Ohel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ohel cadyka Elimelecha znajdujący się na cmentarzu żydowskim w Leżajsku
Drewniany ohel w Horodyszczach - obecna Białoruś

Ohel (hebr. אֹהֶל namiot) – niewielki żydowski grobowiec murowany lub drewniany, posiadający najczęściej prosty kształt prostopadłościanu o dachu półkolistym lub dwuspadowym, zwykle posiadający drzwi a czasem również okienka. Pierwotnie ohele ograniczały się do daszku ustawionego nad nagrobkiem i wspartego na czterech filarach. Ohele wznosi się nad grobami wybitnych rabinów lub cadyków oraz ich męskich potomków. Wewnątrz ohelu zwykle znajduje się nagrobek, lecz nie jest to regułą. W przypadku braku macewy tablice epitafijne mocuje się na wewnętrznych ścianach, zaś samo miejsce pochówku ogradza się metalową kratą lub niewielkim murkiem. Najczęściej ohele są pozbawione jakichkolwiek zdobień.

W Polsce największe skupisko oheli i ich ruin znajduje się na cmentarzu żydowskim na Woli w Warszawie, gdzie jest ich kilkadziesiąt. Poza tym ocalałe lub odbudowane ohele w Polsce można również znaleźć na cmentarzach w Aleksandrowie Łódzkim, Bobowej, Chrzanowie, Górze Kalwarii, Kocku, Lelowie, Leżajsku, Lublinie, Nowym Sączu, Oświęcimiu, Rymanowie, Sieniawie, Szydłowcu czy Warce.

Miejsca pochówku, nad którymi wzniesiono ohele, bywają celem pielgrzymek chasydów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]