Nowy Kurier Warszawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nowy Kurier Warszawski
NKW 27-09-1940.jpg
Pierwsza strona dodatku nadzwyczajnego NKW z 27 września 1940 informująca o podpisaniu w Berlinie paktu trzech
Kraj  Generalne Gubernatorstwo
Adres ul. Marszałkowska 3/5, Warszawa
Pierwsze wydanie 11 października 1939
Ostatnie wydanie styczeń 1945
Redaktor naczelny Franciszek Sowiński
Średni nakład 200.000 egz.
OCLC 12296224

Nowy Kurier Warszawski – niemiecki dziennik polskojęzyczny wydawany w Warszawie, a po powstaniu warszawskim w Łodzi, przez władze okupacyjne Generalnego Gubernatorstwa od października 1939 do stycznia 1945 roku.

Gazeta ta, określana przez ludność jako gadzinówka (również szmatławiec, kurwar), zaczęła ukazywać się po likwidacji przez władze okupacyjne wszystkich polskich gazet warszawskich i nawiązywała do tradycji Kuriera Warszawskiego. Nakład wynosił do 200 tysięcy egzemplarzy w dni powszednie (sprzedawano około 149 tysięcy), w dni świąteczne i weekendy sięgał liczby 300 tysięcy egzemplarzy. Pierwszy numer ukazał się z datą 11 października 1939. Łącznie ukazało się 1610 numerów "NKW".

Nowy Kurier Warszawski był narzędziem indoktrynacji mającej na celu wywołanie pożądanej przez okupanta postawy Polaków względem Niemców, stosowano propagandę o zbrodni katyńskiej, usiłowano ukryć prawdę o klęskach na froncie wschodnim[1].

Akcje polskiego Podziemia przeciwko "Nowemu Kurierowi Warszawskiemu"[edytuj | edytuj kod]

1 września 1940 r. w wyniku zainicjowanej przez Podziemie akcji bojkotu prasy gadzinowej sprzedano zaledwie 50% nakładu "NKW"; w Śródmieściu Warszawy zamiast 12 tysięcy egzemplarzy rozeszły się jedynie 3 tysiące.

W czasie powstania warszawskiego dnia 1 sierpnia 1944 dywizjon Jeleń miał opanować dzielnicę niemiecką w rejonie alei Szucha oraz zdobyć siedzibę Nowego Kuriera Warszawskiego przy ul. Marszałkowskiej 3/5 silnie strzeżoną przez oddział w sile kompanii[2]. Szturm plutonu 1108 od strony ul. Polnej na siedzibę Kuriera okupiony ciężkimi stratami zakończył się niepowodzeniem akcji.

Po wojnie sądzono i skazano za kolaborację 15 byłych pracowników Nowego Kuriera Warszawskiego[3].

Na gazetę był jednak popyt, gdyż zawierała wiele istotniejszych na co dzień informacji (m.in. dotyczących racji żywieniowych, produktów na kartki, ogłoszeń prywatnych, nekrologów itp.)[4].

Przypisy

  1. Tomasz Głowiński, O nowy porządek europejski. Ewolucja hitlerowskiej propagandy politycznej wobec Polaków w Generalnym Gubernatorstwie 1939–1945, Wydawca: Wrocław 2000, Stron: 450
  2. http://www.pw44.pl/szucha.htm fragment książki Stanisława Podlewskiego Wolność krzyżami się znaczy
  3. Zuzanna Schnepf, Losy pracowników niemieckiej gadzinówki „Nowy Kurier Warszawski” w świetle powojennych procesów z dekretu sierpniowego w Zagłada Żydów. Studia i materiały (Holocaust. Studies and Materials) zeszyt 2/2006 strony 132-159 http://www.ceeol.com/aspx/issuedetails.aspx?issueid=ad2bcd7c-b6ec-4a8d-8f8e-f3f66829f8da&articleId=466c0f86-5444-413f-8900-739efe594bb6
  4. portal.wsiz.rzeszow.pl/plik.aspx?id=7273 Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie System prasowy Generalnego Gubernatorstwa

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]