Nietków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nietków
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat zielonogórski
Gmina Czerwieńsk
Liczba ludności (2004) 1302
Strefa numeracyjna (+48) 68
Kod pocztowy 66-017
Tablice rejestracyjne FZI
SIMC 0908870
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Nietków
Nietków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nietków
Nietków
Ziemia 52°12′N 15°26′E/52,200000 15,433333Na mapach: 52°12′N 15°26′E/52,200000 15,433333

Nietków (hist. Nietków Polski, niem. Polnisch Nettkow)[1]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie zielonogórskim, w gminie Czerwieńsk.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Główną ulicą jest ulica Tadeusza Kościuszki. W Nietkowie mieści się szkoła podstawowa przy ulicy Jana Kasprowicza. W 1992 roku odnowiono most kolejowy, który przecina rzekę Odrę.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

W kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) spisanej za czasów biskupa Henryka z Wierzbna w latach 1295–1305 miejscowość wymieniona jest w zlatynizowanej formie Necka.[2][3]

Miejscowość nosiła w historii dwie nazwy Nietków Polski oraz zgermanizowaną Polnisch Nettkow. Obie podaje Słownik geograficzny Królestwa Polskiego.[4]

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1305 – potwierdzona wzmianka, świadcząca o istnieniu wsi,
  • do 1936 oficjalna nazwa wsi brzmiała Polnisch Nettkow,
  • 1937–1945 – władze nazistowskie wprowadziły nazwę Schlesisch Nettkow,
  • od 1945 – w granicach Polski,
  • 1975–1998 – miejscowość administracyjnie należąca do województwa zielonogórskiego,
  • 1997 – powódź stulecia dotknęła Nietków,
  • od 1999 – wieś w granicach województwa lubuskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[5]:

  • kościół ewangelicki, obecnie rzymsko-katolicki filialny pod wezwaniem Wniebowstąpienia Pana Jezusa, zbudowany w stylu neogotyckim w latach 1866-67; budowla orientowana, murowana z apsydą i wieżą, położony w centrum wsi
  • oranżeria pałacowa, XVIII wieku, nie istnieje
  • park pałacowy, z połowy XVIII wieku, położony w centrum wsi, częściowo ogrodzony murami, stanowiącymi pozostałość po zlokalizowanym tam dworze
  • park - arboretum, z końca XIX wieku

inne zabytki:

  • barokowa oficyna i fragment muru bramnego z płytami epitafialnymi częściowo przetrwały z założenia pałacowego
  • niewielki cmentarz, znajdujący się na uboczu wsi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kowalski: Zabytki architektury województwa lubuskiego. Zielona Góra: Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków, 2010, s. 247. ISBN 978-83-931526-0-5.

Przypisy