Miami Heat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Basketball pictogram.svg Miami Heat
Miami Heat
Maskotka Burnie
Barwy Czerwone, Białe, Czarne, Pomarańczowe
                   
Data założenia 1988
Liga National Basketball Association
Hala sportowa American Airlines Arena
Właściciel Micky Arison
Prezes Pat Riley
Trener Erik Spoelstra
Asystent trenera Bob McAdoo
Kit body miamiheatsh.png
Kit shorts miamiheatsh.png
Stroje
domowe
Kit body miamiheatsa.png
Kit shorts miamiheatsa.png
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Miami Heat z wizytą u prezydenta George’a W. Busha

Miami Heatamerykański klub koszykarski z siedzibą w Miami grający w lidze NBA. Zespół występuje w Konferencji Wschodniej w dywizji południowo-wschodniej. Swoje mecze rozgrywa w hali American Airlines Arena zlokalizowanej w centrum Miami. Właścicielem klubu jest Micky Arison, prezesem Pat Riley, a trenerem Erik Spoelstra.

Klub został założony w 1988 roku. Jest jednym z dwóch zespołów, obok Orlando Magic, który reprezentuje stan Floryda w NBA. W ciągu 25 sezonów Heat siedemnastokrotnie występowali w fazie playoff, będąc dziesięciokrotnie mistrzami dywizji, czterokrotnie mistrzami Konferencji Wschodniej i trzykrotnie mistrzami ligi, pokonując Dallas Mavericks 4–2 w sezonie 2005-06, Oklahoma City Thunder 4–1 w sezonie 2011-12 i San Antonio Spurs 4-3 w sezonie 2012-13[1]. Według magazynu Forbes wartość zespołu w 2010 roku wynosiła 425 milionów dolarów[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W ostatnich sezonach w Miami zaszły duże zmiany, odeszło kilku podstawowych graczy – przede wszystkim jeden z jego najmocniejszych punktów – center Shaquille O'Neal (do Phoenix Suns) oraz Alonzo Mourning, Antoine Walker, Gary Payton, James Posey, Jason Williams i Jason Kapono. Klub w zamian pozyskał Shawna Mariona oraz Marcusa Banksa, przybył także center Jamaal Magloire.

Sezon 2007/2008 był dla klubu najsłabszym od prawie dwudziestu lat. Heat zakończyli go z bilansem 15-67 i zostali najgorszą drużyną w lidze. Po tym sezonie z funkcji trenera zrezygnował Pat Riley, a jego miejsce zajął Erik Spoelstra. Pat Riley pozostał jednak w klubie i pełni funkcję generalnego menadżera. W związku ze słabym wynikiem w sezonie 2007/2008, klubowi przypadł wysoki – drugi – numer w drafcie NBA, z którym wybrany został skrzydłowy Michael Beasley. W lutym 2009, klub postanowił wymienić pozyskanych rok wcześniej z Phoenix Shawna Mariona i Marcusa Banksa na Jermaine’a O’Neala i Jamario Moona. W sezonie 2008/2009 klub jeszcze przed zakończeniem rozgrywek zdołał zapewnić sobie awans do play-off. W skróconym przez lockuout sezonie zasadniczym 2011/2012 Miami Heat z wynikiem 46-20 zajęło drugie miejsce w konferencji wschodniej i awansowało do fazy play-off. W pierwszej rundzie Miami pokonało New York Knicks 4-1. W półfinałach konferencji pokonali zespół Indiana Pacers 4-2. W finale konferencji zmierzyli się z ekipą Boston Celtics, którą pokonali 4-3, awansując tym samym do finału NBA. Tam czekała na nich ekipa Oklahoma City Thunder, Heat byli jednak nie do zatrzymania, wygrali serię 4-1, a LeBron James został wybrany MVP finałów.

Przed sezonem 2012/2013 kontrakt z klubem podpisał Ray Allen. W tym sezonie Heat wygrali 27 meczów z rzędu, co stanowi drugą co do długości serię zwycięstw w historii NBA (dłuższa była tylko seria 33 zwycięstw Los Angeles Lakers). Seria została rozpoczęta 3 lutego zwycięstwem nad Toronto Raptors, a zakończona 27 marca porażką z Chicago Bulls. Sezon zasadniczy zakończyli z bilansem 66-16, najlepszym w lidze, notując najwięcej zwycięstw w sezonie i najwięcej wygranych we własnej hali (37) w historii klubu. W fazie play-off Miami pokonało 4-0 Milwaukee Bucks, a następnie 4-1 Chicago Bulls. W finale konferencji wygrali z Indiana Pacers 4-3. W finale NBA wygrali 4-3 z San Antonio Spurs. MVP finałów został ponownie LeBron James.

Skład[edytuj | edytuj kod]

Miami Heat
Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Waga
34 SG Stany Zjednoczone Allen, Ray 1975–07–20 196 cm 93 kg
11 C/F Stany Zjednoczone Andersen, Chris 1978–07–07 208 cm 111 kg
31 F Stany Zjednoczone Battier, Shane 1978–09–09 203 cm 100 kg
8 F Stany Zjednoczone Beasley, Michael 1989–01–09 208 cm 107 kg
1 C/F Stany Zjednoczone Bosh, Chris 1984–03–24 211 cm 107 kg
15 PG Stany Zjednoczone Chalmers, Mario 1986–05–19 188 cm 86 kg
30 G Stany Zjednoczone Cole, Norris 1988–10–13 188 cm 79 kg
0 PG Stany Zjednoczone Douglas, Toney 1986–03–16 188 cm 84 kg
7 C Stany Zjednoczone Hamilton, Justin 1990–04–01 213 cm 118 kg
40 C/F Stany Zjednoczone Haslem, Udonis 1980–06–09 203 cm 107 kg
6 F Stany Zjednoczone James, LeBron 1984–12–30 203 cm 113 kg
22 G/F Stany Zjednoczone Jones, James 1980–10–04 203 cm 98 kg
9 F Stany Zjednoczone Lewis, Rashard 1979–08–08 208 cm 107 kg
20 C Stany Zjednoczone Oden, Greg 1988–01–22 213 cm 124 kg
3 SG Stany Zjednoczone Wade, Dwyane 1982–01–17 193 cm 100 kg
Trener: Stany Zjednoczone Erik Spoelstra
Asystenci: Bob McAdoo • Ron Rothstein • David Fizdale

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

Trenerzy
Trener Sezony
Ron Rothstein 1988/89 – 1990/91
Kevin Loughery 1991/92 – 1994/95
Alvin Gentry 1995
Pat Riley 1995/96 – 2002/03
Stan Van Gundy 2003/04 – 2005
Pat Riley 2005/06 – 2008
Erik Spoelstra 2008 –

Zastrzeżone numery[edytuj | edytuj kod]

W 2003 Heat, nie mając jeszcze żadnego zastrzeżonego numeru, zdecydowali się na bardzo nietypowy krok i zastrzegli numer 23 w podziękowaniu za zasługi Michaela Jordana, który nigdy nie grał w klubie z Miami. 30 marca 2009 zastrzeżony został numer Alonzo Mourninga

W sezonie 2005-2006 Miami Heat dodatkowo uhonorowali numer Dana Marino za jego zasługi dla klubu ligi NFL – Miami Dolphins. Numer ten nie został jednak zastrzeżony i w sezonie 2010-2011 w barwach Heat grał z nim Mike Miller.

Hala[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. LeBron James, Heat dominate Thunder to win NBA championship (ang.). ESPN, 2012-06-22. [dostęp 2012-06-22].
  2. NBA Team Valuations&nbsp (ang.). Forbes Magazine, 2011-01-26. [dostęp 2012-07-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]