Paul S.L. Johnson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Paul S.L. Johnson
Paul Samuel Leon Johnson
Paul Samuel Leon Johnson
Data i miejsce urodzenia 4 października 1873
Titusville
Data śmierci 22 października 1950

Paul Samuel Leon Johnson (ur. 4 października 1873 w Titusville, Pensylwania, USA, zm. 22 października 1950) – założyciel „Świecko Domowego Ruchu Misjonarskiego” (LHMM), który w Polsce działa pod nazwą Świecki Ruch Misyjny „Epifania”. Oboje jego rodzice byli emigrantami z Polski, pochodzenia żydowskiego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Ojciec był prezesem synagogi w Titusville, gdzie mieszkali. 4 stycznia 1886 roku zmarła jego matka. Johnson miał wówczas 13 lat. Wkrótce ojciec ożenił się po raz wtóry, co było powodem wielu nieporozumień rodzinnych. W 1887 roku, Paul kilka razy uciekał z domu. W ostatniej ucieczce w 1887 roku, trafił do Filadelfii, gdzie znalazł pracę przy czyszczeniu butów. Nieco później znalazł Biblię na śmietniku i trafił na zebranie do kościoła metodystyczno-episkopalnego. Wtedy został chrześcijaninem.

Po powrocie do domu, ojciec uznał Paula za niepoprawnego i 8 lutego 1889 r. wysłał go do poprawczaka. Ze względu na dobre zachowanie Johnson po pięciu miesiącach został zwolniony. Miał wtedy 16 lat, więc rząd stanowy wyznaczył mu kuratora do opieki.

Chrześcijaństwo[edytuj | edytuj kod]

14 lipca 1889 roku Paul Johnson ochrzcił się, po czym udał się do rodzinnego domu. Ojciec wyrzekł się go jako syna i sprawił mu symboliczny pogrzeb.

Paul Johnson wyjechał do Allegheny, gdzie pod nadzorem kuratora rozpoczął pracę w sklepie z obuwiem. 8 września 1890 roku wstąpił na Uniwersytet Capitol w Columbus, Ohio, który ukończył w 1895 roku, otrzymując najwyższe stopnie w historii tego Uniwersytetu. Zaraz po tym wstąpił do Seminarium Teologicznego przy Kościele Luterańskim, które ukończył 25 maja 1898 roku.

Johnson został pastorem w małym kościółku w Mars, Pa., a następnie w Columbus, Ohio.

Badacze Pisma Świętego[edytuj | edytuj kod]

W 1903 roku, pastor Johnson przyjął następujące nauki: (1) Jeden Bóg w przeciwieństwie do trójcy, (2) śmiertelność ludzka w przeciwieństwie do nieśmiertelności duszy, (3) śmierć, a nie wieczne męki, jest karą za grzech, (4) Papiestwo jest bestią, a protestantyzm obrazem bestii, stanowią razem Babilon, (5) Tysiąclecie i sądny dzień stanowią jeden i ten sam okres, (6) ludzie zmarli z klasy niewybranych będą mieli próbę podczas Tysiąclecia, (7) 1914 rok jest końcem Wieku. Nauczanie tych rzeczy spowodowało wielką opozycję w zgromadzeniu, i w konsekwencji wystąpienie Johnsona z Kościoła Luterańskiego. Stało się to 1 maja 1903 roku.

Już 14 czerwca 1903 roku Johnson wygłosił swój pierwszy wykład w zborze Badaczy Pisma Świętego w Columbus. 1 maja 1904 roku pastor Charles Taze Russell wyznaczył Johnsona jako jednego z podróżujących mówców Towarzystwa Strażnica, nazywanych pielgrzymami[a].

3 stycznia 1905 roku, Paul S.L. Johnson ożenił się z Emmą McCloud. Dzieci nie mieli.

Spór o przywództwo[edytuj | edytuj kod]

8 sierpnia 1916 roku pastor C.T. Russell podjął decyzję wysłania do Anglii Johnsona. 26 sierpnia wyraził on na to zgodę. Ten wyjazd do Wielkiej Brytanii był, w mniemaniu Johnsona, związany z głębokim konfliktem w gronie trzech zarządców International Bible Students Association (Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego). Według Johnsona czyniono wysiłki by IBSA stała się niezależną korporacją od Towarzystwa Strażnica (The Watch Tower Bible And Tract Society, WTB&TS) i wolną od nadzoru pastora Russella. Johnson uważał, że grupa starszych w zborze londyńskim starała się sklerykalizować komitet starszych, aby władza zboru znalazła się w ich rękach. Russell zmarł 31 października 1916 r., jeszcze przed wyjazdem Johnsona do Anglii.

Zgodnie z wolą C.T. Russella, Komitet Wykonawczy WTB&TS działający po jego śmierci, złożony z Alfreda I. Ritchiego, Williama E. Van Amburgha oraz Josepha F. Rutheforda, wysłał Johnsona do Wielkiej Brytanii. Wyposażył też go w dokumenty, które miały mu ułatwić przyjęcie w londyńskim Biurze Oddziału. Johnson przebywał w Anglii od listopada 1916 roku do marca 1917 roku. Zgodnie z zaleceniami Komitetu Wykonawczego Johnson miał się dokładnie zapoznać z rozwojem działalności Badaczy Pisma Świętego w Wielkiej Brytanii i nadesłać sprawozdanie do Towarzystwa Strażnica, natomiast nie był upoważniony do przeprowadzania zmian personalnych w brytyjskim Biurze Oddziału. Jednak w czasie swojego pobytu w Londynie przeprowadził on wiele zmian organizacyjnych, zmieniających sytuację w IBSA. W przemówieniach kierowanych do angielskich Badaczy Pisma Świętego P.S.L. Johnson przedstawiał siebie jako następcę Russella[1].

Ponieważ w trakcie pobytu w Londynie Johnson próbował bez upoważnienia usunąć dwóch spośród trzech członków zarządu tamtejszego biura, jego ówczesny nadzorca Jesse Hemery, zwrócił się do wybranego 6 stycznia 1917 roku prezesa Towarzystwa Strażnica J.F. Rutherforda z prośbą o reakcję[2]. W rezultacie Rutherford wyznaczył kilkuosobowy komitet londyńskich Badaczy nie należących jednak do zarządu. Ponieważ, po zapoznaniu się z faktami, komitet zalecił odwołanie Johnsona, Rutherford nakazał mu powrócić do biura w Brooklynie. Przez pewien czas Johnson jednak nie zamierzał się podporządkować sprawiając wrażenie, że jest niezastąpiony w Wielkiej Brytanii i usiłując w ten sposób przejąć nadzór nad działalnością Badaczy w Wielkiej Brytanii[1].

Po powrocie do Stanów Zjednoczonych, w kwietniu 1917 roku Johnson wdał się w spór z prezesem Towarzystwa Strażnica J.F. Rutherfordem. Próbował nakłonić Rutherforda by ponownie wysłał go do Londynu, na co jednak nie uzyskał zgody. Wtedy Johnson zaczął szukać poparcia u członków zarządu Towarzystwa przeciągając na swoją stronę czterech z nich. Wspólnie wystąpili przeciw prezesowi Towarzystwa usiłując pozbawić go uprawnień administracyjnych. 17 lipca 1917, w dniu wydania książki Dokonana tajemnica, doszło do jawnej manifestacji opozycjonistów przeciw Rutherfordowi. W rezultacie, po konsultacji prawnej, Rutherford usunął czterech członków zarządu, którzy nie zostali wybrani na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy i zgodnie ze statutem Towarzystwa Strażnica nie wchodzili w skład zarządu. Natomiast Johnson został pozbawiony przywilejów pielgrzymskich i usunięty z Domu Biblijnego[1]. Towarzystwo Strażnica rozesłało po zborach broszurę „Przesiewanie żniwa”, w której zarzucono Johnsonowi liczne wykroczenia. 26 sierpnia 1917 roku w wyniku tych doświadczeń, P.S.L. Johnson napisał własną broszurę „Przesiewanie żniwa”, w której polemizował z naukami Towarzystwa Strażnica, stawiał zarzut przywłaszczenia sobie władzy przez Rutherforda uważając, że nie jest on prawdziwym następcą C.T. Russella.

Powstanie LHMM[edytuj | edytuj kod]

5 stycznia 1918 roku na dorocznym walnym zebraniu odbyły się wybory zarządu Towarzystwa Strażnica, na których potwierdzono zwierzchnictwo J.F. Rutherforda nad Towarzystwem Strażnica. Opozycjoniści 6 stycznia 1918 roku powołali 7-osobowy komitet, w skład którego wszedł między innymi Johnson. Komitet miał utworzyć korporację Pastoralny Instytut Biblijny (PBI). Postanowiono także przygotować osobną od WTB&TS pracę pielgrzymską i poczynić przygotowania do wydania nowego czasopisma „Sztandar Biblijny”. Jednak w wyniku wewnętrznych sporów, P.S.L. Johnson wraz z Raymondem G. Jollym, Robertem H. Hirshem i kilkoma innymi osobami zostali usunięci z PBI, który zaczął wydawać swoje czasopismo „The Herald of the Kingdom”. Zbory stowarzyszone z PBI utworzyły Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego.

Po usunięciu Johnsona zarówno z Towarzystwa Strażnica jak i Pastoralnego Instytutu Biblijnego, był on przeciwny kontroli zborów przez korporacje i jeszcze w 1918 roku postanowił działać przeciwko organizacjom chrześcijańskim których wcześniej był członkiem: WTB&TS i PBI. 25 listopada 1918 roku wydał pierwszy, okazyjny numer czasopisma „The present Truth and Herald of Christ`s Epiphany” („Teraźniejsza Prawda i Zwiastun Epifanii Chrystusa”).

Stopniowo wokół Johnsona skupiło się wiele osób. Johnson z konieczności założył stowarzyszenie pod nazwą Laymen's Home Missionary Movement (Świecko Domowy Ruch Misjonarski), o zasięgu międzynarodowym. Na konwencji w Filadelfii, w dniu 5 lipca 1919 roku, wybrano Paula Samuela Leona Johnsona na Generalnego Pastora, Nauczyciela i Opiekuna Wykonawczego Świecko Domowego Ruchu Misjonarskiego (LHMM). Rozpoczęto regularne wydawanie „Teraźniejszej Prawdy” oraz drugiego czasopisma przeznaczonego dla publiczności „Herald” („Zwiastun”).

Dzień 27 grudnia 1919 roku był początkiem wpływu Johnsona na polskich braci, który przemawiał podczas polskiej konwencji w Filadelfii[3]. Bardzo szybko rozpoczęto wydawanie polskiej „Teraźniejszej Prawdy”. W Polsce LHMM działa pod nazwą Świecki Ruch Misyjny „Epifania”. 17 maja 1920 roku Johnson zaapelował do zarządu Towarzystwa Strażnica i PBI o wydawanie przygotowanej przez niego literatury, na co otrzymał odpowiedzi odmowne[4].

Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego[edytuj | edytuj kod]

Równocześnie brat Johnson pracował nad serią Epifanicznych Wykładów Pisma Świętego, których był autorem i wydawcą. Przedstawił on w nich swoje poglądy:

  • Tom pierwszy (E1) „Bóg” w dokładny sposób przedstawił całą wiedzę biblijną dotyczącą osoby i charakteru Boga.
  • Tom drugi (E2) „Stworzenie” był specjalistycznym zbadaniem nauki o Stworzeniu, ze szczególną analizą teorii ludzkich.
  • Tom trzeci (E3) „Eliasz i Elizeusz” wyjaśniał na podstawie Słowa Bożego przyczyny i przebieg rozdzielenia ludu Bożego.
  • Tom czwarty (E4) to „Wybrańcy Epifanii”.
  • Tom piąty (E5) „Rozmaitości” porusza takie tematy jak przesiewania i wezwania żniwa wieku Ewangelii, oraz różne typy i figury z ich wypełnieniami.
  • Tomy szósty i siódmy (E6, E7) „Mararyzm” i „Gersonizm” są polemiką z naukami WTB&TS, PBI i innych. Johnson jednocześnie proponuje w tym tomie swoje własne nauki, mające być alternatywą wobec nauczania przeciwnych jemu organizacji.
  • Tom ósmy (E8) „Czwarta Księga Mojżeszowa” przedstawia pozafigurę 4 Mojż.
  • Tom dziewiąty i czternasty (E9, E14) „Posłannik Paruzji, tom I i II” są dziełem wyjaśniającym posługę pastora Russella.
  • Tom dziesiąty (E10) „Posłannik Epifanii” jest autobiografią.
  • Tom jedenasty (E11) „Druga Księga Mojżeszowa” to pozafigura 2 Mojż.
  • Tom dwunasty (E12) „Biblia” jest dziełem dotyczącym Słowa Bożego, mającym w mniemaniu autora pogłębiać wiarę i zaufanie do Biblii.
  • Tom trzynasty (E13) „Księgi Samuela, Królów i Kronik” to wypełnienie się w pozafigurze tych ksiąg.
  • Tom piętnasty (E15) „Chrystus, Duch i Przymierza” to opracowanie tych biblijnych tematów, tłumaczącym te zagadnienia ze Słowa Bożego.

Za swego życia Johnson opublikował piętnaście tomów, a po jego śmierci ukazały się jeszcze dwa następne tomy „Epiphany Studies in the Scriptures”.

Jego specjalnymi pomocnikami byli: Petersen, August Gohlke, Bernard W. Hedman, John Hoefle, Gavin, Eschrich i Raymond G. Jolly.

Uwagi

  1. Strażnica z 15 czerwca 1908 roku nie wymienia P.S.L. Johnsona w gronie pielgrzymów, którzy złożyli ślub Panu.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Nadarzyn: Towarzystwo Strażnica.
  2. Tony Wills: A People for His Name: A History of Jehovah's Witnesses and an Evaluation. 1967, s. 93, 94. ISBN 978-1-4303-0100-4.
  3. Posłannik Epifanii. „Teraźniejsza Prawda”, s. 10, styczeń-marzec 1949. Wydawca Paul S. L. Johnson. 
  4. Posłannik Epifanii. „Teraźniejsza Prawda”, s. 12, styczeń-marzec 1949. Wydawca Paul S. L. Johnson. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]