Dwyane Wade

Dwyane Wade
#3 Miami Heat
rzucający obrońca
Pseudonim	D-Wade, Flash
Data i miejsce urodzenia	17 stycznia 1982 Chicago, USA
Wzrost	193 cm
Masa ciała	100-103 kg
Kariera
Aktywność	od 2003
Draft	2003, numer: 5 Miami Heat

Dwyane Tyrone Wade, Jr. (ur. 17 stycznia 1982) nazywany Flash lub D-Wade – amerykański profesjonalny koszykarz grający w Miami Heat. W roku 2006 został wybrany Sportsman of the Year przez Sports Illustrated, Wade zyskał miano jednego z najbardziej znanych i popularnych graczy w lidze. Jego koszulka sprzedawała się najlepiej w całej NBA przez prawie dwa lata, podczas playoffs 2005 aż do połowy sezonu 2006/07.

Po wejściu do ligi z piątym numerem 2003 NBA Draft, Wade już w swoim pierwszym sezonie wystąpił w NBA All-Star Weekend jako All-Rookie team i w najbardziej prestiżowym wydarzeniu końcówki lutowego tygodnia, czyli NBA All-Star Game inaczej Meczu Gwiazd. Występuje w nim już przez 7 lat z rzędu. W swoim trzecim sezonie na parkietach NBA Wade poprowadził swój zespół Miami Heat do pierwszego w historii mistrzostwa NBA. Został wybrany MVP finałów NBA 2006 po finałowej serii zwycięstw 4-2 Heat nad Dallas Mavericks. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2008, Wade przewodził reprezentację Stanów Zjednoczonych w koszykówce mężczyzn, powszechnie znaną jako "Redeem Team". W Pekinie zdobyli złoty medal. W sezonie 2008-09, Wade był liderem ligi pod względem punktowym i tym samym został "królem strzelców" sezonu.

Kariera

Wade do ligi NBA został wybrany w drafcie w roku 2003, z numerem 5. W pierwszym roku gry w Miami, jako lider, wraz z Lamarem Odomem doprowadził swą drużynę do play-off (bilans 42-40). W pierwszej rundzie, dzięki świetnej grze Wade'a i dramatycznych siedmiu meczach, Heat ograli Hornets 4-3. W drugiej rundzie na ich drodze stanęli jednak Pacers, z którymi przegrali 2-4. Mimo wszystko działacze byli zachwyceni swym nowym gwiazdorem i postanowili wokół niego zbudować nową drużynę.

Przed drugim sezonem, do Miami przybył Shaquille O'Neal. Jego obecność tchnęła w Miami nowe życie. Mimo odejścia Odoma (powędrował do Los Angeles Lakers za O'Neala) bilans zespołu poprawił się do 59-23, co było jej najlepszym wynikiem w historii, do czasu sezonu 2012-13. Ponadto, O'Neal zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP (zwycięzcą został Steve Nash z Phoenix Suns), a Wade został wybrany do drugiej piątki ligi. Przez play-off Heat szli jak burza. Najpierw 4-0 pokonali New Jersey Nets, później w takim samym stosunku wyeliminowali Washington Wizards. Przeszkodą okazała się inna potęga ligi, ówcześni Mistrzowie - Detroit Pistons. Po pięciu spotkaniach Heat objęli prowadzenie 3-2, ale kontuzji doznał Wade i wtedy wyszło na jaw, jaką wartość stanowił dla Miami ten młody gracz. Detroit wygrało dwa kolejne mecze i Heat pożegnali się z szansą gry w finałach. Jasne było, że potrzebne są dalsze zmiany.

W składzie nastąpiła niemała rewolucja. Z drużyną pożegnali się Eddie Jones i Damon Jones, a w ich miejsce przyszli Gary Payton, Antoine Walker i James Posey. W składzie miejsce zachował, prócz Shaqa i D-Wade'a tylko Udonis Haslem. Sezon 2005/2006 drużyna zakończyła z wynikiem 52-30. W pierwszej rundzie play-off miała mało kłopotów z Chicago Bulls i pokonała ich 4-2. W drugiej rundzie bez problemów szybko uporała się z New Jersey Nets 4-1, stając się pierwszym finalistą konferencji wschodniej. Tam Wade i spółka rozprawili się z Detroit Pistons 4-2 rewanżując się za porażkę sprzed roku. W finale Heat mierzyli się z Dallas Mavericks. Mimo niekorzystnego stanu rywalizacji po trzech meczach(1-2) Heat byli w stanie odrobić straty i wygrać pojedynek z rywalami z Teksasu. Sezon 2006/2007 upłynął pod znakiem początku przebudowy zespołu. Heat w pierwszej rundzie PO ulegli graczom Chicago Bulls 4-2. W sezonie 2007/2008 Wade doznał groźnej kontuzji łydki. Z tego powodu Heat wygrali tylko 15 spotkań i nie zakwalifikowali się do play-offów. Sezony 2008/2009 i 2009/2010 były niemal identyczne. Wade niemal w pojedynkę doprowadzał swój zespół do play-offów, gdzie ci ulegali w pierwszej rundzie kolejno zawodnikom Atlanty Hawks(2009) i Boston Celtics(2010). Latem 2010 do zespołu dołączyli LeBron James i Chris Bosh. Razem z Wadem mieli przesądzić o sukcesach przebudowanej drużyny Heat. Sezon 2010/2011 był jednak dla zawodników Heat pełen wzlotów i upadków, nowo powstały zespół nie spełniał oczekiwań kibiców i ekspertów, a sezon zasadniczy zakończył na drugim miejscu konferencji wschodniej, z Wadem notującym średnio 25.5 pkt. na mecz. Swoją siłę zespół pokazał dopiero w play-off, kiedy to rozprawił się kolejno z Philadelphia 76ers (4-1), Boston Celtics(4-1) oraz Chicago Bulls(4-1). W finałach przyszło im się mierzyć z drużyną weteranów Dallas Mavericks, i pomimo obiecującego początku i objęcia prowadzenia w serii 2-1, drużyna z Miami przegrała kolejne 3 mecze, tym samym przegrywając walkę o tytuł na korzyść drużyny z Dallas. Fala krytyki spadła głównie na Lebrona Jamesa, któremu zarzucano pasywność i brak brania odpowiedzialności za wynik na siebie i znikanie w decydujących końcówkach meczów. Sam Wade rozgrywał bardzo dobre finały, liderując drużynie Miami i pewnie zmierzając po tytuł MVP Finałów, jednak w meczu nr. 5 nabawił się kontuzji biodra, która skutecznie uniemożliwiała mu grę na wysokim poziomie.

Skrócony sezon (lockout) 2011/2012 przyniósł drużynie z Miami nowe nadzieje na odniesienie sukcesu. Pożegnano się z zawodzącym Mikiem Bibbym oraz Eddiem House'em, a w ich miejsce pojawił się weteran Shane Battier oraz pierwszoroczniak Norris Cole. Pomimo mniej efektywnego sezonu w wykonaniu Wade'a (22.1 pkt.na mecz/4.8 zb./4.6 ast.) drużyna ponownie uplasowała się na drugiej pozycji konferencji wschodniej, tym samym w pierwsze rundzie play-off było im dane zmierzyć się z drużyną New York Knicks, a rywalizację tę wygrali 4-1. W kolejnych rundach pokonali odpowiednio Indiana Pacers (4-2), oraz Boston Celtics (4-3). W finałach spotkali się z młodą drużyną Oklahoma City Thunder i przeganiając złe demony z finałów 2011, rozgromili przeciwnika 4-1. Wade w tych finałach notował średnio 22.6 pkt na mecz, przy ogólnej średniej z całych play-offów 22.8 pkt. na mecz.

Rekordy w NBA

Statystyka	Data	Przeciwko	Źródło
Punkty: 55	12 kwietnia 2009	New York Knicks
Zbiórki: 16	28 stycznia 2011	New York Knicks	—
Zbiórki w ataku: 6	2 razy	—
Zbiórki w obronie: 11	7 grudnia 2006	Sacramento Kings
Asysty: 16	2 razy	—
Przechwyty: 7	2 marca 2009	Cleveland Cavaliers
Bloki: 5	3 razy	-
Minuty: 52	2 razy	—
Na podstawie: nba.com

Osiągnięcia

• dziewięciokrotnie wybrany do Meczu Gwiazd NBA - 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013
• brązowy medalista olimpijski w Atenach - 2004
• złoty medalista olimpijski z Pekinu - 2008
• zwycięzca konkursu umiejętności podczas Weekendu Gwiazd - 2006 (Houston), 2007 (Las Vegas)
• MVP Meczu Gwiazd NBA 2010 (Dallas)
• zdobycie MVP finału NBA w 2006 roku
• zdobycie mistrzostwa NBA z Miami Heat w 2006 roku i 2012 roku
• zaliczony do All-NBA Rookie First Team w 2004 roku
• zaliczony do All-NBA First Team w 2009 i 2010 roku
• zaliczony do All-NBA Second Team w 2005 i 2006 roku
• zaliczony do All-NBA Third Team w 2007 roku
• zaliczony do All-NBA Defensive Second Team w 2005 i 2009 roku
• sportowiec roku 2006 "Sports Illustrated" (6 zawodnik NBA w historii który dostąpił tego zaszczytu)

Ciekawostki

• Jest jednym z siedmiu graczy w historii NBA, którzy w rundzie play-off zdobywali 25 punktów, 8 zbiórek i 6 asyst, rzucając przy tym ze skutecznością z gry 50% lub więcej (pozostali to Bob Cousy, Oscar Robertson, Wilt Chamberlain, Larry Bird, Magic Johnson i Michael Jordan. Wade takiego wyczynu dokonał dwukrotnie.
• W 76 kolejnych meczach (od 15 kwietnia 2005 do 8 kwietnia 2006) zdobywał 10 lub więcej punktów (rekord Miami Heat).
• W meczu sezonu zasadniczego z Detroit Pistons (12 lutego 2006) Wade zdobył 17 kolejnych (i zarazem ostatnich) punktów swojego zespołu (rekord Miami Heat).
• W wyżej wymienionym meczu, z 17 pkt, ostatnie dwa zdobyte rzutem z odchylenia ponad Tayshaunem Princem na 2,3 sekundy do końca spotkania dały jego drużynie zwycięstwo 100:98.
• W sezonie 2004/2005 w serii z Washington Wizards Wade pobił kolejne trzy rekordy: w ilości punktów w meczu (42) i kwarcie (22) w meczu nr 4 oraz w ilości asyst (15) w meczu numer 2.
• Jest jedynym zawodnikiem w historii NBA, o wzroście poniżej 6 stóp i 5 cali, który zaliczył 100 lub więcej bloków w jednym sezonie.

Statystyki w NBA (stan na koniec sezonu 2011/12)

	Klub	mecze	min/mecz	% z gry	%3pkt	%wolne	zbiórki	zb/mecz	asysty	a/mecz	przechwyty	p.mecz	bloki	bl/mecz	pkt	pkt/mecz
2003/04	MIA	61	34,9	46,5%	30,2%	74,7%	247	4,0	275	4,5	86	1,4	34	0,6	991	16,2
2004/05	MIA	77	38,6	47,8%	28,9%	76,2%	397	5,2	520	6,8	121	1,6	82	1,1	1854	24,1
2005/06	MIA	75	38,6	49,5%	17,1%	78,3%	430	5,7	503	6,7	146	2,0	58	0,8	2040	27,2
2006/07	MIA	51	37,9	49,1%	26,6%	80,7%	239	4,7	384	7,5	107	2,1	62	1,2	1397	27,4
2007/08	MIA	51	38,3	46,9%	28,6%	75,8%	214	4,2	354	6,9	87	1,7	37	0,7	1254	24,6
2008/09	MIA	79	38,6	49,1%	31,7%	76,5%	395	5,0	592	7,5	174	2,2	103	1.3	2386	30,2
2009/10	MIA	77	36,3	47,6%	30,0%	76,1%	373	4,8	501	6,5	142	1.8	82	1.1	2045	26,6
2010/11	MIA	76	37,1	50,0%	30,6%	75,8%	485	6,4	346	4,6	111	1,5	87	1,1	1941	25,5
2011/12	MIA	49	33,2	49,7%	26,8%	79,1%	237	4,8	225	1,3	82	1,7	63	1,3	1082	22,1
RAZEM		596	37.2	48,6	29,2	77,0	3020	5,1	3697	6,2	1055	1,8	611	1,0	14990	25,2

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona internetowa (ang.)
• Profil zawodnika na NBA.com (ang.)
• Dwyane Wade, Jr. Biography and Olympic Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 12 czerwca 2011].