Samorządność pracownicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Samorządność pracownicza to forma podejmowania decyzji w miejscu pracy, w której pracownicy uzgadniają je między sobą (w takich kwestiach jak obsługa klienta, metody produkcji, harmonogram, podział pracy itd.) bez odgórnego nadzoru ze strony właścicieli lub kierowników. Każdy pracownik ma prawo do przedstawienia swojej propozycji, które podczas zgromadzeń są przedyskutowywane i w sposób demokratyczny odrzucane lub przyjmowane. Samorządność pracownicza jest popierana przez wielu anarchistów i socjalistów, zwłaszcza trockistów, jak również niektórych socjaldemokratów.

Relacje między zakładami pracy[edytuj | edytuj kod]

Istnieją dwie koncepcje dotyczące tego, jak ma wyglądać relacja między samorządnymi miejscami pracy. Pierwsza z nich zakłada ich konkurowanie na rynku. Druga proponuje tworzenie konfederacji zrzeszających miejsca pracy, których zadaniem byłoby omawianie i radzenie sobie z globalnymi zjawiskami ekonomicznymi oraz ustalanie polityki cenowej lub darmowej dystrybucji dóbr.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]