Narodowy syndykalizm
 |
Ten artykuł od 2011-05 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Możliwe, że ten artykuł w całości albo w części zawiera informacje nieprawdziwe. Informacje bez źródeł w każdej chwili mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Pomóż Wikipedii i dodaj przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Narodowy syndykalizm – ideologia społeczno-polityczna powstała w latach 30. XX wieku, głosi hasła sprawiedliwości społecznej i Rewolucji Narodowej która ma doprowadzić do stworzenia silnego Państwa Narodowego.
Powstanie i rozwój narodowego syndykalizmu był związany z narastającym kryzysem politycznym i ekonomicznym związanym z rządami komunizującego Frontu Ludowego w Hiszpanii lat 30. Podczas hiszpańskiej wojny domowej narodowo-syndykalistyczna partia – Falanga poparła powstanie gen. Franco i udzieliła mu politycznego i militarnego poparcia. Dzięki temu pewne założenia narodowego syndykalizmu były realizowane we frankistowskiej Hiszpanii zwłaszcza w latach 40.
Do czołowych ideologów Narodowego Syndykalizmu należeli m.in. Josè Antonio Primo de Rivera i Ramiro Ledesma Ramos.
Narodowy syndykalizm odrzuca zarówno kapitalizm jak i komunizm. W sferze gospodarczo-społecznej dążył do oparcia państwa na pracowniczych organizacjach samorządowych- syndykatach, oraz wprowadzenia samorządności robotniczej w fabrykach i zakładach przemysłowych. Jednak to co go wyróżniało od anarchizującego syndykalizmu to głoszenie potrzeby istnienia silnego państwa, poszanowanie tradycyjnych wartości oraz nacjonalizm. Idee narodowo-syndykalistyczne najwięcej sympatyków miały wśród robotników, drobnomieszczaństwa oraz młodzieży. Ruch ten oprócz Hiszpanii istniał jeszcze, ale w mniejszym stopniu we Francji i Portugalii.
