Miechunka pomidorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Miechunka pomidorowa
Tomatillo flower.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd psiankowce
Rodzina psiankowate
Rodzaj miechunka
Gatunek miechunka pomidorowa
Nazwa systematyczna
Physalis philadelphica Lam.[2]
Encycl. 2(1): 101 101 1786
Synonimy

Physalis aequata J. Jacq. ex Nees,
Physalis cavaleriei H. Lév.,
Physalis chenopodifolia Willd.,
Physalis ixocarpa Brot. ex Hornem[2].

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoce

Miechunka pomidorowa, m. lepka, m. skórzasta (Physalis philadelphica Lam.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny psiankowatych. Miechunka pomidorowa pochodzi z Meksyku, Salwadoru i Gwatemali[3]. Rozpowszechniona została w uprawie wielu ciepłych krajach. W Polsce jest uprawiana (rzadko) i przejściowo dziczejąca (efemerofit).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina ma wzrost sympodialny, silnie rozgałęzione łodygi, częściowo płożące. Jest prawie naga.
Korzeń
Silnie rozrośnięty.
Liście
Pojedyncze.
Kwiaty
Żółte, podobne do kwiatów ziemniaka, obcopylne. Kwitnie cały czas aż do przymrozków.
Owoce
Żółte lub fioletowe, w osłonie (skórzastym kielichu) podobnego koloru, skórka pokryta woskiem, ważą 50-75 g. Są to soczyste, dwukomorowe jagody. W środku znajduje się dużo, drobnych nasion. Owocuje obficie i regularnie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina uprawna 
Uprawiana jako warzywo.
Sztuka kulinarna 
Owoce można spożywać na surowo, choć w takiej postaci nie mają wielkich walorów. Dodawane są do sałatek, sosów, przetworów, ciepłych dań. Jest nieodłącznym elementem meksykańskiej peperonaty – sosu do tortilli. Wartość odżywcza: Witamina C: 7,1 – 15,7% (mniej od pomidora), flawonoidkwercetyna, minimalna zawartość saponozonów.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-13].
  2. 2,0 2,1 The Plant List Physalis philadelphica. [dostęp 20011-06-18].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-06-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Matthew Biggs, Jekka McVicar, Bob Flowerdew: Wielka księga warzyw, ziół i owoców. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2007. ISBN 83-11-10578-2.