Boston Celtics
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: poprawić styl – powinien mieć encyklopedyczną formę, zweryfikować treść i dodać źródła, rozbudować, zaktualizować. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
|
|||
| Przydomek | Celtowie | ||
| Maskotka | Lucky | ||
| Barwy | Biało-zielono-czarne | ||
| Data założenia | 1946 | ||
| Liga | NBA Konferencja Wschodnia Atlantic Division |
||
| Adres | Boston, Massachusetts | ||
| Hala sportowa | TD Garden | ||
| Właściciel | Wycliffe Grousbeck | ||
| Trener | Doc Rivers | ||
| Strona internetowa | |||
Boston Celtics – amerykańska profesjonalna drużyna koszykarska, występująca w lidze NBA. Klub, założony w 1946 w Bostonie, współtworzył ligę BAA, która w 1949 przekształciła się w NBA. Celtics występują w Dywizji Atlantyckiej Wschodniej Konferencji ligi. Właścicielem drużyny jest Wycliffe Grousbeck, trenerem Doc Rivers, zaś menedżerem generalnym Danny Ainge. Celtowie, z 17 tytułami mistrzowskimi, są najbardziej utytułowanym klubem NBA.
Spis treści |
[edytuj] Nazwa
Celtowie to rdzenni mieszkańcy obszarów zachodniej Europy – Irlandii, Bretanii i Wysp Brytyjskich. Nazwa nawiązuje w ten sposób do licznych emigrantów, głównie irlandzkich, spośród których rekrutuje się trzon ludności zamieszkującej północno-wschodnie stany USA, w tym Massachusetts. Do tej tradycji nawiązuje także logo klubu, w którym jest leprechaun.
[edytuj] Historia
Prawie od początku istnienia (od 1950) do 1966 drużyną kierował trener Arnold "Red" Auerbach. Za jego kadencji Celtics zdobyli dziewięć tytułów mistrzowskich NBA, z czego osiem zostało wywalczonych rok po roku.
Pierwszy znaczącym posunięciem transferowym Auerbacha było pozyskanie w 1951 znakomitego rozgrywającego Boba Cousy. Kilka lat później oddał do St. Louis Hawks dwóch doświadczonych zawodników, Eda Macauleya i Cliffa Hagana, w zamian za prawo pierwszego wyboru w drafcie przed sezonem 1956-1957, zyskując w ten sposób 208-centymetrowego Billa Russella, grającego na pozycji środkowego. Auerbach zaangażował również K.C. Jonesa i Tommy'ego Heinsohna. Po roku korzystając z przysługującego Celtics wyboru w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy obrońcę, Sama Jonesa. Z tymi zawodnikami Auerbach zdominował ligę w latach 60.
Po zakończeniu sezonu 1965-1966 Auerbach przekazał swoje obowiązki Russellowi, który stał się pierwszym w NBA czarnym głównym trenerem. Pod wodzą Russella, pełniącego przez trzy sezony podwójną rolę trenera i zawodnika, Boston Celtics wywalczyli mistrzostwo ligi jeszcze dwa razy. Dorobek ten powiększył się o dwa tytuły w latach 70, gdy trenerem był Heinson, a czołowymi zawodnikami John Havlicek i Dave Cowens.
Jednak bostończycy już w sezonie 1977-1978 uzyskali poniżej 50% zwycięstw. Wtedy Auerbach, mając prawo pierwszego wyboru w drafcie zdecydował się na Larry'ego Birda. Następne posunięcie Auerbacha polegało na dość skomplikowanym "handlu wymiennym" z Golden State Warriors. "Red" oddał im dwa prawa wyboru w drafcie za środkowego Roberta Parisha oraz wybór nr 3, który został wykorzystany później na Kevina McHale'a. Auerbachowi udało się też pozyskać obrońców, Dennisa Johnsona i Danny'ego Ainge'a. W tym składzie Celtics, pod wodzą Larry'ego Birda, pięciokrotnie walczyli wówczas w finałach NBA, trzy razy zdobywając mistrzostwo ligi.
W 1986, dwa dni po drafcie, umarł utalentowany Len Bias na skutek przedawkowania narkotyków, w 1992 kontuzja wyeliminowała z gry Larry'ego Birda, a w lecie 1993 zmarł nowy lider drużyny, Reggie Lewis. Te wydarzenia zapoczątkowały wielki kryzys w zespole. W 1997 Auerbach ściągnął do Bostonu trenera Ricka Pitino, który wcześniej pomógł wrócić do świetności New York Knicks, a następnie doprowadził drużynę uniwersytetu Kentucky do mistrzostwa uczelnianej ligi NCAA. Pitino dokonał gruntownej przebudowy Boston Celtics angażując młodych graczy. Trzon zespołu tworzyli: dwaj utalentowani debiutanci – rozgrywający Chauncey Billups (obecnie zawodnik Los Angeles Clippers) i wszechstronny Ron Mercer, grający wcześniej w drużynie uniwersytetu Kentucky, a także młodzi skrzydłowi Antoine Walker i Eric Williams oraz środkowy Travis Knight. Niestety, duże rotacje kadrowe nie przyniosły efektów. Po rezygnacji Pitino w 2001, zespół prowadzili kolejno: Jim O'Brien, Danny Ainge i w końcu Doc Rivers, a zespół przechodził bezustanną przebudowę. Wskutek tego, największym sukcesem w ciągu ostatnich 15 lat był zaledwie finał konferencji w 2002.
W 2006 Celtowie pozyskali nowego gracza wybrany z numerem 21 w drafcie. Był to Rajon Rondo który został wysłany do Phoenix Suns jednak natychmiast został odesłany do Bostonu. W swoim drugim sezonie stał się graczem pierwszej piątki, a zespół z wielkimi gwiazdami: Paulem Pierce'em, Kevinem Garnettem i Rayem Allenem, w składzie sięgnął po mistrzowskie pierścienie. Obecnie uznawany za jednego z najlepszych rozgrywających NBA.
W 2007 zmarł jeden z filarów zespołu, związany z Celtami od 1950, długoletni trener, a ostatnio prezydent klubu, Red Auerbach.
2007 przyniósł także największe pozytywne zmiany w składzie od lat. Do zespołu zaangażowano dwie wielkie gwiazdy: Kevina Garnetta i Raya Allena. Wraz z Paulem Pierce'em i Rajonem Rondo stanowią oni trzon nowych Celtów, których od początku stawiało się w gronie faworytów ligi w sezonie 2007-2008. Sezon zasadniczy Celtics zakończyli na pierwszym miejscu w lidze, odnosząc najwięcej zwycięstw (bilans 66-16). W fazie play-off bostończycy, mający zapewnioną przewagę własnego boiska, rozegrali aż 20 meczów (Lakers – 15), zwyciężając kolejno Atlanta Hawks 4-3, Cleveland Cavaliers 4-3 i Detroit Pistons 4-2, i po raz pierwszy od 1987 wystąpili w finałach ligi, spotykając się z odwiecznymi rywalami – Los Angeles Lakers. Zakończyli je zwyciężając w serii 4-2, a w ostatnim, szóstym meczu w swojej własnej hali deklasując przeciwników 39 punktami (131-92). MVP finałów został ogłoszony Paul Pierce.
W sezonie 2009-10 Celtics ponownie – pomimo dopiero czwartego miejsca w Konferencji Wschodniej po sezonie zasadniczym – dotarli do finałów NBA, w których zmierzyli się z Lakers. W siedmiomeczowej serii Celtics ostatecznie przegrali 3:4.
[edytuj] Zawodnicy
[edytuj] Obecny skład
| nr | poz. | nar. | Imię i nazwisko |
|---|---|---|---|
| 20 | SG | Ray Allen | |
| 5 | PF | Kevin Garnett | |
| 0 | SG | Avery Bradley | |
| 30 | PF | Brandon Bass | |
| 34 | SF/SG | Paul Pierce | |
| 51 | PG/SG | Keyon Dooling | |
| 9 | PG | Rajon Rondo | |
| 7 | C | Jermaine O'Neal | |
| 55 | PG | E'Twaun Moore | |
| 12 | PF | JaJuan Johnson | |
| 54 | C | Greg Stiemsma | |
| 4 | SG | Marquis Daniels | |
| 11 | SF | Sasha Pavlovic | |
| 28 | SF | Mickael Pietrus | |
| 44 | C | Chris Wilcox | |
[edytuj] Zastrzeżone numery
- 00 Robert Parish, C, 1980-94
- 1 Walter A. Brown, właściciel 1946-65
- 2 Red Auerbach, trener, 1950-66
- 3 Dennis Johnson, G, 1983-90
- 6 Bill Russell, C, 1956-69; trener, 1966-69
- 10 Jo Jo White, G, 1969-79
- 14 Bob Cousy, G, 1950-63;
- 15 Tom Heinsohn, F, 1956-65; trener, 1969-78;
- 16 Satch Sanders, F, 1960-73
- 17 John Havlicek, F, 1962-78
- 18 Jim Loscutoff, F, 1955-64
- 18 Dave Cowens, C, 1970-80; trener, 1978-79
- 19 Don Nelson, F, 1965-76
- 21 Bill Sharman, G, 1951-61
- 22 Ed Macauley, C, 1950-56
- 23 Frank Ramsey, F, 1954-64
- 24 Sam Jones, G, 1957-69
- 25 K.C. Jones, G, 1958-67; trener, 1983-88
- 31 Cedric Maxwell, F, 1977-85
- 32 Kevin McHale, F, 1980-93
- 33 Larry Bird, F, 1979-92
- 35 Reggie Lewis, G, 1987-93
- Mikrofon Johnny Most, 1953-90
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||