłyszał go źle)[20].

W międzyczasie Dave Mustaine pomaga nagrać i produkuje debiutancki album Sanctuary – Refuge Denied.

W czerwcu 1988 roku, Megadeth pojawia się w filmie dokumentalnym Penelope Spheeris The Decline of Western Civilization II: The Metal Years. Opowiada o dziejach metalowej sceny w Los Angeles, w późnych latach 80., skupiając się głównie na glam metalu. Na nagraniu do Rusted Pieces Dave Mustaine nazywa tę produkcję wielkim rozczarowaniem, które pokazuje zespół razem z "a bunch of shit bands"[21]. Penelope Spheeris nagrywa także teledyski do "In My Darkest Hour", "Wake Up Dead" i "Anarchy in the UK".

W lutym 1988 roku Megadeth zaczyna światowe tournee promujące So Far, So Good... So What!, gra jako support dla Dio na koncercie w Europie. Następnie grupa przyłącza się do letniej trasy koncertowej Iron Maiden, promującej album Seventh Son of a Seventh Son na terenie Stanów Zjednoczonych. Notując problemy z perkusistą Mustaine zatrudnia Nicka Menzę jako jego technicznego. W czasie trasy jest on gotowy by zastąpić Behlera w razie gdyby nie był on w stanie dotrwać do jej końca[22].

W sierpniu 1988 roku Megadeth pojawia się na festiwalu Monsters of Rock w Castle Donnington, w Wielkiej Brytanii, w otoczeniu takich grup jak KISS, Iron Maiden, Helloween czy Guns N' Roses. Grupa występuje przed publiką liczącą ponad 100 000 osób. Zespół zostaje wkrótce dodany do europejskiej trasy Monsters of Rock, ale opuszcza ją przed pierwszym występem, na skutek powrotu Davida Ellefsona do Stanów w celu podjęcia leczenia odwykowego. Wkrótce po tym, Mustaine zwalnia perkusistę Chucka Behlera i gitarzystę Jeffa Younga, anuluje też plany związane z australijską trasą koncertową w 1988 roku. "On the road, things escalated from a small border skirmish into a full-on raging war" później anulował to zdanie na rzecz nowej opinii – "I think a lot of us were inconsistent (on the 1988 tour) because of the guy we were waiting for after the show"[23].

W roku 1989 przyszłość zespołu stanęła pod znakiem zapytania. Mustaine coraz bardziej uzależnia się od narkotyków. Behlera zastępuje dotychczasowy techniczny – Nick Menza, ale brakuje gitarzysty. W tym składzie zespół nagrywa tylko jeden utwór – cover "No More Mr. Nice Guy" Alice Coopera na ścieżkę dźwiękową do filmu Shocker. Wkrótce Mustaine zostaje zatrzymany za jazdę samochodem pod wpływem niedozwolonych substancji (w szpitalu wykryto ich 9) i zmuszony do przejścia przez program odwykowy. Przez cały rok zespół nie koncertuje.

Rust in Peace (1990-1991)[edytuj | edytuj kod]

Po niespodziewanym otrzeźwieniu Mustaine'a, Megadeth rozpoczyna długie poszukiwania nowego gitarzysty. Ci, którzy zostali sprawdzeni, począwszy od Erica Meyera z Dark Angel , Lee Altusa z Heathen, czy Dimebaga Darrella z Pantery, pozostawili zespół w kropce. Darrell nie chciał grać bez swojego brata, perkusisty Pantery, Vinniego Paula Abbotta, a ponieważ Nick Menza został dopiero co zatrudniony, oferta Darrella zostaje rozpatrzona negatywnie. Ostatecznie Megadeth decyduje się na Marty'ego Friedmana z Cacophony. Mustaine początkowo odrzucił Friedmana dlatego, że posiadał on kolorowe włosy, ale po doświadczeniu tego, co Mustaine nazywa "Rock Star 101", Friedman oficjalnie dołącza do Megadeth w lutym 1990 roku[24].

W takim składzie Megadeth wkracza do Rumbo Studios w marcu 1990 roku, by nagrać – jak się wkrótce okaże – najlepiej sprzedający się (i w opini wielu fanów najlepszy) album – Rust in Peace. Pracę nadzoruje producent Mike Clink, pierwszy który towarzyszy Megadeth w nagrywaniu płyty od początku do końca[25]. Rust In Peace to pierwszy krążek, przy nagrywaniu którego muzycy pracują bez alkoholu i narkotyków.

Świat słyszy Rust In Peace po raz pierwszy 24 września 1990 roku. Album debiutuje na #23 miejscu listy Billboard Top 200 w USA, i #8 pozycji na liście brytyjskiej[26]. Allmusic nazywa Rust In Peace "Najmocniejszą muzyczną próbą ze strony Megadeth"[27]. Rust In Peace sprzedaje się w liczbie ponad miliona kopii w samych USA, jest nominowane do Grammy w 1991 i 1992 roku w kategorii Best Metal Performance.

Z albumu zostały wyodrębnione single: "Holy Wars... The Punishment Due" i "Hangar 18". Do obu utworów zostały nakręcone teledyski.

We wrześniu 1990 roku Megadeth dołącza do Slayera, Testamentu i Suicidal Tendencies na europejskiej trasie koncertowej "Clash of the Titans". W październiku zespół jest supportem dla Judas Priest, będącego w trasie promującej płytę Painkiller. Punktem kulminacyjnym tej trasy jest koncert dla 140 000 osób w styczniu 1991 roku na Rock in Rio w Brazylii. Po sukcesie europejskiego Clash of the Titans, jego amerykańska edycja rusza w maju 1991 roku. Oprócz Megadeth w trasę wyruszają Anthrax, Slayer i Alice in Chains.

W lipcu utwór "Go to Hell" trafia na soundtrack do filmu Bill & Ted's Bogus Journey, a niedługo później "Breakpoint" zostaje zawarty na ścieżce filmowej kinowej produkcji na podstawie kultowej gry – Super Mario Bros. W 1991 roku Megadeth wydaje pierwszą pozycję w swojej wideografii – Rusted Pieces, która to zawiera sześć teledysków, a także wywiad z zespołem.

Countdown to Extinction (1992-1993)[edytuj | edytuj kod]

Dave Mustaine podczas koncertu
30 czerwca 2007 roku

W styczniu 1992 roku, Megadeth wkracza do Enterprise Studios w Burbank, w Kalifornii, razem z producentem muzycznym Maxem Normanem. 4 miesiące intensywnej pracy w studiu skutkuje stworzeniem albumu, który odnosi największy komercyjny sukces w historii zespołu – Countdown to Extinction. Jest to pierwszy album Megadeth, do którego kompozycje zostały współtworzone przez wszystkich członków zespołu. Nazwę albumu oraz tekst do utworu tytułowego podsunął i stworzył perkusista, Nick Menza.

Album ukazuje się 14 lipca 1992 roku, debiutuje na drugim miejscu amerykańskiej listy Billboard Top 200, i na piątym miejscu w brytyjskiej wersji tego samego rankingu[28]. Countdown to Extinction szybko okrywa się podwójną platyną w USA, zdobywa nominację do Grammy w kategorii Best Metal Performance w 1993 roku.

W listopadzie Megadeth wydaje drugą pozycję w swojej wideografii – Exposure of a Dream.

Miesiąc później Megadeth wraz z Panterą i Suicidal Tendencies rozpoczyna światową trasę koncertową, następnie wyrusza wraz z Stone Temple Pilots w trasę północnoamerykańską. W lutym Dave Mustaine próbuje popełnić samobójstwo, przedawkowując walium. Muzyk trafia do szpitala[29], trasa koncertowa zostaje przerwana (odwołane zostają także koncerty w Japonii). Dwa miesiące później Megadeth nagrywa utwór "Angry Again", który znajdzie się później na soundtracku do filmu Last Action Hero i zostaje nominowany do Grammy w 1994 roku.

W czerwcu 1993 roku Megadeth wraca na scenę, pojawiając się jako "gość specjalny" Metalliki na festiwalu Milton Keynes Bowl. Jest to, pierwszy od 10 lat, raz gdy Mustaine i członkowie Metalliki grają na tej samej scenie. Do "zbliżenia" zachęcał sam Mustaine, mówiąc na scenie: ""The ten years of bullshit is over between Metallica and Megadeth!". Megadeth gra także jako support Aerosmith na amerykańskiej trasie promującej album Get A Grip (ze względu na konflikty między artystami, Megadeth zostaje wyrzucone z trasy po siedmiu wspólnych koncertach), oraz otwiera koncerty Iron Maiden podczas europejskiej trasy tej grupy.

Megadeth wraca do studia, gdzie nagrywa utwór "99 Ways to Die", który pojawia się później w filmie The Beavis and Butt-Head Experience. Utwór jest nominowany do Grammy w 1995 roku w kategorii Best Metal Performance.

Youthanasia (1994-1995)[edytuj | edytuj kod]

Na początku 1994 roku Megadeth zaczyna nagrywać materiał na nowy album. Ze względu na problemy ze sprzętem znajdującym się w Phase Four Studios w Phoenix, Mustaine decyduje się na nagrywanie materiału w swoim własnym domu. Ostatecznie jednak zespół tworzy swoje własne studio w wynajętym magazynie w Phoenix. Miejsce to zostało później nazwane "Fat Planet in Hangar 18". Nagrywanie albumu zostało uwiecznione na taśmie, i wydane później jako Evolver: The Making of Youthanasia.

W kwietniu David Ellefson żeni się z Julie Foley.

Po ośmiu miesiącach spędzonych w studio, Youthanasia ukazuje się 31 października 1994 roku. Debiutuje 4 miejscem na liście Billboard Top 200[30]. Zyskuje status złotej płyty w Kanadzie w 30 minut, a w USA pokrywa się platyną szybciej niż jakikolwiek inny album Megadeth. Za sprawą producenta, którym dalej jest Max Norman, utwory Megadeth ciągle kierują się w stronę wolniejszego tempa i bardziej komercyjnego grania, czyli stylistyki zapoczątkowanej na Countdown to Extinction[31].

Zespół zatrudnia wybitnego fotografa mody, Richarda Avedona, by stworzył ich nowy wizerunek. Muzycy zastępują jeansy i podkoszulki bardziej stylowym ubiorem[32].

Powstaje strona internetowa grupy, znana jako "Megadeth, Arizona". Fani mogą czatować w "Mega-diner", za pomocą poczty elektronicznej korespondować z członkami zespołu, składać prośby o zagranie konkretnych piosenek na koncertach, czytać wiadomości o grupie i pamiętniki muzyków z tras koncertowych.

Pierwszy singel z Youthanasii, "Train of Consequences", znalazł się na #29 miejscu na Billboard's Mainstream Rock chart, po czym pojawił się w Late Show with David Letterman w listopadzie 1994 roku, poprzedzając ukazanie drugiego singla – "A Tout le Monde"[33]. Do utworu "À Tout Le Monde" również nakręcono teledysk, przed którego emisją wzbroniło się MTV, ponieważ klip miał nakłaniać do samobójstwa.

Promocja nowego albumu rozpoczyna się w RPA w listopadzie 1994 roku. Trwa 11 miesięcy i jest najbardziej ekstensywną i wyczerpującą w historii grupy. Megadeth grało wspólnie z Corrosion of Conformity w Europie i USA, oraz z Flotsam and Jetsam, Kornem i Fear Factory w USA. Kulminacyjny występ miał miejsce na festiwalu Monsters of Rock w Brazylii, gdzie grupa występuje obok Alice'a Coopera i Ozzy'ego Osbourne'a.

W styczniu 1995 roku utwór "Diadems" pojawia się na ścieżce dźwiękowej do filmu Tales from the Crypt Presents: Demon Knight. Megadeth coveruje następnie utwór "Paranoid", cover ten przeznaczony jest na trybut Nativity in Black, poświęcony Black Sabbath. Wersja w wykonaniu Megadeth otrzymuje nominację do Grammy w 1996 roku w kategorii Best Metal Performance. Jest to już szósta nominacja w karierze zespołu.

W marcu 1995 roku, Megadeth wydaje specjalną edycję Youthanasii przeznaczoną dla europejskich słuchaczy. Edycja zawiera krążek Hidden Treasures, który zawiera wszystkie utwory Megadeth przeznaczone na wszelkiego rodzaju soundtracki, trybuty, kompilacje plus cover Sex PistolsProblems. Na żądanie fanów, jeszcze w tym samym roku bonusowy dysk zostaje wydany jako EP także w USA i Japonii.

Cryptic Writings (1996-1998)[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku muzycy Megadeth skupiają się na własnych, indywidualnych projektach – o samym zespole jest cicho.

Dave Mustaine wraz z Lee Vingiem z Fear, Kelly LeMieuxem i Jimmym DeGrasso pracuje nad projektem MD.45 – efektem współpracy muzyków jest album The Craving wydany 29 maja 1996 roku w Japonii i 23 lipca na świecie.

David Ellefson świętuje narodziny syna – Romana Alexandra (luty 1996), zajmuje się też produkcją albumu Multiples of Black[ grupy Helstar. W 1997 David Ellefson wydaje także książkę "Making Music Your Business: A Guide for Young Musicians",

Marty Friedman wydaje trzeci solowy album – True Obsession - za perkusją kolejny raz zasiada Nick Menza.

Od sierpnia 1996 roku Megadeth rozpoczyna pracę nad nowym albumem, którego producentem zostaje Dan Huff. W tym samym czasie managerem zespołu zostaje Bud Prager. Pod jego wpływem zespół zmienia tytuły wielu utworów, a także zastępuje roboczy tytuł albumu – Needles and Pins nazwą Cryptic Writings.

Cryptic Writings ukazuje się 17 czerwca 1997 roku, zajmuje pozycję #10 na liście Billboard Top 200 oraz pokrywa się złotem u USA. Utwór "Trust" jest nominowany do nagrody Grammy w 1998 roku w kategorii Best Metal Performance.

Jeszcze w czerwcu, po rocznej przerwie w koncertowaniu, Megadeth wyrusza w światową trasę koncertową z The Misfits, następnie odbywa tournee w USA z grupami Life of Agony i Coal Chamber. W lipcu występuje na Ozzfescie, ale gra bez Menzy, którego problemy zdrowotne uniemożliwiają grę na perkusji. Czasowo zastępuje go Jimmy DeGrasso, który ostatecznie zostaje z zespołem, gdy na jaw wychodzi fakt, że Menza kłamał, że ma raka[34].

W 1998 dwa utwory Megadeth – cover "Grabbag" Lee Jacksona oraz "New World Order" zostają wykorzystane przy tworzeniu gry Duke Nukem.

Risk (1999-2000)[edytuj | edytuj kod]

Dave Mustaine podczas koncertu
7 marca 2008 roku

Na początku roku 1999 muzycy wkraczają do studia, by nagrać materiał na nowy album. W trakcie nagrywania narasta konflikt między Marty Friedmanem a Dave Mustainem. Friedman chce nagrywać bardziej popowe kawałki, traci zainteresowanie metalem, ponadto jest wściekły, bo bez jego wiedzy i zgody zmieniono jedną z jego solówek. Ostatecznie nowe dzieło jest tak różne od poprzednich, że Capitol Records początkowo chce wydać go jako dzieło samego Dave Mustaine'a, wokalista jednak nie zgadza się na to i ostatecznie Risk ukazuje się jako album Megadeth.

Risk, wyprodukowany przez Danna Huffa ukazuje się 31 sierpnia 1999 roku. Krążek jest sporym zaskoczeniem dla fanów Megadeth – gitary stanowią tylko tło muzyczne, album jest raczej rockowy z wyraźnymi wpływami disco, electro i dance. Świadectwem słabości tego wydawnictwa jest fakt, że jest to ostatni dotychczasowy album Megadeth, który zdobył status złotej płyty, i pierwszy od 1985 roku, który nie pokrył się platyną.

Utwór "Crush'em" trafia na ścieżkę dźwiękową filmu Uniwersalny żołnierz: Powrót.

W sierpniu grupa nagrywa cover utworu Black Sabbath – "Never Say Die", który trafia na drugą płytę tribute albumu Nativity in Black.

We wrześniu Megadeth wyrusza w trasę koncertową z Iron Maiden, w trakcie której Marty Friedman informuje, że zdecydował się opuścić zespół. Pozostaje w grupie do stycznia 2000 roku, kiedy na jego miejsce przychodzi Al Pitrelli.

W maju 2000 roku, zaledwie w miesiąc po rozpoczęciu pracy nad nowym albumem, Megadeth otrzymuje propozycję wspólnej trasy z Mötley Crüe i Anthraxem. Zespół zawiesza prace w studio i wyrusza w tournee. Obejmująca Amerykę Północną trasa trwa całe lato.

Jesienią Megadeth rozstaje się z Capitol Records po 15 latach współpracy. Wytwórnia wypuszcza kompilację Capitol Punishment: The Megadeth Years, zawierającą największe hity grupy i dwa nowe utwory pochodzące z materiału nagranego na najnowszą płytę.

Zespół podpisuje umowę z Sanctuary Records. Wytwórnia wykupuje od Capitol Records prawa do materiału nagranego z myślą o Capitol Punishment: The Megadeth Years. Kilka utworów zostaje zmienionych, powstaje kilka nowych i tak zostaje stworzony album The World Needs a Hero

The World Needs a Hero (2001-2002)[edytuj | edytuj kod]

Wydany 15 maja 2001 roku The World Needs a Hero jasno wskazuje na powrót do korzeni – jest to pierwszy od czasów Peace Sells... album, którego utwory są w całości napisane przez Mustaine'a (z wyjątkiem utworu Promises), a na okładce pojawił się ponownie Vic Rattlehead, niewidziany tam od Rust In Peace.

W czerwcu zespół wyrusza w ogólnoświatową trasę The World Needs a Hero, a następnie, we wrześniu rusza w tournee po Ameryce. Z dwóch ostatnich koncertów w Arizonie wydane zostaje Rude Awakening. W pierwotnej wersji materiał na DVD miał być zarejestrowany w Argentynie, ale po wydarzeniach 11 września ostatecznie pokazane zostają koncerty w Phoenix i Tucson – jak się wkrótce okaże, dwa ostatnie przed zawieszeniem działalności zespołu.

9 października światło dzienne ogląda Megadeth: VH1 Behind The Music – nagrany na DVD i video wywiad i dokument o Megadeth.

Zawieszenie działalności zespołu (2002-2004)[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2002 roku Mustaine podczas pobytu w centrum medycznym w Teksasie (w celu usunięcia kamicy nerkowej) ulega wypadkowi: podczas snu odcina dopływ krwi do bicepsa lewej ręki, co kończy się uszkodzeniem nerwu dłoni. Muzyk nie jest w stanie grać na gitarze, oznajmia, że rekonwalescencja zajmie mu około roku.

W lutym ukazuje się zremasterowana wersja Killing Is My Business... and Business Is Good!, w kwietniu koncertowe wydawnictwo Rude Awakening.

3 kwietnia Megadeth oficjalnie przestaje istnieć. Mustaine wyprzedaje swój sprzęt i materiały związane z zespołem.

W celu wypełnienia zobowiązań kontraktowych z wytwórnią Sanctuary Records, we wrześniu zostaje wydany album koncertowy Still Alive... And Well?, zawierający 6 utworów z The World Needs A Hero i 6 dotychczas niepublikowanych nagrań z koncertów.

The System Has Failed, Gigantour (2004-2006)[edytuj | edytuj kod]

Chris Broderick podczas koncertu
10 marca 2009 roku

Mustaine po roku rehabilitacji swojej ręki (z użyciem m.in. terapii elektrowstrząsowej), u której wystąpił niedowład, wraz z Vinniem Colaiutą i Jimmym Sloasem rozpoczyna pracę nad nowym albumem. Pierwotnie miał to być album solowy, jednak ze względu na zobowiązania wobec wydawców (w tym m.in. EMI – wydawcę Megadethu w Europie), Dave ogłasza wielki powrót Megadeth. Przed wydaniem albumu próbuje nawiązać kontakt z niektórymi dotychczasowymi członkami zespołu, którzy czasowo dołączają do zespołu (Chris Poland, Nick Menza) lub nie dołączają w ogóle (David Ellefson, Marty Friedman). Wskutek tego Mustaine zmuszony jest sformować nowy skład zespołu.

Album The System Has Failed zostaje wydany 14 września 2004 roku przez Sanctuary Records, wskakując na 18. pozycję w Billboard Top 200, i zyskując ogromne uznanie wśród fanów i krytyków muzycznych. Zespół w nowym składzie (Dave Mustaine, James MacDonough, Glen Drover i Shawn Drover) w październiaku 2004 roku wyrusza – według Mustaine'a – na ostatnią trasę koncertową w swej historii, po której lider grupy chce skoncentrować się na karierze solowej.

W czerwcu 2005 roku, na rynek wychodzi album składankowy Greatest Hits: Back to the Start. Kilka miesięcy później, frontman grupy Dave Mustaine zorganizował festiwalową trasę koncertową Gigantour. W jej pierwszej edycji (poza Megadethem) udział wzięli m.in. Anthrax, Fear Factory, Dream Theater i Nevermore.

Rok po rozpoczęciu trasy koncertowej Blackmail The Universe Tour, 9 października 2005 roku podczas koncertu Megadeth w Buenos Aires, uwiecznionego na wydanym w 2007 roku albumie koncertowym That One Night, Mustaine ogłasza decyzję o kontynuowaniu działalności zespołu. W styczniu 2006 roku miejsce Jamesa MacDonougha w zespole zajmuje James LoMenzo. W nowym składzie zespól wziął udział w drugiej edycji Gigantouru i rozpoczął pracę nad kolejnym albumem.

United Abominations (2006-2008)[edytuj | edytuj kod]

W maju 2007 roku ma miejsce zaplanowana pierwotnie na koniec 2006 roku premiera jedenastego albumu Megadeth, zatytułowanego United Abominations. Album debiutuje na 8. miejscu listy Billboard 200, co okazuje się najlepszym wynikiem zespołu od czasu wydania Youthanasii.

W trakcie trasy promującej krążek, gitarzysta Glen Drover zostaje zastąpiony przez Chrisa Brodericka (grającego wcześniej w Jag Panzer i Nevermore), którego Mustaine uznał za najlepszego gitarzystę w historii Megadeth.

We wrześniu 2008 roku na rynek wychodzi kolejny album "the best of", zatytułowany Anthology: Set the World Afire.

Endgame (2009-2010)[edytuj | edytuj kod]

Zaledwie po dwóch latach ma miejsce premiera następnego dzieła Megadeth, które nosi nazwę Endgame. Trafia ono na 9. miejsce listy Billboard 200,

Główny singiel, Head Crusher, przyniósł zespołowi ósmą już nominację do Granny Awards.

W lutym 2010 grupa, na dwudziestą rocznicę wydania płyty Rust in Peace, rozpoczyna trasę koncertową Rust in Peace 20th Aniversarry Tour. Jednocześnie do zespołu po kilkuletniej przerwie powraca basista David Ellefson, zastępując Jamesa LoMenzo.

3 września tego samego roku zostaje wydany album koncertowy Rust in Peace Live.

Pod koniec roku nowy singiel zespołu, zatytułowany Sudden Death został nominowany do 53. rozdania Granny Awards.

Th1rt3en (od 2011-2013)[edytuj | edytuj kod]

Prace nad nowym albumem ogłoszone zostały w styczniu 2011 roku. Trwały one do końca maja. Dave Mustaine, lider grupy, 6 lipca ogłosił, że trzynasty album grupy będzie znany jako Thirteen.

7 września wydawca płyty, Roadrunner Records, opublikował listę utworów[35].

1 listopada 2011 roku album został wydany, producentem był Johnny K. Z albumu wyodrębniono single "Public Enemy No.1" oraz "Whose Life (Is It Anyways?)". Pierwszy z nich został nominowany do 54. rozdania Granny Awards w kategorii "Best Hard Rock/Heavy Metal Performance", drugi – na 55. rozdaniu w tej samej kategorii, przegrywając z utworem zespołu Halestorm "Love Bites (So Do I)".

Płyta zadebiutowała na 11 miejscu listy Bilboard 200 oraz uzyskałą średnią ocen na Metacritic równą 73%, zyskując w większości pozytywne opinie recenzentów.

11 września 2012 roku, zespół zapowiedział ponowne wydanie Countdown to Extinction z okazji jego 20-lecia. Dodatkowo zespół zapowiedział trasę upamiętniającą rocznicę na której cała płyta była grana w całości, tak jak miało miejsce z okazji 20-lecia Rust in Peace w 2010.

Super Collider (od 2013-obecnie)[edytuj | edytuj kod]

22 września 2012 zespół poinformował, że chciałby wrócić do studia z producentem Johnym'm K. by nagrać swój czternasty album.

18 grudnia 2012 perkusista Megadeth, Shawn Drover ogłosił na portalu Twitter, że zespół zaczął nagrywać utwory na nowy album.

Dave Mustaine zapowiedział album na wiosnę 2013. W Wigilię, Mustaine ogłosił, że trzy nowe utwory są już zarejestrowane i prawie skończone.

W wywiadzie na NAMM 2013, Dave Mustaine ogłosił, że drogi Megadeth i wytwórni Roadrunner Records rozchodzą się, zaś 12 lutego tego roku wyjawił, że premiera czternastego albumu „Super Collider” zaplanowana jest na 4 czerwca 2013.

Czternasty krążek Megadeth jest pierwszym wyprodukowanym przez nową wytwórnię Mustaine'a – Tradecraft,dystrybucją zajął się Universal Music Group.

23 kwietnia 2013 „Super Collider” został wypuszczony jako singiel dostępny na iTunes. 18 maja za pośrednictwem Twitter'a udostępniono kolejny utwór z płyty, "Kingmaker". Płyta zadebiutowała na 6 miejscu listy Billboard 200.

12 kwietnia 2014 roku miał miejsce występ lidera Megadeth z orkiestra symfoniczną w San Diego.

Teksty piosenek[edytuj | edytuj kod]

Istotny był wizerunek Megadeth. Już w samej nazwie kryło się przesłanie. Nihilistyczne teksty, w których często pojawiał się motyw umierania i samobójstwa, naraził grupę na oskarżenia o uprawianie kultu śmierci, choć teksty świadczyły o czymś zupełnie innym. Grupa Megadeth często w swoich piosenkach zamieszczała przesłania polityczne. Można to usłyszeć min. w takich utworach jak: "Amerikhastan", "Kill the King", czy "Symphony of Destruction". Teksty piosenek zespołu często traktują też o osobistych przeżyciach Mustaine'a. Nierzadko wzbudzają kontrowersje. Zespół nie unika w swoich tekstach tematu wojny (także atomowej). Piosenka Truth be told przytacza biblijny motyw o Kainie i Ablu.

Megadeth i popkultura[edytuj | edytuj kod]

Megadeth pojawiło się w wielu filmach i programach telewizyjnych, włącznie z Simpsonami, gdzie pokazano "diepoda", z opcjami: natychmiastowa śmierć, wolna i bolesna śmierć i "Megadeth" (Megaśmierć), Przystanek Alaska kiedy postać Shelly Tambo ogłosiła, że czyjaś rana wygląda jak okładka albumu Megadeth ("Looks like a Megadeth album cover"). W Mad About You i The Drew Carey Show Dave Mustaine zagrał solówkę na scenie. W Z Archiwum X Fox Mulder nadmienił Danie Scully o Megadeth. W kreskówce Duck Dodgers zespół pojawił się w rysunkowej formie w epizodzie w 2005 roku. Odcinek nosił nazwę In Space, Nobody Can Hear You Rock. Zespół wystąpił z piosenką "Back in the Day"[36].

Fikcyjny kreskówkowy zespół Dethklok przyjął taką samą pozę jak Megadeth na jednym ze zdjęć grupy. O Megadeth słyszymy m.in. w Świecie Wayne'a 2, kiedy Honey Hornee (Kim Basinger) pyta Gartha (Dana Carvey) "Don't you just love music?", na co on odpowiada "Got any Megadeth?". Film "The Van" Stephena Frearsa (na podstawie irlandzkiej powieści Roddy'ego Doyle'a), z Colmem Meaney i Donalem O'Kelly, zawiera ujęcie gdzie dwóch właścicieli vana z frytkami i rybą czekają na zewnątrz odbywającego się właśnie koncertu Megadeth, sprzedając fast foody przedstawicielom subkultury metalowej.

Wzmianka o zespole pojawia się także w filmie z 1991 roku, o nazwie Bill & Ted's Bogus Journey, gdzie dwóch bohaterów trafia do piekła. Bill (Alex Winter) mówi:"Ted, you know, if I die, you can have my Megadeth collection"[37]. Bill mówi też " In School of Rock, Jack Black's former band is named "MaggotDeth", co jest aluzją do Megadeth. W filmie Airborne, kiedy główny bohater wchodzi do pokoju Wileya (Seth Green), można zobaczyć wielki plakat Countdown to Extinction[38]. W telewizyjnych odcinkach Willa i Grace, Grace ma sąsiada, który pyta ją o najbardziej romantyczną piosenkę Megadeth. W filmie Cape Fear z 1991 roku, Danielle posiada plakat Megadeth zawieszony na ścianie, z okładką z albumu Rust In Peace[39].

Megadeth znajduje się na ścieżkach dźwiękowych do filmów: Shocker, Bill & Ted's Bogus Journey, Bohater ostatniej akcji, Tales from the Crypt Presents: Demon Knight, Super Mario Bros., i Uniwersalny Żołnierz: Powrót. Muzyka zespołu pojawia się także w grach wideo, m.in. w Ultimate Fighting Championship. Peace Sells zawarte jest w radiostacji V-Rock w grze Grand Theft Auto: Vice City, tak samo jak w grze z 2003 roku, True Crime: Streets of LA. Cover "Symphony of Destruction" pojawia się w grze z Playstation 2, Guitar Hero, WWE SmackDown! vs. RAW 2006 i Flatout 2. Cover Hangar 18 pojawia się w grze Guitar Hero II na Playstation 2 i Xbox 360[36], a Sweating Bullets pojawiło się w Guitar Hero 5. Megadeth napisało również piosenkę Gears of War na potrzeby gry o tej samej nazwie, na platformę Xbox 360. Utwór ten zawarty jest na albumie United Abominations. Podczas gry w NFL Street 3 możemy usłyszeć remiks piosenki "Symphony of Destruction". Piosenka Peace Sells trafi na soundtrack do Rock Band 2.

Muzycy[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Lista członków Megadeth.

Obecny skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Dyskografia Megadeth.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

  • Killing for a Living USA Tour 1984-1985
  • Wake Up Dead Tour '86-'88
  • So Far... So Good... So World Tour '88
  • Oxidation of the Nations Tour '90
  • Clash of the Titans Tour 1990
  • Oxidation of the Nations Tour '90-'91
  • Clash of the Titans 1991
  • Oxidation of the Nations Tour '91
  • Countdown to Extinction Tour '92-'93
  • First Full South American Tour '94
  • Youthanasia Tour 1995
  • Reckoning Day US Tour '95
  • Monsters of Rock Tour 1995: South America
  • Cryptic Writings Tour 1997
  • Ozzfest 1998 Tour
  • Cryptic Writings Tour 1998
  • Risk Tour 1999
  • Risk 2K Tour 1999
  • Maximum Rock Tour 2000
  • Risk Tour 2000
  • The World Needs an Unplugged North American Tour 2001
  • The World Needs a Hero Tour 2001
  • Blackmail the Universe World Tour 2004/2005
  • Gigantour 2005
  • Blackmail the Universe World Tour 2005
  • Gigantour 2006
  • United Abominations Tour
  • Tour of Duty 2007
  • Gigantour 2007
  • Tour of Duty 2008
  • Gigantour 2008
  • Tour of Duty 2008/Gigantour 2008
  • Tour of Duty 2008
  • Priest Feast 2009
  • Canadian Carnage
  • Endgame Tour 2009
  • Rust in Peace 20th Anniversary Tour 2010
  • Endgame Tour 2010
  • American Carnage Tour 2010
  • European Carnage Tour 2011
  • Gigantour 2012
  • TH1RT3EN World Tour 2011/2012
  • Countdown to Extinction 20th Anniversary Tour 2012
  • Super Collider World Tour 2013

Przypisy

  1. Jodi Beth Summers: Out to Lunch (ang.). czerwiec 1998. [dostęp 2012-03-23].
  2. MegadethAlbumPR2013. [dostęp 2013-03-12].
  3. Killing Is My Business... and Business Is Good!" notki ze zremasterowanej wersji. Maj 2002, Loud Records, 9046-2.
  4. 4,0 4,1 "Killing Is My Business... and Business Is Good" remastered album notes. Maj 2002, Loud Records, 9046-2.
  5. Huey, Steve. "Killing Is My Business... and Business Is Good! AMG Review”, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006.
  6. Bregman, Adam. "Killing Is My Business... and Business Is Good!" Remastered version AMG Review, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006
  7. Killing Is My Business... and Business Is Good” remastered album notes. May 2002, Loud Records, 9046-2.
  8. Oficjalna strona Megadeth, „Timeline”, 2006, at Megadeth.com; dostęp 11 października 2006.
  9. Huey, Steve. "Peace Sells... but Who's Buying? Review, at AMG.com; dostęp 16 listopada 2006.
  10. Birchmeier, Jason. "Peace Sells... but Who's Buying?" Remastered version AMG Review, na All Music Guide.
  11. VH1 40 Greatest Metal Songs”, 1–4 May 2006, VH1 Channel, reported by VH1.com
  12. YouTube – Megadeth documentary (Part 5 of 11)
  13. Oficjalna strona Megadeth, „Timeline", 2006, na Megadeth.com
  14. Gomes, Celesete. "So Far, So Good for Megadeth", listopad 1988, Rock, reported by The Realms of Deth
  15. Gomes, Celesete. "So Far, So Good for Megadeth”, August 1988, Rock, reported by The Realms of Deth; last accessed October 13, 2006.
  16. Birchmeier, Jason. „So Far, So Good... So What! Remastered Review", All Music Guide, na AMG.comOryginalne brzmienie: "The production (of So Far, So Good...) was horrible, mostly due to substances and the priorities we had or didn't have at the time"
  17. "So Far, So Good, So What!" remastered album notes. 24 czerwca 2004, Capitol Records, 72435-98626-2-0.
  18. Birchmeier, Jason. "So Far, So Good... So What! Remastered Review”, All Music Guide, na AMG.com
  19. Huey, Steve. „So Far, So Good... So What! Review”, All Music Guide, at AMG.com
  20. So Far, So Good, So What!” remastered album notes. July 24, 2004, Capitol Records, 72435-98626-2-0.
  21. Megadeth: Rusted Pieces VHS, wydany: 1 stycznia 1991 przez Capitol Records/EMI, Inc, UPC 077774001335, na UPC Database
  22. Doreian, Robyn. „The Big Four”, September 1990, Hot Metal Magazine, The Realms of Deth
  23. Niles, Eric. „Rust in Peace”, September 1990, Music Connection, reported by The Realms of Deth
  24. Stix, John. „A Founding Forefather of Thrash”, 1990, Guitar for the Practicing Musician, reported by The Realms of Deth
  25. Dave the Human, Mustaine the Artist”, wrzesień 1990, Holy Wars... The Punishment Due single, reported by The Realms of Deth
  26. Rock Detector's Official website. „Rust in Peace chart positions", at Rock Detector.com
  27. "Megadeth's strongest musical effort" Huey, Steve. "Rust In Peace Review”, Allmusic, at AMG.com; last accessed November 15, 2006.
  28. Billboard's Official website. „Megadeth album chart positions”, at Billboard.com
  29. Chirazi, Steffan. „Trial by Fire”, October 1993, RIP, reported by The Realms of Deth
  30. Oficjalna strona Billboardu. „Megadeth album chart positions”, na Billboard.com
  31. Erlewine, Stephen Thomas. "Youthanasia" AMG Review, na AMG.com
  32. Merkle, P.J. „Megadeth: Bewitched, Bothered and Bewildered”, May 1995, Hit Parader, reported by The Realms of Deth
  33. Boerio, Jeff. „Megadeth: Online and Onstage”, 1995, On Eleven Magazine The Realms of Deth
  34. Ferres, Nick. „An Ugly American”, March 2001, Rockmetal.pl, reported by The Realms of Deth; last accessed November 16, 2006.
  35. Rockstar Mayhem Festival – Th1rt3en CD Deluxe Bundle
  36. 36,0 36,1 Internet Movie Database „Dave Mustaine IMDB webpage”, reported by IMDB.com; dostęp 20 listopada 2006.
  37. Internet Movie Database „Memorable Quotes from Bill & Ted's Bogus Journey”, reported by IMDB.com; dostęp 20 listopada 2006.
  38. IMDB
  39. Scorsese, Martin (Director), Wesley Strick (writer) : Cape Fear, 1991, Universal Pictures

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]