Dwyane Wade

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Dwyane Wade
Dwyane Wade
#3 Miami Heat
rzucający obrońca
Pseudonim D-Wade, Flash
Data i miejsce urodzenia 17 stycznia 1982
Chicago, USA
Wzrost 193 cm
Masa ciała 100-103 kg
Kariera
Aktywność od 2003
Draft 2003, numer: 5
Miami Heat

Dwyane Tyrone Wade, Jr. (ur. 17 stycznia 1982) nazywany Flash lub D-Wadeamerykański profesjonalny koszykarz grający w Miami Heat. W roku 2006 został wybrany Sportsman of the Year przez Sports Illustrated, Wade zyskał miano jednego z najbardziej znanych i popularnych graczy w lidze. Jego koszulka sprzedawała się najlepiej w całej NBA przez prawie dwa lata, podczas playoffs 2005 aż do połowy sezonu 2006/07.

Po wejściu do ligi z piątym numerem 2003 NBA Draft, Wade już w swoim pierwszym sezonie wystąpił w NBA All-Star Weekend jako All-Rookie team i w najbardziej prestiżowym wydarzeniu końcówki lutowego tygodnia, czyli NBA All-Star Game inaczej Meczu Gwiazd. Występuje w nim już przez 7 lat z rzędu. W swoim trzecim sezonie na parkietach NBA Wade poprowadził swój zespół Miami Heat do pierwszego w historii mistrzostwa NBA. Został wybrany MVP finałów NBA 2006 po finałowej serii zwycięstw 4-2 Heat nad Dallas Mavericks. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008, Wade przewodził reprezentację Stanów Zjednoczonych w koszykówce mężczyzn, powszechnie znaną jako "Redeem Team". W Pekinie zdobyli złoty medal. W sezonie 2008-09, Wade był liderem ligi pod względem punktowym i tym samym został "królem strzelców" sezonu.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Wade do ligi NBA został wybrany w drafcie w roku 2003, z numerem 5. W pierwszym roku gry w Miami, jako lider, wraz z Lamarem Odomem doprowadził swą drużynę do play-off (bilans 42-40). W pierwszej rundzie, dzięki świetnej grze Wade'a i dramatycznych siedmiu meczach, Heat ograli Hornets 4-3. W drugiej rundzie na ich drodze stanęli jednak Pacers, z którymi przegrali 2-4. Mimo wszystko działacze byli zachwyceni swym nowym gwiazdorem i postanowili wokół niego zbudować nową drużynę.

Przed drugim sezonem, do Miami przybył Shaquille O'Neal. Jego obecność tchnęła w Miami nowe życie. Mimo odejścia Odoma (powędrował do Los Angeles Lakers za O'Neala) bilans zespołu poprawił się do 59-23, co było jej najlepszym wynikiem w historii, do czasu sezonu 2012-13. Ponadto, O'Neal zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP (zwycięzcą został Steve Nash z Phoenix Suns), a Wade został wybrany do drugiej piątki ligi. Przez play-off Heat szli jak burza. Najpierw 4-0 pokonali New Jersey Nets, później w takim samym stosunku wyeliminowali Washington Wizards. Przeszkodą okazała się inna potęga ligi, ówcześni Mistrzowie - Detroit Pistons. Po pięciu spotkaniach Heat objęli prowadzenie 3-2, ale kontuzji doznał Wade i wtedy wyszło na jaw, jaką wartość stanowił dla Miami ten młody gracz. Detroit wygrało dwa kolejne mecze i Heat pożegnali się z szansą gry w finałach. Jasne było, że potrzebne są dalsze zmiany.

W składzie nastąpiła niemała rewolucja. Z drużyną pożegnali się Eddie Jones i Damon Jones, a w ich miejsce przyszli Gary Payton, Antoine Walker i James Posey. W składzie miejsce zachował, prócz Shaqa i D-Wade'a tylko Udonis Haslem. Sezon 2005/2006 drużyna zakończyła z wynikiem 52-30. W pierwszej rundzie play-off miała mało kłopotów z Chicago Bulls i pokonała ich 4-2. W drugiej rundzie bez problemów szybko uporała się z New Jersey Nets 4-1, stając się pierwszym finalistą konferencji wschodniej. Tam Wade i spółka rozprawili się z Detroit Pistons 4-2 rewanżując się za porażkę sprzed roku. W finale Heat mierzyli się z Dallas Mavericks. Mimo niekorzystnego stanu rywalizacji po trzech meczach(1-2) Heat byli w stanie odrobić straty i wygrać pojedynek z rywalami z Teksasu. Sezon 2006/2007 upłynął pod znakiem początku przebudowy zespołu. Heat w pierwszej rundzie PO ulegli graczom Chicago Bulls 4-0. W sezonie 2007/2008 Wade doznał groźnej kontuzji łydki. Z tego powodu Heat wygrali tylko 15 spotkań i nie zakwalifikowali się do play-offów. Sezony 2008/2009 i 2009/2010 były niemal identyczne. Wade niemal w pojedynkę doprowadzał swój zespół do play-offów, gdzie ci ulegali w pierwszej rundzie kolejno zawodnikom Atlanty Hawks(2009) i Boston Celtics(2010). Latem 2010 do zespołu dołączyli LeBron James i Chris Bosh. Razem z Wadem mieli przesądzić o sukcesach przebudowanej drużyny Heat. Sezon 2010/2011 był jednak dla zawodników Heat pełen wzlotów i upadków, nowo powstały zespół nie spełniał oczekiwań kibiców i ekspertów, a sezon zasadniczy zakończył na drugim miejscu konferencji wschodniej, z Wadem notującym średnio 25.5 pkt. na mecz. Swoją siłę zespół pokazał dopiero w play-off, kiedy to rozprawił się kolejno z Philadelphia 76ers (4-1), Boston Celtics(4-1) oraz Chicago Bulls(4-1). W finałach przyszło im się mierzyć z drużyną weteranów Dallas Mavericks, i pomimo obiecującego początku i objęcia prowadzenia w serii 2-1, drużyna z Miami przegrała kolejne 3 mecze, tym samym przegrywając walkę o tytuł na korzyść drużyny z Dallas. Fala krytyki spadła głównie na Lebrona Jamesa, któremu zarzucano pasywność i brak brania odpowiedzialności za wynik na siebie i znikanie w decydujących końcówkach meczów. Sam Wade rozgrywał bardzo dobre finały, liderując drużynie Miami i pewnie zmierzając po tytuł MVP Finałów, jednak w meczu nr. 5 nabawił się kontuzji biodra, która skutecznie uniemożliwiała mu grę na wysokim poziomie.

Skrócony sezon (lockout) 2011/2012 przyniósł drużynie z Miami nowe nadzieje na odniesienie sukcesu. Pożegnano się z zawodzącym Mikiem Bibbym oraz Eddiem House'em, a w ich miejsce pojawił się weteran Shane Battier oraz pierwszoroczniak Norris Cole. Pomimo mniej efektywnego sezonu w wykonaniu Wade'a (22.1 pkt.na mecz/4.8 zb./4.6 ast.) drużyna ponownie uplasowała się na drugiej pozycji konferencji wschodniej, tym samym w pierwsze rundzie play-off było im dane zmierzyć się z drużyną New York Knicks, a rywalizację tę wygrali 4-1. W kolejnych rundach pokonali odpowiednio Indiana Pacers (4-2), oraz Boston Celtics (4-3). W finałach spotkali się z młodą drużyną Oklahoma City Thunder i przeganiając złe demony z finałów 2011, rozgromili przeciwnika 4-1. Wade w tych finałach notował średnio 22.6 pkt na mecz, przy ogólnej średniej z całych play-offów 22.8 pkt. na mecz.

Rekordy w NBA[edytuj | edytuj kod]

Statystyka Data Przeciwko Źródło
Punkty: 55 12 kwietnia 2009 New York Knicks [1]
Zbiórki: 16 28 stycznia 2011 New York Knicks
Zbiórki w ataku: 6 2 razy
Zbiórki w obronie: 11 7 grudnia 2006 Sacramento Kings [2]
Asysty: 16 2 razy
Przechwyty: 8 16 listopada 2013 Dallas Mavericks [3]
Bloki: 5 3 razy - [4]
Minuty: 52 2 razy
Na podstawie: nba.com

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Jest jednym z siedmiu graczy w historii NBA, którzy w rundzie play-off zdobywali 25 punktów, 8 zbiórek i 6 asyst, rzucając przy tym ze skutecznością z gry 50% lub więcej (pozostali to Bob Cousy, Oscar Robertson, Wilt Chamberlain, Larry Bird, Magic Johnson i Michael Jordan. Wade takiego wyczynu dokonał dwukrotnie.
  • W 76 kolejnych meczach (od 15 kwietnia 2005 do 8 kwietnia 2006) zdobywał 10 lub więcej punktów (rekord Miami Heat)[6].
  • W meczu sezonu zasadniczego z Detroit Pistons (12 lutego 2006) Wade zdobył 17 kolejnych (i zarazem ostatnich) punktów swojego zespołu (rekord Miami Heat)[7].
  • W wyżej wymienionym meczu, z 17 pkt, ostatnie dwa zdobyte rzutem z odchylenia ponad Tayshaunem Princem na 2,3 sekundy do końca spotkania dały jego drużynie zwycięstwo 100:98[7].
  • W sezonie 2004/2005 w serii z Washington Wizards Wade pobił kolejne trzy rekordy: w ilości punktów w meczu (42) i kwarcie (22) w meczu nr 4[8] oraz w ilości asyst (15) w meczu numer 2[9].
  • Jest jedynym zawodnikiem w historii NBA, o wzroście poniżej 6 stóp i 5 cali, który zaliczył 100 lub więcej bloków w jednym sezonie[10].

Statystyki w NBA (stan na koniec sezonu 2011/12)[edytuj | edytuj kod]

Klub mecze min/mecz  % z gry  %3pkt  %wolne zbiórki zb/mecz asysty a/mecz przechwyty p.mecz bloki bl/mecz pkt pkt/mecz
2003/04 MIA 61 34,9 46,5% 30,2% 74,7% 247 4,0 275 4,5 86 1,4 34 0,6 991 16,2
2004/05 MIA 77 38,6 47,8% 28,9% 76,2% 397 5,2 520 6,8 121 1,6 82 1,1 1854 24,1
2005/06 MIA 75 38,6 49,5% 17,1% 78,3% 430 5,7 503 6,7 146 2,0 58 0,8 2040 27,2
2006/07 MIA 51 37,9 49,1% 26,6% 80,7% 239 4,7 384 7,5 107 2,1 62 1,2 1397 27,4
2007/08 MIA 51 38,3 46,9% 28,6% 75,8% 214 4,2 354 6,9 87 1,7 37 0,7 1254 24,6
2008/09 MIA 79 38,6 49,1% 31,7% 76,5% 395 5,0 592 7,5 174 2,2 103 1.3 2386 30,2
2009/10 MIA 77 36,3 47,6% 30,0% 76,1% 373 4,8 501 6,5 142 1.8 82 1.1 2045 26,6
2010/11 MIA 76 37,1 50,0% 30,6% 75,8% 485 6,4 346 4,6 111 1,5 87 1,1 1941 25,5
2011/12 MIA 49 33,2 49,7% 26,8% 79,1% 237 4,8 225 1,3 82 1,7 63 1,3 1082 22,1
RAZEM 596 37.2 48,6 29,2 77,0 3020 5,1 3697 6,2 1055 1,8 611 1,0 14990 25,2

Przypisy

  1. Wade's career-high 55 carries Heat past Knicks (ang.). nba.com, 12 kwietnia 2009. [dostęp 24 października 2009].
  2. Heat Edges the Kings in Overtime (ang.). nba.com, 7 grudnia 2006. [dostęp 24 października 2009].
  3. Cleveland Cavaliers vs. Miami Heat - Box Score (ang.). espn.com, 2 marca 2009. [dostęp 24 października 2009].
  4. Raptors scramble to hold off Wade, Heat (ang.). nba.com, 19 listopada 2008. [dostęp 24 października 2009].
  5. Miami Heat guard named 2006 Sportsman of the Year (ang.). sportsillustrated.cnn.com, 4 grudnia 2006. [dostęp 24 października 2009].
  6. sports.espn.go.com: Shaq's double-double leads Miami past Washington (ang.). 8 kwietnia 2006. [dostęp 7 września 2009].
  7. 7,0 7,1 NBA.com: Wade’s Heroics Lift Heat Past Pistons (ang.). 12 lutego 2006. [dostęp 7 września 2009].
  8. NBA.com: Sweeping Success: Wade, Heat Eliminate Wizards (ang.). 14 maja 2005. [dostęp 7 września 2009].
  9. NBA.com: Wade’s All-Around Effort Carries Heat to 2-0 Lead (ang.). 10 maja 2005. [dostęp 7 września 2009].
  10. Wade Hits Shortie Blocks Milestone (ang.). nba.fanhouse.com, 27 marca 2009. [dostęp 23 stycznia 2010].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]