Portland Trail Blazers

	Portland Trail Blazers
Maskotka	Blaze
Barwy	Czerwone, czarne, srebrne i białe
Data założenia	1970
Liga	NBA; Konferencja Zachodnia; Northwest Division
Adres	Portland
Hala sportowa	Rose Garden Arena
Właściciel	Paul Allen
Trener	Nate McMillan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Portland Trail Blazers – amerykański koszykarski klub grający w lidze NBA. Klub należy do współzałożyciela Microsoftu Paula Allena.

[edytuj] Historia

Zespół powstał w 1970 Przez pierwsze 6 lat nie mógł zakwalifikować się do fazy play-off, jednak dzięki temu dwukrotnie mógł wybierać zawodników z 1 numerem draftu. W 1972 pozyskano w ten sposób LaRue Martina, a dwa lata później Billa Waltona.

W 1976 po rozwiązaniu ligi ABA, Blazers w drafcie rozszerzającym wybrali Maurice Lucasa. Lucas i Walton oraz nowo zatrudniony trener Jack Ramsay poprowadzili zespół w 1977 do, jedynego w historii klubu, mistrzostwa NBA, pokonując w finale 4-2 Philadelphia 76ers z Juliusem Ervingiem w składzie. W drużynie, grali także m.in.: Dave Twardzik i Lionel Hollins. W następnym roku Walton odniósł kontuzję i niezadowolony z opieki medycznej w Portland, opuścił klub. Lucas odszedł w 1980 i zespół popadł w stagnację.

Odmianę przyniósł dopiero draft 1983, kiedy to wybrano dynamicznego obrońcę Clyde'a Drexlera. "Clyde the Glyde" (Szybowiec) stał się najbardziej znanym zawodnikiem Smug w następnej dekadzie. Rok później w drafcie 1984 Blazers stali się bohaterami negatywnymi najgłośniejszego draftu w historii, wybierając z numerem 2. Sama Bowiego, mając do dyspozycji Michael Jordana. Rok później przyszedł za to ważny gracz, obrońca Terry Porter.

W 1988 właścicielem klubu został znany milioner z branży informatycznej Paul Allen, do drużyny przybyli Jerome Kersey i Kevin Duckworth, a trenerem został Rick Adelman. Po dojściu jeszcze Bucka Williamsa został skompletowany mocny skład. W 1990, po latach przerwy, prowadzeni przez Drexlera Blazers dostali się do finału ligi. Rozegrali jeden z najtwardszych finałów w historii ligi, przegrywając w pięciu meczach z Detroit Pistons, nazywanymi "Bad Boys". Dwa lata później historia się powtórzyła – Portladczycy ponownie przegrali finał, tym razem 4-2 z królującymi niepodzielnie Chicago Bulls. W obu finałach w barwach Blazers grała plejada znakomitych zawodników, oprócz wymienionych także Cliff Robinson i Danny Ainge.

W połowie lat 90. nowy menedżer klubu Bob Whitsitt postanowił odmienić oblicze zespołu, zwalniając "ekipę Drexlera". Na ich miejsce zatrudniono m.in. Harveya Granta, Isaiaha Ridera, Rasheeda Wallace'a i Damona Stoudamire'a. Cześć z nowych zawodników miała opinię "niepokornych", do ich okiełznania zatrudniono trenera Mike'a Dunleavy'ego. Początkowo eksperyment przynosił rezultaty – w 1999 zespół wystąpił w finałach konferencji. Jednak już rok później odeszli Rider i Jim Jackson, a przyszli Steve Smith i weteran Scottie Pippen. Wraz z wybranym znacznie wcześniej w drafcie jednym z wybitniejszych koszykarzy europejskich Arvydasem Sabonisem mieli stanowić o nowym obliczu zespołu. Nowy skład ponownie zagrał w finałach Zachodu, ale znów przegrał.

[edytuj] Hala

Memorial Coliseum (1970-1995)

Rose Garden (1995-)

[edytuj] Skład

Portland Trail Blazers Skład
F	12	LaMarcus Aldridge	(Texas)
F	11	Luke Babbitt	(Nevada)
F	88	Nicolas Batum	(Francja)
C	23	Marcus Camby	(Massachusetts)
G	5	Rudy Fernández	(Hiszpania)
G	1	Armon Johnson	(Nevada)
G	2	Wesley Matthews	(Marquette)
G	24	Andre Miller	(Utah)
G	8	Patrick Mills	(St. Mary's)
C	52	Greg Oden	(Ohio State)
G	7	Brandon Roy	(Washington)
F	3	Gerald Wallace	(Alabama)
G	9	Braeden Kimmel	(West Florida)
C	17	Chris Johnson	(Louisiana State)