Joseph Franklin Rutherford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joseph Franklin Rutherford
Joseph Franklin Rutherford
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1869
hrabstwo Morgan, stan Missouri
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1942
San Diego
Świadkowie Jehowy
 PortalKategoria
Afisz zapowiadający debatę pomiędzy Johnem H. Troy'em a Josephem F. Rutherfordem, która miała miejsce w dniach od 21 do 24 kwietnia 1915 roku w Trinity Auditorium w Los Angeles

Joseph Franklin Rutherford, (ur. 8 listopada 1869 w hrabstwie Morgan w stanie Missouri, zm. 8 stycznia 1942 w San Diego), znany jako sędzia Rutherford – prawnik, kaznodzieja religijny, drugi prezes Towarzystwa Biblijnego i Traktatowego – Strażnica. Od roku 1917 kierował ruchem religijnym Badaczy Pisma Świętego (Świadków Jehowy – nazwa od 1931).

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Rutherford urodził się 8 listopada 1869 roku w rodzinie farmerów baptystów w hrabstwie Morgan, w stanie Missouri w USA. Jego rodzicami byli James Rutherford i Lenora Rutherford (z domu Strickland). Pozwolenie na praktykę adwokacką otrzymał w roku 1892, po zdaniu egzaminu państwowego. Przez następne cztery lata pracował jako prokurator w firmie prawniczej Draffen and Wright w Boonville. W wieku 16 lat rozpoczął studia prawnicze. W wieku 20 lat został protokolantem w sądach Czternastego Okręgu Sądowniczego w Missouri. Zastępczo pełnił funkcję sędziego nadzwyczajnego w Ósmym Okręgu Sądowniczym w Missouri.

W roku 1894 J.F. Rutherford nabył dostępne wówczas pierwsze trzy tomy Wykładów Pisma Świętego i nawiązał kontakt z Badaczami Pisma Świętego i Towarzystwem Strażnica kierowanym przez Charlesa T. Russela. W 1900 roku po raz pierwszy spotkał Russella. W roku 1906 ochrzcił się jako Badacz Pisma Świętego. W następnym roku został radcą prawnym Towarzystwa Strażnica. W 1908 roku był pielgrzymem czyli jednym z podróżujących przedstawicieli Towarzystwa Strażnica odwiedzających zbory[1]. Jako pielgrzym odwiedzał zbory w USA, przemawiał w wielu miastach w Europie oraz odwiedził Egipt i Palestynę.

W 1908 roku został wysłany wraz z grupą kilku przedstawicieli Towarzystwa Strażnica do Nowego Jorku w celu nabycia odpowiednich pomieszczeń przeznaczonych na główne biuro. Zakupiono wówczas posiadłość, „Plymouth Bethel” w Brooklynie przy Hicks Street 13-17, którą C.T. Russell wybrał podczas swojej wcześniejszej podróży. W 1909 roku Rutherford został członkiem korporacji prawniczej w Nowym Jorku. Następnie został członkiem zarządu Watch Tower Bible and Tract Society oraz jednej z oficjalnych organizacji Badaczy – Peoples Pulpit Association [of New York].

Od 5 kwietnia do 21 maja 1910 roku J.F. Rutherford towarzyszył C.T. Russellowi w podróży służbowej do Europy i Afryki. W ramach tej podróży zorganizowano wykłady publiczne lub spotkania Badaczy Pisma Świętego między innymi w Paryżu, Bazylei, Rzymie, Neapolu, Aleksandrii, Kairze, Port Said, Jaffie i Jerozolimie. Droga powrotna wiodła przez Rzym, Wenecję, Wiedeń, Warszawę, Berlin, Barmen-Elberfeld i Londyn, gdzie zaplanowano kilka wykładów na przemian z odwiedzinami miast Anglii, Irlandii oraz Szkocji[2].

W kwietniu 1915 roku J.F. Rutherford przyjął wyzwanie baptystów reprezentowanych przez Johna H. Troy'a z Pierwszego Kościoła Baptystów w Glendale[3]. Dyskusja ta odbyła się w dniach od 21 do 24 kwietnia 1915 roku w Trinity Auditorium w Los Angeles na oczach 12 000 widzów, przy czym dla około 10 000 osób zabrakło miejsc.

W związku z nasilającymi się atakami i krytyką Charlesa T. Russella (zarówno jego życia osobistego jak i działań religijnych) przez prasę i organizacje religijne, Rutherford wydał w 1915 roku w Nowym Jorku broniącą go książkę – „A Great Battle in the Ecclesiastical Heavens„.

Przywództwo we wspólnocie[edytuj | edytuj kod]

Wybór na stanowisko prezesa[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci Charlesa Taze Russella (31 października 1916 roku), zgodnie z wolą zmarłego, w „Strażnicy" z 1 grudnia 1916 roku opublikowano jego testament spisany 29 czerwca 1907 roku. C.T.Russell wyraził w nim nadzieję na kierowanie organizacją przez grupę pięciu osób[a]. Zarząd Towarzystwa Strażnica do czasu wyborów nowego prezesa powołał Komitet Wykonawczy złożony z Alfreda I. Ritchiego, Williama E. Van Amburgha oraz Josepha F. Rutheforda, który sprawował nadzór nad działalnością Towarzystwa Strażnica. 6 stycznia 1917 roku Joseph F. Rutherford został wybrany nowym prezesem Towarzystwa Strażnica przez walne zgromadzenie akcjonariuszy.

17 lipca 1917 roku Rutherford rozpowszechnił w trakcie śniadania zarządu organizacji na Brooklynie 736-stronicową publikację „The Finished Mystery” (wydana pod redakcją Claytona J. Woodwortha i George'a H. Fishera)[4][5]. Książka ta była komentarzem do biblijnych ksiąg: Apokalipsy, Pieśni nad Pieśniami i Księgi Ezechiela. Miała być kontynuacją Wykładów Pisma Świętego. J.F. Rutherford wydał tę książkę, podobnie jak w czasach C.T. Russella, za zgodą prezydium zarządu, które stanowili prezes, wiceprezes i sekretarz-skarbnik lecz pozostali czterej członkowie zarządu o wydaniu książki nic nie wiedzieli. Wywołało to ostry sprzeciw kilku czołowych działaczy. Publikacja ta z racji na silnie antywojenny wydźwięk (trwała I wojna światowa) została zakazana najpierw w Kanadzie, a później również w USA. Przyczyniła się również do późniejszych prześladowań Badaczy Pisma Świętego i aresztowań ich czołowych działaczy.

Wybór Rutherforda i jego pierwsze decyzje administracyjne wywołały niezadowolenie czterech członków Zarządu, którzy podjęli nieudaną próbę przejęcia jego stanowiska. W listopadzie 1917 wybór Rutherforda na prezesa został potwierdzony w kolejnym głosowaniu. Działania nowego prezesa i stanowisko opozycjonistów spowodowały odłączenie się części Badaczy Pisma Świętego od Towarzystwa. 5 stycznia 1918 roku na dorocznym walnym zebraniu odbyły się wybory zarządu Towarzystwa Strażnica, na których ponownie potwierdzono zwierzchnictwo J.F. Rutherforda nad Towarzystwem. Wieczorem tego samego dnia grupa niezadowolonych działaczy spotkała się na nieformalnym zebraniu, które przeciągnęło się również na dzień kolejny. Powołali oni siedmioosobowy komitet, który postawił sobie za cel powołanie opozycyjnej względem Towarzystwa Strażnica korporacji prawnej[6].

Pod koniec 1917 roku władze Stanów Zjednoczonych nasiliły kampanię przeciwko Badaczom. 7 maja 1918 sąd wydał nakaz aresztowania Josepha F. Rutherforda i siedmiu innych członków Zarządu. Aresztowania miały miejsce następnego dnia. Oskarżono ich o szpiegostwo na rzecz Niemiec. 21 czerwca siedmiu z ośmiu oskarżonych otrzymało wyrok 20 lat więzienia. 4 lipca 1918 roku J.F. Rutherford wraz z siedmioma innymi członkami Zarządu został osadzony na terenie federalnego więzienia w Atlancie w stanie Georgia[7]. W efekcie przeprowadzonej przez Badaczy kampanii na rzecz ich uwolnienia, 25 marca 1919 roku Rutherford i pozostali więźniowie wyszli z aresztu za kaucją po decyzji sędziego Sądu Najwyższego USA Louisa Brandeisa. 5 maja 1920 roku wycofano oskarżenia a oskarżeni zostali całkowicie oczyszczeni z zarzutów.

Miliony obecnie żyjących nigdy nie umrą[edytuj | edytuj kod]

Książka Miliony obecnie żyjących nigdy nie umrą! z roku 1920

W latach 1918-1922 Joseph Rutherford podczas szeregu zgromadzeń Badaczy Pisma Świętego przeprowadził kampanię (nazywaną „Millions Now Living Will Never Die” [„Miliony obecnie żyjących nigdy nie umrą”], a rozpoczętą 24 lutego 1918) zachęcania wszystkich uczestników do głoszenia dobrej nowiny o królestwie. Jego motto brzmiało: „Rozgłaszajcie, rozgłaszajcie, rozgłaszajcie wieść o Królu i Jego Królestwie!”. W wyniku tych zachęt wszyscy Badacze Pisma Świętego starali się pracować w wolnych chwilach jako kaznodzieje głoszący od domu do domu. Jako pomoc w tej pracy wprowadzono w 1919 roku nowe czasopismo Złoty Wiek (obecnie „Przebudźcie się!”) dla osób niebędących członkami Towarzystwa Strażnica. W roku 1920 Rutherford wprowadził składanie sprawozdań ze swojej działalności ewangelizacyjnej przez członków organizacji.

W 1918 roku Rutherford przedstawił pogląd, według którego w 1925 roku miało rozpocząć się ziemskie zmartwychwstanie wiernych mężów z czasów biblijnych. Również w kolejnych latach uważano, że starotestamentowi prorocy zmartwychwstaną przed końcem systemu rzeczy[8].

Za pomocą radia WBBR (rozpoczęło działalność 24 lutego 1924) i płyt gramofonowych szerzono płomienne wykłady Rutherforda. Ich tematyka dotyczyła nauk biblijnych, praktyk wielkich religii (ich udział w I wojnie światowej i związki z faszyzmem) oraz proroctw biblijnych.

Beth Sarim[edytuj | edytuj kod]

Beth Sarim: Dom książąt, zbudowany w 1929 dla Josepha Rutherforda w San Diego. Sprzedany w 1948.

Każdej zimy od początku 1930 roku do śmierci, Rutherford mieszkał w Beth Sarim (hebr. Dom Książąt), willi wybudowanej dla niego w roku 1929 za pieniądze złożone na ten cel przez prywatną osobę. Miało to związek z ciężkim zapaleniem płuc jakie Rutherford przeszedł po wyjściu z więzienia, w którym przebywał od 4 lipca 1918 do 25 marca 1919 roku. Rutherford przebywał w celi, która na skutek wadliwego działania wentylatora była źle przewietrzana. Nabawił się wtedy choroby płuc, z której już się nie wyleczył do śmierci. Po raz pierwszy wyjechał na leczenie do Kalifornii w roku 1919, również w latach dwudziestych jeździł na leczenie do San Diego. Lekarz opiekujący się Rutherfordem nalegał, aby spędzał w San Diego tyle czasu, ile to tylko możliwe[9]. W związku z niepochlebnymi opiniami części wspólnoty dyrektor działu publikacji Towarzystwa Robet J. Martin wyjaśnił współwyznawcom (w artykule w „The Golden Age” z 19 marca 1930), że Rutherford ma tylko jedno funkcjonujące płuco i przeprowadzka miała miejsce na skutek usilnych próśb członków najwyższych władz organizacji[10]. Nieco później pojawiły się kolejne głosy krytyki dotyczące wystawnego trybu życia, częstych podróży do Europy i posiadania dwóch Cadillaców przez Rutheforda mimo panującego w USA Wielkiego kryzysu. Krytyka ta jednak zmniejszała się wydatnie wraz z podnoszeniem się gospodarki amerykańskiej z recesji.

Świadkowie Jehowy[edytuj | edytuj kod]

26 lipca 1931 roku na konwencji w Columbus w stanie Ohio Rutherford przedstawił Badaczom Pisma Świętego rezolucję (powtórzoną na zjazdach Badaczy na całym świecie), która nadała nową nazwę organizacji – Świadkowie Jehowy. W roku 1932 Świadkowie Jehowy na podstawie wydarzeń z czasów izraelskiego króla Jehu oraz jego nieizraelskiego sprzymierzeńca Jehonadaba, uświadomili sobie, że klasa „drugich owiec” wspiera namaszczonych braci Chrystusa jak Jehonadab, przyłączył się do Jehu. W 1935 roku przyjęto, że „drugie owce” to ta sama klasa, którą w Objawieniu nazwano „wielką rzeszą”. Wyjaśnienia te Joseph F. Rutherford przedstawił 31 maja 1935 roku podczas zgromadzenia w Waszyngtonie[11].

W czerwcu 1933 roku Rutherford spotkał się z nadzorcą Świadków Jehowy w Niemczech Paulem Balzereitem aby przedyskutować z nim sprawy funkcjonowania Świadków w warunkach reżimu hitlerowskiego i kwestie bezpieczeństwa majątku organizacji w Niemczech. W tym samym roku większość czołowych postaci organizacji w Niemczech została aresztowana i wysłana do obozów koncentracyjnych. Balzereit był krytykowany za kompromisową postawę względem władz państwowych, a w 1936 roku w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen wyrzekł się wiary. W jego miejsce we wrześniu 1936 roku na kongresie w Lucernie na nowego sługę oddziału J.F. Rutherford wyznaczył Ericha Frosta[12].

3 czerwca 1935 roku na zgromadzeniu w Waszyngtonie Rutherford uściślił niezbyt wówczas precyzyjną wykładnię z 1929 roku dotyczącą oddawania honorów flagom narodowym i przysięgom państwowym (wcześniejsze wykładnie dotyczyły głównie tego, iż dla członka Towarzystwa lojalność wobec organizacji jest ważniejsza niż lojalność wobec kraju w którym mieszka). 6 października 1935 podczas audycji radiowej „Pozdrawianie sztandaru” w WBBR stwierdził, iż Księga Wyjścia jednoznacznie zakazuje takich praktyk pochwalając postawę chłopca Charletona B. Nichollsa Jr. z Lynn w Massachusetts, który 20 września tego roku odmówił złożenia hołdu fladze USA w szkole[b][c][13]. W przemówieniu tym Rutherford wyjaśnił, że chociaż Świadkowie Jehowy mają w poszanowaniu symbole narodowe, to jednak ich osobisty stosunek do Boga surowo zabrania oddawania honorów jakimkolwiek wizerunkom.

Odmowa pozdrawiania sztandaru stała się przyczyną wydalania dzieci Świadków Jehowy z amerykańskich szkół. 6 listopada 1935 roku z tego powodu wyrzucono ze szkoły powszechnej w Minersville w Pensylwanii dwójkę dzieci, Williama Henry'ego i Lillian Gobitas, których ojciec, Walter Gobitas, złożył pozew do lokalnego sądu w obronie praw swoich dzieci odnosząc zwycięstwo w tej sprawie. Jednakże władze szkolne odwołały się od wyroku do Sądu Najwyższego, który 3 czerwca 1940 roku w sprawie Okręg Szkolny Minersville przeciw Gobitis (w aktach sądowych nazwisko zostało zapisane z błędem) podjął decyzję na niekorzyść rodziny Gobitasów. Ostatecznie 14 czerwca 1943 roku Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych, rozpatrując sprawę Wydział Oświaty Stanu Wirginia Zachodnia przeciw Barnette, unieważnił orzeczenie z 1940 roku w sprawie Gobitis zezwalając równocześnie dzieciom będącym Świadkami Jehowy wrócić do szkół[14].

W 1935 roku Rutherford ponownie uruchomił Dział Prawny Towarzystwa Strażnica stawiając na jego czele Olina Moyle'a. Po nim działem tym kierował Hayden C. Covington. Dział prawny szczególnie przydał się już rok później, gdy z powodu pikiet przed kościołami w niedzielne poranki oraz dystrybucji przez Świadków Jehowy literatury bez zgody władz, 1149 z nich zostało aresztowanych. W ten sposób rozpoczęła się trwająca kilkanaście lat wygrana przez Świadków sądowa batalia w obronie ich wolności religijnych, prawa do dystrybucji publikacji i wolności słowa.

W 1938 roku całkowicie zaprzestano demokratycznego wybierania braci usługujących w zborze. Od tej pory byli oni mianowani pod nadzorem „niewolnika wiernego i roztropnego” utożsamianego z Ciałem Kierowniczym Świadków Jehowy. Zmianę tę wprowadzono we wszystkich zborach Świadków Jehowy[15].

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Joseph Franklin Rutherford zmarł 8 stycznia 1942 roku w San Diego w Kalifornii. Pragnął być pochowany w Beth Sarim, co jednak było niemożliwe, gdyż władze hrabstwa San Diego, nie wyraziły na to zgody. Nie pomogła szeroka kampania Towarzystwa oraz 14 000 zebranych w petycji podpisów. Rutherford został ostatecznie pochowany 25 kwietnia 1942 roku w Nowym Jorku, a rezydencja Beth Sarim została sprzedana przez organizację w 1948 roku. W miejsce Rutherforda kolejnym prezesem Towarzystwa Strażnica został wybrany Nathan Knorr.

Uwagi

  1. Byli to: Wiliam E. Page, Wiliam E. Van Amburgh, Henry Clay Rockwell, Edward W. Brenneisen i Frederick H. Robinson oraz w razie wakatu: A.E. Burgess, Robert H. Hirsh, Izaak Hoskins, George H. Fisher, J.F. Rutherford i dr John Edgar (1862-1910) (zob. Testament Pastora Russella).
  2. Przemówienie to zostało opublikowane w 32-stronicowej broszurze „Lojalność”.
  3. Tego samego dnia identyczne stanowisko w sprawie złożenia hołdu sztandarowi w szkole w Sudbury w Massachusetts zajęła dziewczynka Barbara Meredith. Jednak sprawa ta nie stała się głośna ze względu na postawę nauczyciela, który nie przekazał tego wydarzenia do prasy jak to miało miejsce w wypadku Charletona B. Nichollsa.

Przypisy

  1. Śluby swoje oddaj Panu. „Na Straży”, s. 52, marzec 1987. Na Straży. 
  2. Brat Russell w Europie i Afryce. „Straż”, 2011. Wydawnictwo Straż. 
  3. Los Angeles Express: Full text of „Rutherford Troy Debate” (ang.). archive.org, kwiecień 1915. [dostęp 2014-10-22].
  4. Świadkowie Jehowy – głosiciele Królestwa Bożego, wyd. Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania , 1995, str. 67.
  5. ’’Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki.’’, wyd. Towarzystwo Strażnica, Nadarzyn , str. 42.
  6. Teraźniejsza Prawda, 1999, str. 82, 83.
  7. Watchtower. Relacje o wierze zza murów historycznego więzienia. „Przebudźcie się!”. XCII, s. 18-22, 22 listopada 2001. Towarzystwo Strażnica. ISSN 1234-1169. 
  8. „Przebudźcie się!”. XCV, s. 9, 8 lipca 1995. Watch Tower Bible and Tract Society. ISSN 1234-1169. 
  9. Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki. Nadarzyn: Towarzystwo Strażnica.
  10. Edmond C. Gruss: Jehovah's Witnesses: Their Claims, Doctrinal Changes, and Prophetic Speculation. What Does the Record Show. Xulon Press, s. 215, 216. ISBN 1-931232-30-X.
  11. Cudzoziemcy zebrani w Bożym domu modlitwy. W: Towarzystwo Strażnica: Proroctwo Izajasza, tom II. T. tom II. Watchtower, 2001, s. 247-267. [dostęp 2014-10-28].
  12. Universität Magdeburg: Balzereit, Paul Johannes Gerhard (niem.). uni-magdeburg.de, 2005. [dostęp 2013-10-25].
  13. Chuck Smith. The persecution of West Virginia Jehovah's Witnesses and the expansion of legal protection for religious liberty. „Journal of Church and State”, 22 czerwca 2001 (ang.). 
  14. Watchtower: W wieku 90 lat zmarła Lillian Gobitas Klose, znana z historycznej rozprawy z 1940 roku. jw.org, 2014-09-08. [dostęp 2014-10-29].
  15. Towarzystwo Strażnica. Podążanie coraz jaśniejszą ścieżką. „Strażnica Zwiastująca Królestwo Jehowy”. CXXVII, s. 26-30, 15 lutego 2006. Watchtower. ISSN 1234-1150. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jonathan V. Wright: Shapers of the great debate on the freedom of religion: a biographical dictionary. Westport, Conn.: Greenwood Press, 2005, s. 183-191. ISBN 0-313-31889-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Charles Taze Russell
Watchtower.svg Prezes Towarzystwa Strażnica
1917-1942
Watchtower.svg Następca
Nathan Homer Knorr