Gazprom

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Gazprom
Gazprom
Forma prawna Spółka akcyjna
Data założenia 1989
Siedziba Rosja Moskwa, Rosja
Prezes Aleksiej Miller
Ważni pracownicy Aleksandr Miedwiediew
Branża Gaz ziemny
Zatrudnienie 445,000 (2007)
Dochód 75,8 mld USD (2007)
brak współrzędnych
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Gazprom (ros. ОАО «Газпром») – rosyjski koncern państwowy, największy światowy wydobywca gazu ziemnego. Kontroluje 16 procent udokumentowanych rezerw gazu na świecie. Zatrudnia 445 tys. osób. Jest kluczowym dostawcą dla energetyki i odbiorców detalicznych całej Europy Środkowej i Wschodniej oraz krajów byłego ZSRR. Korzystając ze wsparcia władz rosyjskich Gazprom dąży do wzrostu swojej pozycji ekonomicznej w państwach unijnych, między innymi poprzez angażowanie we wspólne projekty europejskich koncernów gazowych[1].

Znaczny wpływ na ten koncern państwowy mają najwyżsi urzędnicy państwowi w Moskwie. Gazprom wszedł w skład konsorcjum Nord Stream budującego Gazociąg Północny. Z koncernem ENI powołał spółkę South Stream.

Kapitalizacja koncernu[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 2008 dzięki rekordowo wysokim cenom nośników energii wartość rynkowa rosyjskiego koncernu wynosiła 342 mld USD. Gazprom był więc trzecim pod względem wartości rynkowej koncernem na świecie, po ExxonMobil i PetroChina[2]. Aleksandr Miedwiediew, wiceprezes koncernu, zapowiadał osiągnięcie kapitalizacji w wysokości 1 biliona USD w 2014 r., jednak w wyniku spadku notowań na moskiewskiej giełdzie po ucieczce inwestorów zachodnich w następstwie wojny rosyjsko-gruzińskiej w sierpniu 2008, a także na skutek spadku cen ropy i gazu w obliczu światowego kryzysu gospodarczego kapitalizacja koncernu spadła jednak na koniec 2008 r. do 85 mld USD i utrzymała się na tym poziomie w pierwszym kwartale 2009, co dawało mu 35. miejsce na liście największych pod względem kapitalizacji firm świata[3].

Sponsoring[edytuj | edytuj kod]

Gazprom istotnie angażuje się we wspieranie klubów, rozgrywek i imrez sportowych - zarówno w Rosji jak i poza granicami kraju.

Kryzys gazowy na Ukrainie[edytuj | edytuj kod]

1 stycznia 2006 r. Gazprom wstrzymał dostawy gazu dla Ukrainy.

1 stycznia 2009 r. w związku z niepodpisaniem umowy przez Ukrainę dostawy gazu zostały ponownie wstrzymane. Z dniem 6 stycznia 2009 Gazprom odciął od dostaw surowca Chorwację, Grecję, Turcję, Bułgarię i Macedonię. Do Austrii, Węgier i Rumunii popłynęły znacznie ograniczone ilości gazu. Brak zakontraktowanych dostaw był związany z kryzysem na linii Gazprom - Naftohaz z początku 2009 r. Rosyjska spółka oskarżała Ukraińców o nielegalne odbieranie gazu i zakręcenie ¾ rurociągów, ci zaś wskazywali na nielegalne zmniejszenie z 300 do około 92 mln m³ dostaw gazu na zachód[5].. Zobacz też: informacje o kryzysie gazowym na Ukrainie w Wikinews

Konsekwencje kryzysu 2009 dla Polski[edytuj | edytuj kod]

Polska udzieliła wsparcia Ukrainie podczas konfliktu gazowego. Po zakończeniu konfliktu i wznowieniu dostaw wykluczono z pośrednictwa obrotu gazem spółkę RosUkrEnergo, która przestała dostarczać gaz do Polski i na Węgry. W Polsce m.in. ze względu na brak alternatywnej drogi dostaw gazu wystąpiło obniżenie importu. Ukraińskie firmy Naftohaz, LvivTransGaz ani UkrTransGaz nie zareagowały na polskie problemy. Ambasador Ukrainy Ołeksandr Mocyk tłumaczył, że jego kraj nie jest stroną w stosunkach pomiędzy dostawcami i odbiorcami gazu[6]. Gazprom w zamian za zwiększenie dostaw zaproponował zmiany w umowach zawieranych przez rządy Polski i Rosji od 1993 r. o gazociągu jamalskim i dostawach do Polski[7][8], może również próbować wymusić zgodę rządu polskiego na powstanie Gazociągu Północnego[9] omijającego Polskę i obniżajacego jej bezpieczeństwo energetyczne. Rozmowy zaplanowano na 10-11 marca 2009[10]. Prawdopodobnie Gazprom przejmie zobowiązania RosUkrEnergo w zamian za obniżenie stawek tranzytowych rosyjskiego surowca[11] oraz spróbuje zablokować opłacalność budowy gazoportu w Świnoujściu poprzez podpisanie długoletniego kontraktu z Polską[12][13]. W kwietniu premier Donald Tusk stwierdził, że rozmowy w sprawie kontraktu krótkoterminowego są na ukończeniu[14]. Jednak wicepremier Pawlak nie wykluczył przedłużenia negocjacji do czerwca 2009[15]. 1 czerwca podpisano trzymiesięczną umowę na dostwę 1,024 mld m sześc.gazu[16].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]