Boston Celtics

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Basketball pictogram.svg Boston Celtics
Celtics po zdobyciu mistrzostwa w 2008
Celtics po zdobyciu mistrzostwa w 2008
Przydomek Celtowie
Maskotka Lucky
Barwy zielone, białe, czarne, złote
                   
Data założenia 6 czerwca 1946
Liga National Basketball Association
Konferencja Wschodnia
Atlantic Division
Adres Boston, Massachusetts
Hala sportowa TD Garden
Właściciel Boston Basketball Partners L.L.C.
Prezes Danny Ainge
Trener Brad Stevens
Asystent trenera Armond Hill
Kit body basket in white.png
Kit shorts blanksides2.png
Stroje
domowe
Kit body basket with white.png
Kit shorts whitesides.png
Stroje
wyjazdowe
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Boston Celtics

Boston Celticsamerykańska profesjonalna drużyna koszykarska, występująca w dywizji atlantyckiej w konferencji wschodniej w lidze National Basketball Association. Swoje spotkania rozgrywają w hali TD Garden, którą dzielą z drużyną występującą w National Hockey League Boston Bruins. W 2012 roku magazyn Forbes wycenił ich wartość na 730 milionów dolarów, co dało im 4 miejsce w NBA[1][2].

Klub powstał w 1946 roku w Bostonie, współtworząc ligę BAA, która trzy lata później przekształciła się w NBA. W pierwszych latach istnienia zespół prowadził Red Auerbach, a gwiazdą zespołu był Bob Cousy. Nieco później do drużyny dołączył Bill Russell, który wkrótce objął też stanowisko głównego i grającego trenera. Za ich czasów, Celtics zdobyli 11 tytułów mistrzowskich, dominując resztę ligi. W końcówce lat 70., w Bostonie pojawił się Larry Bird, który doprowadził Celtics do trzech tytułów mistrzowskich. Jego rywalizacje z Magikiem Johnsonem w owych latach, stały się klasykiem światowej koszykówki[3]. Po zakończeniu kariery przez Birda w 1993 roku, Celtics przeżywali kryzys, jednakże wszystko zmieniło się, gdy wybrali oni w drafcie NBA 1998 Paula Pierce'a. Przez 9 kolejnych lat drużyna wracała powoli do dawnej sławy. W 2007[4] roku zawodnikami Celtics zostali Kevin Garnett i Ray Allen, którzy wraz z Pierce'em stworzyli tzw. "Wielką Trójkę". Ówczesny sezon zasadniczy, Celtics zakończyli z bilansem 66–16, zwyciężając o 40 spotkań więcej niż sezon wcześniej. Dotarli do Finałów NBA, gdzie to pokonali wynikiem 4:0 Detroit Pistons. Tym samym zdobyli kolejny – 17 tytuł mistrzowski, po 22 latach przerwy. W 2010 roku, Celtics awansowali do Finałów NBA i prowadzili już 3:2[5], jednakże przegrali ostatecznie w 7 meczach z Los Angeles Lakers[6].

Z 17 tytułami mistrzowskimi na koncie, Celtics są najbardziej utytułowaną drużyną w historii NBA[7]. 16 z zawodników i 12 innych pracowników w historii drużyny jest członkiem koszykarskiej galerii sław[8]. W swoich szeregach zespół ten miał 4 MVP sezonu zasadniczego NBA[9]. Bob Cousy, Bill Russell, Dave Cowens i Larry Bird przynieśli łącznie drużynie 10 takich tytułów[9].

Historia[edytuj | edytuj kod]

1946–1950: Pierwsze lata[edytuj | edytuj kod]

Boston Celtics zostali utworzeni w 1946, przez prezydenta Boston Garden-Arena Corporation Waltera A. Browna i dołączyli do Basketball Association of America, stając się też po połączeniu BAA i National Basketball League członkiem nowej ligi, National Basketball Association[10]. W 1950 roku Celtics stali się pierwszym zespołem, który wybrał w drafcie afroamerykańskiego gracza, którym stał się Chuck Cooper[11]. W 1951 roku, Brown stał się właścicielem Boston Bruins z National Hockey League, kiedy to ich poprzedni zarządca Charles Adams borykał się z problemami finansowymi. Brown posiadał już wówczas dwie zawodowe drużyny, które rozgrywały swoje mecze w Boston Garden.

1950–1969: Lata Auerbacha i Russella[edytuj | edytuj kod]

Prawie od początku istnienia drużyną kierował trener Arnold "Red" Auerbach. Za jego kadencji Celtics zdobyli dziewięć tytułów mistrzowskich NBA, z czego osiem zostało wywalczonych rok po roku. Pierwszy znaczącym posunięciem transferowym Auerbacha było pozyskanie w 1951 znakomitego rozgrywającego Boba Cousy. Kilka lat później oddał do St. Louis Hawks dwóch doświadczonych zawodników, Eda Macaulaneya i Cliffa Hagana, w zamian za prawo pierwszego wyboru w drafcie przed sezonem 1956-1957, zyskując w ten sposób 208-centymetrowego Billa Russella, grającego na pozycji środkowego. Auerbach zaangażował również K.C. Jonesa i Tommy'ego Heinsohna. Po roku korzystając z przysługującego Celtics wyboru w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy obrońcę, Sama Jonesa. Z tymi zawodnikami Auerbach zdominował ligę w latach 60. Po zakończeniu sezonu 1965-1966 Auerbach przekazał swoje obowiązki Russellowi, który stał się pierwszym w NBA czarnym głównym trenerem. Pod wodzą Russella, pełniącego przez trzy sezony podwójną rolę trenera i zawodnika, Boston Celtics wywalczyli mistrzostwo ligi jeszcze dwa razy.

1970–1978: Duet Heinsohn-Cowens[edytuj | edytuj kod]

Dorobek ten powiększył się o dwa tytuły w latach 70., gdy trenerem był Heinson, a czołowymi zawodnikami John Havlicek i Dave Cowens. Jednak bostończycy już w sezonie 1977-1978 uzyskali poniżej 50% zwycięstw.

1979–1993: Era Larry'ego Birda[edytuj | edytuj kod]

Auerbach, mając prawo pierwszego wyboru w drafcie zdecydował się na Larry'ego Birda. Następne posunięcie Auerbacha polegało na dość skomplikowanym "handlu wymiennym" z Golden State Warriors. "Red" oddał im dwa prawa wyboru w drafcie za środkowego Roberta Parisha oraz wybór nr 3, który został wykorzystany później na Kevina McHale'a. Auerbachowi udało się też pozyskać obrońców, Dennisa Johnsona i Danny'ego Ainge'a. W tym składzie Celtics, pod wodzą Larry'ego Birda, pięciokrotnie walczyli wówczas w finałach NBA, trzy razy zdobywając mistrzostwo ligi.W 1986, dwa dni po drafcie, umarł utalentowany Len Bias na skutek przedawkowania narkotyków, w 1992 kontuzja wyeliminowała z gry Larry'ego Birda, a w lecie 1993 zmarł nowy lider drużyny, Reggie Lewis. Te wydarzenia zapoczątkowały wielki kryzys w zespole.

1993–2007: Przebudowa zespołu[edytuj | edytuj kod]

W 1997 Auerbach ściągnął do Bostonu trenera Ricka Pitino, który wcześniej pomógł wrócić do świetności New York Knicks, a następnie doprowadził drużynę uniwersytetu Kentucky do mistrzostwa uczelnianej ligi NCAA. Pitino dokonał gruntownej przebudowy Boston Celtics angażując młodych graczy. Trzon zespołu tworzyli: dwaj utalentowani debiutanci – rozgrywający Chauncey Billups (obecnie zawodnik Detroit Pistons) i wszechstronny Ron Mercer, grający wcześniej w drużynie uniwersytetu Kentucky, a także młodzi skrzydłowi Antoine Walker i Eric Williams oraz środkowy Travis Knight. Niestety, duże rotacje kadrowe nie przyniosły efektów. Po rezygnacji Pitino w 2001, zespół prowadzili kolejno: Jim O'Brien, Danny Ainge i w końcu Doc Rivers, a zespół przechodził bezustanną przebudowę. Wskutek tego, największym sukcesem w ciągu ostatnich 15 lat był zaledwie finał konferencji w 2002.

W 2006 Celtowie pozyskali nowego gracza wybrany z numerem 21 w drafcie. Był to Rajon Rondo który został wysłany do Phoenix Suns jednak natychmiast został odesłany do Bostonu. W swoim drugim sezonie stał się graczem pierwszej piątki, a zespół z wielkimi gwiazdami: Paulem Pierce'em, Kevinem Garnettem i Rayem Allenem, w składzie sięgnął po mistrzowskie pierścienie. Obecnie uznawany za jednego z najlepszych rozgrywających NBA.

2007–2013: Wielcy Celtowie[edytuj | edytuj kod]

2007 rok przyniósł największe pozytywne zmiany w składzie od lat. Do zespołu zaangażowano dwie wielkie gwiazdy: Kevina Garnetta i Raya Allena. Wraz z Paulem Pierce'em i Rajonem Rondo stanowili oni trzon Celtów, których od początku stawiało się w gronie faworytów ligi w sezonie 2007-2008. Sezon zasadniczy Celtics zakończyli na pierwszym miejscu w lidze, odnosząc najwięcej zwycięstw (bilans 66-16). W fazie play-off bostończycy, mający zapewnioną przewagę własnego boiska, rozegrali aż 20 meczów (Lakers – 15), zwyciężając kolejno Atlanta Hawks 4-3, Cleveland Cavaliers 4-3 i Detroit Pistons 4-2, i po raz pierwszy od 1987 wystąpili w finałach ligi, spotykając się z odwiecznymi rywalami – Los Angeles Lakers. Zakończyli je zwyciężając w serii 4-2, a w ostatnim, szóstym meczu w swojej własnej hali deklasując przeciwników 39 punktami (131-92). MVP finałów został ogłoszony Paul Pierce.

W sezonie 2009-10 Celtics ponownie – pomimo dopiero czwartego miejsca w Konferencji Wschodniej po sezonie zasadniczym – dotarli do finałów NBA, w których zmierzyli się z Lakers. W siedmiomeczowej serii Celtics ostatecznie przegrali 3:4.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Celtowie to rdzenni mieszkańcy obszarów zachodniej Europy – Irlandii, Bretanii i Wysp Brytyjskich. Nazwa nawiązuje w ten sposób do licznych emigrantów, głównie irlandzkich, spośród których rekrutuje się trzon ludności zamieszkującej północno-wschodnie stany USA, w tym Massachusetts. Do tej tradycji nawiązuje także logo klubu, w którym jest leprechaun.

Zawodnicy[edytuj | edytuj kod]

Skład na sezon 2014/15[edytuj | edytuj kod]

Stan na 28 października 2014[12]

Boston Celtics
Nr Poz. Nar. Nazwisko i imię Data urodzenia Wzrost Masa ciała
30 F Stany Zjednoczone Bass, Brandon 1985–04–30 203 cm 113 kg
0 SG Stany Zjednoczone Bradley, Avery 1990–11–26 188 cm 82 kg
38 C/F Brazylia Faverani, Vitor 1988–05–05 211 cm 118 kg
8 SF Stany Zjednoczone Green, Jeff 1986–08–28 206 cm 107 kg
41 C/F Kanada Olynyk, Kelly 1991–04–19 213 cm 108 kg
12 PF Kanada Powell, Dwight 1991–07–20 211 cm 109 kg
26 PG Stany Zjednoczone Pressey, Phil 1991–02–17 180 cm 79 kg
9 PG Stany Zjednoczone Rondo, Rajon 1986–02–22 185 cm 84 kg
36 PG Stany Zjednoczone Smart, Marcus 1994–03–06 193 cm 100 kg
7 PF Stany Zjednoczone Sullinger, Jared 1992–03–04 206 cm 118 kg
4 SG Stany Zjednoczone Thornton, Marcus 1987–06–05 193 cm 93 kg
11 G/F Stany Zjednoczone Turner, Evan 1988–10–27 201 cm 100 kg
45 SF Stany Zjednoczone Wallace, Gerald 1982–07–23 201 cm 100 kg
13 G/F Stany Zjednoczone Young, James 1995–08–16 198 cm 98 kg
44 C/F Stany Zjednoczone Zeller, Tyler 1990–01–17 213 cm 115 kg
Trener: Stany Zjednoczone Brad Stevens
Asystenci: Jamie Young • Jay Larranaga • Micah Shrewsberry • Walter McCarty

Zastrzeżone numery[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Tytuł Liczba Rok
Mistrz NBA Larry O'Brien Championship Trophy icon.svg 17 1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964,
1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981,
1984, 1986, 2008
Mistrz konferencji NBA 21 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963,
1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976,
1981, 1984, 1985, 1986, 1987, 2008, 2010
Mistrz dywizji NBA 30 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963,
1964, 1965, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976,
1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987,
1988, 1991, 1992, 2005, 2008, 2009, 2010,
2011, 2012

Poszczególne sezony[edytuj | edytuj kod]

Wyniki ze wszystkich sezonów Boston Celtics
Konferencja Wschodnia
  • 1946/47: 22-38; brak awansu do fazy play-off
  • 1947/48: 20-28; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1948/49: 25-35; brak awansu do fazy play-off
  • 1949/50: 22-46; brak awansu do fazy play-off
  • 1950/51: 39-30; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1951/52: 39-27; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1952/53: 46-25; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 1953/54: 42-30; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 1954/55: 36-36; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 1955/56: 39-33; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1956/57: 44-28; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1957/58: 49-23; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 1958/59: 52-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1959/60: 59-16; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1960/61: 57-22; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1961/62: 60-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1962/63: 58-22; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1963/64: 59-21; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1964/65: 62-18; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1965/66: 54-26; awans do play off, mistrzostwo
  • 1966/67: 60-21; awans do play off, porażka w finale konf.
  • 1967/68: 54-28; awans do play off, mistrzostwo
  • 1968/69: 48-34; awans do play off, mistrzostwo
  • 1969/70: 34-48; brak awansu do fazy play-off
Konferencja Wschodnia, Atlantic Division
  • 1970/71: 44-38; brak awansu do fazy play-off
  • 1971/72: 56-26; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1972/73: 68-14; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1973/74: 56-26; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1974/75: 60-22; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1975/76: 54-28; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1976/77: 44-38; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 1977/78: 32-50; brak awansu do fazy play-off
  • 1978/79: 29-53; brak awansu do fazy play-off
  • 1979/80: 61-21; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1980/81: 62-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1981/82: 63-19; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1982/83: 56-26; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 1983/84: 62-20; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1984/85: 63-19; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 1985/86: 67-15; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 1986/87: 59-23; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 1987/88: 57-25; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 1988/89: 42-40; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1989/90: 52-30; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1990/91: 56-26; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 1991/92: 51-31; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 1992/93: 48-34; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1993/94: 32-50; brak awansu do fazy play-off
  • 1994/95: 35-47; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 1995/96: 33-49; brak awansu do fazy play-off
  • 1996/97: 15-67; brak awansu do fazy play-off
  • 1997/98: 36-46; brak awansu do fazy play-off
  • 1998/99: 19-31; brak awansu do fazy play-off
  • 1999/00: 35-47; brak awansu do fazy play-off
  • 2000/01: 36-46; brak awansu do fazy play-off
  • 2001/02: 49-33; awans do fazy play-off, porażka w finale konf.
  • 2002/03: 44-38; awans do fazy play-off, porażka w 2. rundzie
  • 2003/04: 36-46; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 2004/05: 45-37; mistrzostwo dywizji, porażka w 1. rundzie
  • 2005/06: 33-49; brak awansu do fazy play-off
  • 2006/07: 24-58; brak awansu do fazy play-off
  • 2007/08: 66-16; mistrzostwo dywizji, mistrzostwo
  • 2008/09: 62-20; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 2009/10: 50-32; mistrzostwo dywizji, wicemistrzostwo
  • 2010/11: 56-26; mistrzostwo dywizji, porażka w 2. rundzie
  • 2011/12: 39-27; mistrzostwo dywizji, porażka w finale konf.
  • 2012/13: 41-40; awans do fazy play-off, porażka w 1. rundzie
  • 2013/14: 25-57; brak awansu do fazy play-off
Na podstawie: [13]. Stan na koniec sezonu 2013/14

Przypisy

  1. The Most Valuable NBA Teams (ang.). W: #4 Boston Celtics [on-line]. Forbes.com LLC™. [dostęp 2013-01-31].
  2. Jeff Zillgitt: Forbes' ranks Knicks, Lakers atop annual valuations list (ang.). usatoday.com, 2013-01-23. [dostęp 2013-01-24].
  3. 30 years ago, Larry Bird and Magic Johnson's matchup changed basketball (ang.). ww.indystar.com, 2009-03-26. [dostęp 2013-01-30].
  4. Im-posing! Pierce, Allen and Garnett Mug for Cameras in Waltham (ang.). celtics.nba.com, 2007-09-11. [dostęp 2013-01-31].
  5. Finał NBA. Celtics o krok od mistrzostwa! (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-01-31].
  6. Los Angeles Lakers mistrzami NBA! (pol.). [dostęp 2013-01-31].
  7. Finały NBA. Lakers tytuł numer 16, gonią Celtics (pol.). sport.pl. [dostęp 2013-01-31].
  8. Hall of Famers (ang.). celtics.nba.com. [dostęp 2013-01-31].
  9. 9,0 9,1 Award Winners (ang.). celtics.nba.com. [dostęp 2013-01-31].
  10. Celtics Related Books (ang.). nba.com/celtics. [dostęp 2013-01-31].
  11. Earl Lloyd — First Black Coach (ang.). [dostęp 2013-01-31].
  12. Celtics 2014-15 Roster (ang.). nba.com. [dostęp 2014-10-28].
  13. Boston Celtics Franchise Index (ang.). basketball-reference.com. [dostęp 2014-10-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]