Pałac Parlamentu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pałac Parlamentu
Pałac Parlamentu
Państwo  Rumunia
Miejscowość Bukareszt
Architekt Anca Petrescu
Wysokość całkowita 86 m
Kondygnacje 12, (+8 pod ziemią)
Rozpoczęcie budowy 1983
Położenie na mapie Bukaresztu
Mapa lokalizacyjna Bukaresztu
Pałac Parlamentu
Pałac Parlamentu
Położenie na mapie Rumunii
Mapa lokalizacyjna Rumunii
Pałac Parlamentu
Pałac Parlamentu
Ziemia 44°25′39″N 26°05′15″E/44,427500 26,087500Na mapach: 44°25′39″N 26°05′15″E/44,427500 26,087500
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Sylwetka Pałacu widoczna na końcu Bulevardul Unirii

Pałac Parlamentu (rum. Palatul Parlamentului) − budynek rządowy znajdujący się w stolicy Rumunii, Bukareszcie, dawniej znany jako Dom Ludowy (rum. Casa Poporului), obecnie jest jednym z największych budynków na świecie[1][2].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczęcie budowy pałacu wymagało rozbiórki około 7 km² centrum starego miasta i przesiedlenia około 40 000 ludzi z terenu planowanej budowy. Wyburzenia rozpoczęto w 1980 roku, objęły one kilka kwartałów kamienic oraz kilkanaście budynków sakralnych. Projekt obejmował wzniesienie monumentalnej dzielnicy rządowej, na którą oprócz pałacu miały składać się m.in. Ministerstwo Obrony Narodowej, Rumuńska Akademia Nauk, Hotel Marriott oraz szeroki "Bulwar Zwycięstwa Socjalizmu". Budowę pałacu rozpoczęto w 1983 roku, nadzorował ją sztab 700 architektów i 20 tysięcy robotników.

W 1989 roku koszt budowy oszacowano na 1,75 miliardów dolarów amerykańskich, w roku 2006 wartość wszystkich prac wzrosła do 3 miliardów euro[3].

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Pałac nawiązuje do budynków neoklasycystycznych o eklektycznym charakterze. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi 65 tysięcy . Budynek podzielony jest na 3 części, każda z nich różni się przeznaczeniem. Pałac posiada około 1100 pomieszczeń, w 440 z nich mieszczą się biura, ponadto znajduje się tu 30 wielofunkcyjnych sal (największa z nich ma 16 metrów wysokości i kubaturę 2200 m³), 4 restauracje, 3 biblioteki, dwa parkingi podziemne, jedna sala koncertowa.

Pałac posiada 12 nadziemnych kondygnacji, pod ziemią znajduje się osiem poziomów, z których cztery wciąż nie są wdrożone do eksploatacji.

Budowla wykonana jest w całości z materiałów pochodzących z Rumunii. Podczas budowy zużyto milion metrów sześciennych marmuru pochodzącego z Transylwanii, trzy i pół tysiąca ton kryształu do skonstruowania 480 żyrandoli (największy z nich waży 2,5 tony)[4], na sufitach zamontowano 1409 mniejszych punktów świetlnych, wykorzystano 700 tysięcy ton stali i brązu do wykonania monumentalnych drzwi i okien, do pokrycia drewnianych posadzek i parkietów zużyto 900 tysięcy m³ drewna. Ponadto wnętrze upiększono kosztownymi dywanami zajmującymi powierzchnię 200 tysięcy m²[5].

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Inspiracją do budowy Pałacu były podobne, monumentalne budowle, które Nicolae Ceauşescu zwiedzał w latach 70-tych w trakcie podróży do Chin.

Pałac posiada monumentalny balkon, zwany "balkonem prezydenckim" z którego Nicolae Ceauşescu miał wygłaszać przemowy do zgromadzonych na placu przed pałacem tłumów. Do dzisiaj jedyną osobą, która przemawiała z balkonu prezydenckiego do zgromadzonych tłumów pozostaje Michael Jackson w 1992. Wypowiedział wówczas słowa: "I love you people of Budapest!" (sic!) - "Kocham was, mieszkańcy Budapesztu" myląc stolicę Rumunii ze stolicą Węgier, co wywołało niesmak i rozczarowanie.

Główny projektant Pałacu, Anca Petrescu jest członkiem rumuńskiego parlamentu.

Po rewolucji ustrojowej w Rumunii w 1989 roku, Pałac był ukończony w 80%. Nazwano go "Pałacem Narodu" i zastanawiano się nad nowym przeznaczeniem pałacu. Szukano tez inwestora, który dokończyłby budowę. Chętnym do zakupu i dokończenia obiektu był mi.in Rupert Murdoch, który powiedział, że zamierza w budynku otworzyć największe na świecie kasyno. Po tej deklaracji zdecydowano, że budynek pozostanie w rumuńskich rękach i będzie służył narodowi rumuńskiemu.

Przypisy

  1. Doina Petrescu: The People's House, or the voluptuous violance of an architectural paradox. W: Neil Leach: Architecture and revolution: contemporary perspectives on Central and Eastern Europe. Routledge, 1999, s. 188. ISBN 0415139147. [dostęp 8 września 2009]. (ang.)
  2. Neil Leach: The hieroglyphics of space: reading and experiencing the modern metropolis. Routledge, 2002, s. 81. ISBN 0415198925. [dostęp 8 września 2009]. (ang.)
  3. Florentina Grosu: unseenromania.com (ang.). [dostęp 8 września 2009].
  4. Ceausescu's Lasting Ceausescu's Lasting, Loathed Legacy (ang.). [dostęp 8 września 2009].
  5. Klaus Brill, Jedyny taki pałac, za Süddeutsche Zeitung

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]