Miechunka pomidorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Miechunka pomidorowa
Tomatillo flower.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd psiankowce
Rodzina psiankowate
Rodzaj miechunka
Gatunek miechunka pomidorowa
Nazwa systematyczna
Physalis philadelphica Lam.[2]
Encycl. 2(1): 101 101 1786
Synonimy

Physalis aequata J. Jacq. ex Nees,
Physalis cavaleriei H. Lév.,
Physalis chenopodifolia Willd.,
Physalis ixocarpa Brot. ex Hornem[2].

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoce

Miechunka pomidorowa, m. lepka, m. skórzasta (Physalis philadelphica Lam.) – gatunek rośliny jednorocznej z rodziny psiankowatych. Miechunka pomidorowa pochodzi z Meksyku, Salwadoru i Gwatemali[3]. Rozpowszechniona została w uprawie wielu ciepłych krajach. W Polsce jest uprawiana (rzadko) i przejściowo dziczejąca (efemerofit).

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina ma wzrost sympodialny, silnie rozgałęzione łodygi, częściowo płożące. Jest prawie naga. U nas osiąga wysokość 45-60 cm.
Korzeń
Silnie rozrośnięty.
Liście
Pojedyncze.
Kwiaty
Żółte, podobne do kwiatów ziemniaka, obcopylne. Kwitnie cały czas aż do przymrozków.
Owoce
Żółte lub fioletowe, w osłonie (skórzastym kielichu) podobnego koloru, skórka pokryta woskiem, ważą 50-75 g. Są to soczyste, dwukomorowe jagody. W środku znajduje się dużo, drobnych nasion. Owocuje obficie i regularnie.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina uprawna 
Uprawiana jako warzywo.
Sztuka kulinarna 
Owoce można spożywać na surowo, choć w takiej postaci nie mają wielkich walorów. Dodawane są do sałatek, sosów, przetworów, ciepłych dań. Jest nieodłącznym elementem meksykańskiej peperonaty – sosu do tortilli. Wartość odżywcza: Witamina C: 7,1 – 15,7% (mniej od pomidora), flawonoidkwercetyna, minimalna zawartość saponozonów.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-13].
  2. 2,0 2,1 The Plant List Physalis philadelphica. [dostęp 20011-06-18].
  3. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2011-06-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Matthew Biggs, Jekka McVicar, Bob Flowerdew: Wielka księga warzyw, ziół i owoców. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 2007. ISBN 83-11-10578-2.