Narodowy syndykalizm

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Narodowy syndykalizmideologia społeczno-polityczna powstała w latach 30. XX wieku, głosi hasła sprawiedliwości społecznej i rewolucji narodowej która ma doprowadzić do stworzenia silnego państwa narodowego.

Powstanie i rozwój narodowego syndykalizmu był związany z narastającym kryzysem politycznym i ekonomicznym związanym z rządami Frontu Ludowego w Hiszpanii lat 30. Podczas hiszpańskiej wojny domowej narodowo-syndykalistyczna partia – Falanga poparła powstanie gen. Franco i udzieliła mu politycznego i militarnego poparcia. Dzięki temu pewne założenia narodowego syndykalizmu były realizowane we frankistowskiej Hiszpanii zwłaszcza w latach 40.

Do czołowych ideologów Narodowego Syndykalizmu należeli m.in. Josè Antonio Primo de Rivera i Ramiro Ledesma Ramos.

Narodowy syndykalizm odrzuca zarówno kapitalizm jak i komunizm. W sferze gospodarczo-społecznej dążył do oparcia państwa na pracowniczych organizacjach samorządowych- syndykatach, oraz wprowadzenia samorządności robotniczej w fabrykach i zakładach przemysłowych. Jednak to co go wyróżniało od anarchizującego syndykalizmu to głoszenie potrzeby istnienia silnego państwa, poszanowanie tradycyjnych wartości oraz nacjonalizm. Idee narodowo-syndykalistyczne najwięcej sympatyków miały wśród robotników, drobnomieszczaństwa oraz młodzieży. Ruch ten oprócz Hiszpanii istniał jeszcze, ale w mniejszym stopniu we Francji i Portugalii.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]