Boston Celtics

Boston Celtics
Celtics po zdobyciu mistrzostwa w 2008
Przydomek	Celtowie
Maskotka	Lucky
Barwy	zielone, białe, czarne, złote
Data założenia	6 czerwca 1946
Liga	National Basketball Association Konferencja Wschodnia Atlantic Division
Adres	Boston, Massachusetts
Hala sportowa	TD Garden
Właściciel	Boston Basketball Partners L.L.C.
Prezes	Danny Ainge
Trener	Doc Rivers
Asystent trenera	Armond Hill
Stroje domowe Stroje wyjazdowe
Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Boston Celtics

Boston Celtics – amerykańska profesjonalna drużyna koszykarska, występująca w dywizji atlantyckiej w konferencji wschodniej w lidze National Basketball Association. Swoje spotkania rozgrywają w hali TD Garden, którą dzielą z drużyną występującą w National Hockey League Boston Bruins. W 2012 roku magazyn Forbes wycenił ich wartość na 730 milionów dolarów, co dało im 4 miejsce w NBA.

Klub powstał w 1946 roku w Bostonie, współtworząc ligę BAA, która trzy lata później przekształciła się w NBA. W pierwszych latach istnienia zespół prowadził Red Auerbach, a gwiazdą zespołu był Bob Cousy. Nieco później do drużyny dołączył Bill Russell, który wkrótce objął też stanowisko głównego i grającego trenera. Za ich czasów, Celtics zdobyli 11 tytułów mistrzowskich, dominując resztę ligi. W końcówce lat 70., w Bostonie pojawił się Larry Bird, który doprowadził Celtics do trzech tytułów mistrzowskich. Jego rywalizacje z Magiciem Johnsonem w owych latach, stały się klasykiem światowej koszykówki. Po zakończeniu kariery przez Birda w 1993 roku, Celtics przeżywali kryzys, jednakże wszystko zmieniło się, gdy wybrali oni w drafcie NBA 1998 Paula Pierce'a. Przez 9 kolejnych lat drużyna wracała powoli do dawnej sławy. W 2007 roku zawodnikami Celtics zostali Kevin Garnett i Ray Allen, którzy wraz z Piercem stworzyli tzw. "Wielką Trójkę". Ówczesny sezon zasadniczy, Celtics zakończyli z bilansem 66–16, zwyciężając o 40 spotkań więcej niż sezon wcześniej. Dotarli do Finałów NBA, gdzie to pokonali wynikiem 4:0 Detroit Pistons. Tym samym zdobyli kolejny - 17 tytuł mistrzowski, po 22 latach przerwy. W 2010 roku, Celtics awansowali do Finałów NBA i prowadzili już 3:2, jednakże przegrali ostatecznie w 7 meczach z Los Angeles Lakers.

Z 17 tytułami mistrzowskimi na koncie, Celtics są najbardziej utytułowaną drużyną w historii NBA. 16 z zawodników i 12 innych pracowników w historii drużyny jest członkiem koszykarskiej galerii sław. W swoich szeregach zespół ten miał 4 MVP sezonu zasadniczego NBA. Bob Cousy, Bill Russell, Dave Cowens i Larry Bird przynieśli łącznie drużynie 10 takich tytułów.

Historia

1946-1950: Pierwsze lata

Boston Celtics zostali utworzeni w 1946, przez prezydenta Boston Garden-Arena Corporation Waltera A. Browna i dołączyli do Basketball Association of America, stając się też po połączeniu BAA i National Basketball League członkiem nowej ligi, National Basketball Association. W 1950 roku Celtics stali się pierwszym zespołem, który wybrał w drafcie afroamerykańskiego gracza, którym stał się Chuck Cooper. W 1951 roku, Brown stał się właścicielem Boston Bruins z National Hockey League, kiedy to ich poprzedni zarządca Charles Adams borykał się z problemami finansowymi. Brown posiadał już wówczas dwie zawodowe drużyny, które rozgrywały swoje mecze w Boston Garden.

1950-1969: Lata Auerbacha i Russella

Prawie od początku istnienia drużyną kierował trener Arnold "Red" Auerbach. Za jego kadencji Celtics zdobyli dziewięć tytułów mistrzowskich NBA, z czego osiem zostało wywalczonych rok po roku. Pierwszy znaczącym posunięciem transferowym Auerbacha było pozyskanie w 1951 znakomitego rozgrywającego Boba Cousy. Kilka lat później oddał do St. Louis Hawks dwóch doświadczonych zawodników, Eda Macauleya i Cliffa Hagana, w zamian za prawo pierwszego wyboru w drafcie przed sezonem 1956-1957, zyskując w ten sposób 208-centymetrowego Billa Russella, grającego na pozycji środkowego. Auerbach zaangażował również K.C. Jonesa i Tommy'ego Heinsohna. Po roku korzystając z przysługującego Celtics wyboru w pierwszej rundzie draftu, dodał do ekipy obrońcę, Sama Jonesa. Z tymi zawodnikami Auerbach zdominował ligę w latach 60. Po zakończeniu sezonu 1965-1966 Auerbach przekazał swoje obowiązki Russellowi, który stał się pierwszym w NBA czarnym głównym trenerem. Pod wodzą Russella, pełniącego przez trzy sezony podwójną rolę trenera i zawodnika, Boston Celtics wywalczyli mistrzostwo ligi jeszcze dwa razy.

1970-1978: Duet Heinsohn-Cowens

Dorobek ten powiększył się o dwa tytuły w latach 70, gdy trenerem był Heinson, a czołowymi zawodnikami John Havlicek i Dave Cowens. Jednak bostończycy już w sezonie 1977-1978 uzyskali poniżej 50% zwycięstw.

1979-1993: Era Larry'ego Birda

Auerbach, mając prawo pierwszego wyboru w drafcie zdecydował się na Larry'ego Birda. Następne posunięcie Auerbacha polegało na dość skomplikowanym "handlu wymiennym" z Golden State Warriors. "Red" oddał im dwa prawa wyboru w drafcie za środkowego Roberta Parisha oraz wybór nr 3, który został wykorzystany później na Kevina McHale'a. Auerbachowi udało się też pozyskać obrońców, Dennisa Johnsona i Danny'ego Ainge'a. W tym składzie Celtics, pod wodzą Larry'ego Birda, pięciokrotnie walczyli wówczas w finałach NBA, trzy razy zdobywając mistrzostwo ligi.W 1986, dwa dni po drafcie, umarł utalentowany Len Bias na skutek przedawkowania narkotyków, w 1992 kontuzja wyeliminowała z gry Larry'ego Birda, a w lecie 1993 zmarł nowy lider drużyny, Reggie Lewis. Te wydarzenia zapoczątkowały wielki kryzys w zespole.

1993-2007: Przebudowa zespołu

W 1997 Auerbach ściągnął do Bostonu trenera Ricka Pitino, który wcześniej pomógł wrócić do świetności New York Knicks, a następnie doprowadził drużynę uniwersytetu Kentucky do mistrzostwa uczelnianej ligi NCAA. Pitino dokonał gruntownej przebudowy Boston Celtics angażując młodych graczy. Trzon zespołu tworzyli: dwaj utalentowani debiutanci – rozgrywający Chauncey Billups (obecnie zawodnik Los Angeles Clippers) i wszechstronny Ron Mercer, grający wcześniej w drużynie uniwersytetu Kentucky, a także młodzi skrzydłowi Antoine Walker i Eric Williams oraz środkowy Travis Knight. Niestety, duże rotacje kadrowe nie przyniosły efektów. Po rezygnacji Pitino w 2001, zespół prowadzili kolejno: Jim O'Brien, Danny Ainge i w końcu Doc Rivers, a zespół przechodził bezustanną przebudowę. Wskutek tego, największym sukcesem w ciągu ostatnich 15 lat był zaledwie finał konferencji w 2002.

W 2006 Celtowie pozyskali nowego gracza wybrany z numerem 21 w drafcie. Był to Rajon Rondo który został wysłany do Phoenix Suns jednak natychmiast został odesłany do Bostonu. W swoim drugim sezonie stał się graczem pierwszej piątki, a zespół z wielkimi gwiazdami: Paulem Pierce'em, Kevinem Garnettem i Rayem Allenem, w składzie sięgnął po mistrzowskie pierścienie. Obecnie uznawany za jednego z najlepszych rozgrywających NBA.

2007 do dziś: Wielcy Celtowie

2007 rok przyniósł największe pozytywne zmiany w składzie od lat. Do zespołu zaangażowano dwie wielkie gwiazdy: Kevina Garnetta i Raya Allena. Wraz z Paulem Pierce'em i Rajonem Rondo stanowią oni trzon nowych Celtów, których od początku stawiało się w gronie faworytów ligi w sezonie 2007-2008. Sezon zasadniczy Celtics zakończyli na pierwszym miejscu w lidze, odnosząc najwięcej zwycięstw (bilans 66-16). W fazie play-off bostończycy, mający zapewnioną przewagę własnego boiska, rozegrali aż 20 meczów (Lakers – 15), zwyciężając kolejno Atlanta Hawks 4-3, Cleveland Cavaliers 4-3 i Detroit Pistons 4-2, i po raz pierwszy od 1987 wystąpili w finałach ligi, spotykając się z odwiecznymi rywalami – Los Angeles Lakers. Zakończyli je zwyciężając w serii 4-2, a w ostatnim, szóstym meczu w swojej własnej hali deklasując przeciwników 39 punktami (131-92). MVP finałów został ogłoszony Paul Pierce.

W sezonie 2009-10 Celtics ponownie – pomimo dopiero czwartego miejsca w Konferencji Wschodniej po sezonie zasadniczym – dotarli do finałów NBA, w których zmierzyli się z Lakers. W siedmiomeczowej serii Celtics ostatecznie przegrali 3:4.

Nazwa

Celtowie to rdzenni mieszkańcy obszarów zachodniej Europy – Irlandii, Bretanii i Wysp Brytyjskich. Nazwa nawiązuje w ten sposób do licznych emigrantów, głównie irlandzkich, spośród których rekrutuje się trzon ludności zamieszkującej północno-wschodnie stany USA, w tym Massachusetts. Do tej tradycji nawiązuje także logo klubu, w którym jest leprechaun.

Zawodnicy

Kadra w sezonie 2012/13

Boston Celtics

Nr	Poz.	Nar.	Imię i nazwisko	Data urodzenia	Wzrost	Waga
30	4.0 !PF		Bass, Brandon	1985–04–30	203 cm	113 kg
0	2.0 !SG		Bradley, Avery	1990–11–26	188 cm	82 kg
27	2.0 !SG		Crawford, Jordan	1988–10–23	193 cm	88 kg
5	4.0 !PF		Garnett, Kevin	1976–05–19	211 cm	115 kg
8	3.0 !SF		Green, Jeff	1986–08–28	206 cm	107 kg
11	2.0 !SG		Lee, Courtney	1985–10–03	196 cm	91 kg
13	5.0 !C		Melo, Fab	1990–06–20	213 cm	116 kg
34	3.0 !SF		Pierce, Paul	1977–10–13	201 cm	107 kg
42	4.0 !PF		Randolph, Shavlik	1983–11–24	208 cm	107 kg
9	1.0 !PG		Rondo, Rajon	1986–02–22	185 cm	84 kg
7	4.0 !PF		Sullinger, Jared	1992–03–04	206 cm	118 kg
4	2.0 !SG		Terry, Jason	1977–09–15	188 cm	82 kg
12	4.0 !PF		White, D. J.	1986–08–31	206 cm	113 kg
44	4.0 !PF		Wilcox, Chris	1982–09–03	208 cm	107 kg
55	3.0 !SF		Williams, Terrence	1987-06-28	198 cm	100 kg

Trener: Doc Rivers
Asystenci: Kevin Eastman • Armond Hill • Jay Larranaga • Mike Longobardi • Tyronn Lue • Jamie Young

Zastrzeżone numery

• 00 Robert Parish, C, 1980-94
• 1 Walter A. Brown, właściciel 1946-65
• 2 Red Auerbach, trener, 1950-66
• 3 Dennis Johnson, G, 1983-90
• 6 Bill Russell, C, 1956-69; trener, 1966-69
• 10 Jo Jo White, G, 1969-79
• 14 Bob Cousy, G, 1950-63;
• 15 Tom Heinsohn, F, 1956-65; trener, 1969-78;
• 16 Satch Sanders, F, 1960-73
• 17 John Havlicek, F, 1962-78
• 18 Jim Loscutoff, F, 1955-64
• 18 Dave Cowens, C, 1970-80; trener, 1978-79
• 19 Don Nelson, F, 1965-76
• 21 Bill Sharman, G, 1951-61
• 22 Ed Macauley, C, 1950-56
• 23 Frank Ramsey, F, 1954-64
• 24 Sam Jones, G, 1957-69
• 25 K.C. Jones, G, 1958-67; trener, 1983-88
• 31 Cedric Maxwell, F, 1977-85
• 32 Kevin McHale, F, 1980-93
• 33 Larry Bird, F, 1979-92
• 35 Reggie Lewis, G, 1987-93
• Mikrofon Johnny Most, 1953-90

Linki zewnętrzne

• Oficjalna strona Boston Celtics (ang.)