Nabucco (gazociąg)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy gazociągu Nabucco. Zobacz też: Nabucco (opera Verdiego).
Planowany przebieg gazociągu Nabucco

Nabucco - nazwa proponowanego gazociągu, którym transportowany będzie gaz ziemny z Iranu, Azerbejdżanu, Rosji lub wschodniej części Turcji do Austrii poprzez Bułgarię, Rumunię i Węgry. Zdaniem niektórych ekspertów, Nabucco ma stanowić alternatywę wobec rosyjskiego monopolu na dostawy gazu do Europy Środkowo-Wschodniej.

Charakterystyka gazociągu[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczęcie budowy mającego mieć ok. 3900 km długości gazociągu Nabucco jest zaplanowane na koniec 2012 r., jej zakończenie na koniec 2015 r. Przepustowość ma wynieść 31 mld m³. Koszt konstrukcji wyniesie około 7,9 miliardów euro i zostanie pokryty w 30% przez udziałowców, a w 70% z kredytów[1].

Projekt budowy Nabucco został włączony w program Trans-European Energy Network finansowany przez Unię Europejską[2].

Ocena wykonalności projektu została opłacona z grantu Unii Europejskiej, zaś sam projekt został zaaprobowany w 2006 r[3].

Potencjalne źródła dostaw gazu[edytuj | edytuj kod]

Nabucco zostanie podłączony w pobliżu miasta Erzurum do gazociągu łączącego irański Tabriz z Ankarą oraz do gazociągu południowokaukaskiego, który zapewni Nabucco połączenie z planowanym gazociągiem transkaspijskim. Dzięki temu Nabucco będzie mógł przesyłać gaz m.in. z Iranu, Azerbejdżanu i Turkmenistanu do Europy. Oprócz tego rozważa się również transport gazu z Rosji[4]. Zachodnia część gazociągu ma kończyć się w austriackiej miejscowości Baumgarten an der March, w której znajduje się jeden z największych europejskich węzłów rozdzielczych gazu ziemnego.

W lutym 2009 zostało podpisane porozumienie pomiędzy Iranem i Turcją dotyczące transportu irańskiego gazu do Europy[5]. Dostarczanie prawie połowy niezbędnego dla realizacji projektu gazu (15 mld m³) do 2012 roku zaproponował Irak[6].

Udziałowcy projektu[edytuj | edytuj kod]

Projektem budowy Nabucco zajmuje się spółka Nabucco Gas Pipeline International GmbH utworzona w 2004 r. w Wiedniu. Udziałowcami w projekcie są:

Wszyscy udziałowcy posiadają po 16,7% akcji spółki[7]. Zainteresowanie uczestnictwem w projekcie wyraziły także Gaz de France (Francja), niemieckie E.ON[8], rosyjski Gazprom oraz Ukraina[9].

13 lipca 2009 w Ankarze Turcja, Bułgaria, Rumunia, Węgry i Austria podpisały umowę w sprawie budowy magistrali, która ma mieć 3,3 tys. km długości, zaś jej przepustowość planowana jest na 31 miliardów metrów sześciennych surowca rocznie[6].

Przewidywana działalność operacyjna gazociągu[edytuj | edytuj kod]

W początkowych latach po zakończeniu budowy gazociągu powinien on dostarczać od 4,5 do 13 miliardów metrów sześciennych gazu ziemnego rocznie, z tego 2-8 miliardów metrów sześciennych rocznie ma dotrzeć do Baumgarten an der March. W późniejszym okresie połowa ilości transportowanego gazu będzie przejmowana przez kraje tranzytowe, zaś reszta będzie docierała do Austrii. Około 2012 r. gazociąg powinien przesyłać ogółem 25,5-31 miliardów metrów sześciennych gazu rocznie[10].

Projekt konkurencyjny[edytuj | edytuj kod]

Konkurencyjny wobec Nabucco projekt wysunął rosyjski Gazprom. Stosownie do niego, istniejący rosyjski gazociąg Błękitny Potok miałby zostać przedłużony na Bałkany, a stamtąd do Węgier i do Włoch. Na Węgrzech Gazprom wybudowałby magazyny gazu oraz węzeł rozdzielczy. Zdaniem ekspertów, gdyby Węgry przystąpiły do tego projektu, budowa gazociągu Nabucco stanęłaby pod znakiem zapytania[11]. 28 lutego 2008 roku w obecności Ferenca Gyurcsánego (premiera Węgier) i Władimira Putina (premiera Rosji) podpisano na Kremlu kontrowersyjną umowę Gazpromu i MOL o przeprowadzeniu gazociągu South Stream przez terytorium Węgier. Tym samym Gyurcsány poparł konkurencyjny projekt rosyjski wobec projektu gazociągu Nabucco, priorytetowego projektu Unii Europejskiej, której Węgry są członkiem[12].

Information icon.svg Osobny artykuł: Gazociąg Południowy.

Poparcie Unii Europejskiej dla Nabucco[edytuj | edytuj kod]

Mimo początkowego sprzeciwu Niemiec Unia Europejska w marcu 2009 podjęła decyzję o dofinansowaniu rozpoczęcia prac przy gazociągu Nabucco kwotą 200 mln €[13]. Przewodniczący Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso i komisarz ds. energii Günther Oettinger zabiegali o włączenie Turkmenistanu i Azerbejdżanu do projektu[14].

Przypisy

  1. Facts & Figures (ang.). [dostęp 2011-02-19].
  2. Oficjalna Witryna Trans-European Energy Network; Nabucco opatrzono symbolem NG3 (ang.). Komisja Europejska. [dostęp 2009-06-13].
  3. Report from the Commission to the European Parliament, the Council, the Economic and Social Committee and the Committee of the Regions on the implementation of the guidelines for trans- European networks in the period 2002-2004 (.pdf) (ang.). Komisja Europejska, 2006-08-29. [dostęp 2009-06-13].
  4. Austria: Niech Nabucco trasportuje rosyjski gaz (pol.). Money.pl, 2007-05-23. [dostęp 2009-06-13].
  5. Wojciech Kobryń: Iran chce zasilać w gaz rurociąg "Nabucco". Gaz z Iranu do Europy (pol.). Nasz Dziennik, 2009-02-24. [dostęp 2009-06-13].
  6. 6,0 6,1 "FT": Irak będzie dostarczał połowę gazu dla Nabucco (pol.). Onet.pl, 2009-07-14. [dostęp 2009-07-14].
  7. RWE joins Nabucco consortium as sixth partner. Press release. 2008-02-06. [dostęp 2008-02-19].
  8. Nabucco hunts for designer (ang.). Upstream Online, 2006-10-13. [dostęp 2009-06-13].
  9. Ukraina jest zainteresowana gazociągiem Nabucco (pol.). Portal górniczy "Teberia", 2007-06-27. [dostęp 2009-06-13].
  10. Prezentacja projektu Nabucco na "2nd WorkGroup meetingon SEE Gas Industry Infrastructure Financing" (OMV Nabucco team, 10.2005) (ang.)
  11. Gazprom blokuje budowę gazociągu Nabucco (pol.). 7 dni - Polska i świat na podstawie artykułu z Rzeczpospolitej z 17.10.2006, 26-10-17. [dostęp 2009-06-13].
  12. Agnieszka Łakoma: Węgry poparły rosyjski gazociąg, choć nie służy UE (pol.). rp.pl, 2008-02-29. [dostęp 2009-06-13].
  13. The Wall Street Journal Polska, 20.03.2009, str. 2.
  14. UniaEuropejska.org: Barroso walczy o dostawy dla Nabucco

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]