Joseph Franklin Rutherford

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Joseph Franklin Rutherford
Joseph Franklin Rutherford
Data i miejsce urodzenia 8 listopada 1869
Morgan stan Missouri
Data i miejsce śmierci 8 stycznia 1942
San Diego
Świadkowie Jehowy
 PortalKategoria
Książka Miliony obecnie żyjących nigdy nie umrą! z roku 1920

Joseph Franklin Rutherford, (ur. 8 listopada 1869 w Morgan stanu Missouri, zm. 8 stycznia 1942 w San Diego), znany jako sędzia Rutherford – prawnik, kaznodzieja religijny, drugi prezes Towarzystwa Biblijnego i Traktatowego – Strażnica. Od roku 1917 kierował ruchem religijnym Badaczy Pisma Świętego (Świadków Jehowy – nazwa od 1931).

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Rutherford urodził się 8 listopada 1869 roku w rodzinie farmerów baptystów w Morgan, w stanie Missouri w USA. Jego ojcem był James Rutherford i Lenora (z domu Strickland). Pozwolenie na praktykę adwokacką otrzymał w roku 1892, po zdaniu egzaminu państwowego. Przez następne cztery lata pracował jako prokurator w firmie prawniczej Draffen and Wright w Boonville (Missouri). W wieku 16 lat rozpoczął studia prawnicze. W wieku 20 lat został protokolantem w sądach Czternastego Okręgu Sądowniczego w Missouri. Zastępczo pełnił funkcję sędziego nadzwyczajnego w Ósmym Okręgu Sądowniczym w Missouri.

W roku 1894 Rutherford nawiązał kontakt z Badaczami Pisma Świętego i Towarzystwem Strażnica kierowanym przez Charlesa T. Russela. W 1900 roku po raz pierwszy spotkał Russella. W roku 1906 ochrzcił się jako Badacz Pisma Świętego. W następnym roku został radcą prawnym Towarzystwa Strażnica. W 1909 roku został członkiem korporacji prawniczej w Nowym Jorku. Następnie został członkiem zarządu Watch Tower Bible and Tract Society oraz jednej z oficjalnych organizacji Badaczy – Peoples Pulpit Association [of New York]. W związku z nasilającymi się atakami i krytyką Charlesa T. Russella (zarówno jego życia osobistego jak i działań religijnych) przez prasę i organizacje religijne, Rutherford wydał w 1915 roku w Nowym Jorku broniącą go książkę – „A Great Battle in the Ecclesiastical Heavens”.

Przywództwo we wspólnocie[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci Russella, który w swym testamencie wyraził nadzieję na kierowanie organizacją przez grupę pięciu osób[a], Joseph F. Rutherford został wybrany przez walne zgromadzenie nowym prezesem Towarzystwa Strażnica (dnia 6 stycznia 1917 roku). Tuż po wyborze Rutherford rozpowszechnił w trakcie śniadania zarządu organizacji na Brooklynie 736-stronicową publikację „The Finished Mystery” (wydana 17 lipca 1917 roku pod redakcją Claytona J. Woodwortha i George'a H. Fishera)[1][2]. Książka ta była komentarzem do biblijnych ksiąg: Apokalipsy, Pieśni nad Pieśniami i Księgi Ezechiela. Miała być kontynuacją Wykładów Pisma Świętego. Jako że Rutherford nie miał zgody osób odpowiedzialnych za publikacje w łonie Towarzystwa Strażnica na rozpowszechnianie tej książki, wywołało to ostry sprzeciw wielu czołowych działaczy. Publikacja ta z racji na silnie antywojenny wydźwięk (trwała I wojna światowa) została zakazana najpierw w Kanadzie, a później również w USA. Przyczyniła się również do późniejszych prześladowań Badaczy Pisma Świętego i aresztowań ich czołowych działaczy.

Wybór Rutherforda i jego pierwsze decyzje wywołały niezadowolenie kilku członków Zarządu, którzy podjęli nieudaną próbę przejęcia jego stanowiska. W listopadzie 1917 wybór Rutherforda na prezesa został potwierdzony w kolejnym głosowaniu. Działania nowego prezesa i stanowisko opozycjonistów spowodowały odłączenie się części Badaczy Pisma Świętego od Towarzystwa.

Pod koniec 1917 roku władze Stanów Zjednoczonych nasiliły kampanię przeciwko Badaczom. 7 maja 1918 sąd wydał nakaz aresztowania Josepha F. Rutherforda i siedmiu innych członków Zarządu. Aresztowania miały miejsce następnego dnia; osadzono ich w więzieniu federalnym w Atlancie w stanie Georgia. Oskarżono ich o szpiegostwo na rzecz Niemiec. 21 czerwca siedmiu z ośmiu oskarżonych otrzymało wyrok 20 lat więzienia. W efekcie przeprowadzonej przez Badaczy kampanii na rzecz ich uwolnienia, 25 marca 1919 roku Rutherford i pozostali więźniowie wyszli z aresztu za kaucją po decyzji sędziego Sądu Najwyższego USA Louisa Brandeisa. 5 maja 1920 roku wycofano oskarżenia a oskarżeni zostali całkowicie oczyszczeni z zarzutów.

W latach 1918-1922 Joseph Rutherford podczas szeregu zgromadzeń Badaczy Pisma Świętego przeprowadził kampanię (nazywaną „Millions Now Living Will Never Die” [„Miliony obecnie żyjących nigdy nie umrą”], a rozpoczętą 24 lutego 1918) zachęcania wszystkich uczestników do głoszenia dobrej nowiny o królestwie. Jego motto brzmiało: „Rozgłaszajcie, rozgłaszajcie, rozgłaszajcie wieść o Królu i Jego Królestwie!”. W wyniku tych zachęt wszyscy Badacze Pisma Świętego starali się pracować w wolnych chwilach jako kaznodzieje głoszący od domu do domu. Jako pomoc w tej pracy wprowadzono w 1919 roku nowe czasopismo Złoty Wiek (obecnie Przebudźcie się!) dla osób niebędących członkami Towarzystwa Strażnica. W roku 1920 Rutherford wprowadził składanie sprawozdań ze swojej działalności ewangelizacyjnej przez członków organizacji .

Za pomocą radia WBBR (rozpoczęło działalność 24 lutego 1924) i płyt gramofonowych szerzono płomienne wykłady Rutherforda. Ich tematyka dotyczyła nauk biblijnych, praktyk wielkich religii (ich udział w I wojnie światowej i związki z faszyzmem) oraz proroctw biblijnych.

Zdjęcie Bet Sarim: Domu książąt, zbudowanego w 1929 przez Josepha Rutherforda w San Diego w oczekiwaniu na zmartwychwstanie Patriarchów Starego Testamentu, którzy mieli w nim zamieszkać. Sprzedany w 1948.

Niemal od początku 1930 roku (do śmierci), Rutherford mieszkał w Beth Sarim (hebr. Pałac Książąt), rezydencji wybudowanej w 1929 roku na jego polecenie. Miała ona służyć starotestamentowym prorokom, którzy wg opinii głoszonej od 1918 roku przez Rutherforda mieli zstąpić na ziemię w 1925 roku (później Rutheford przesuwał kilkakrotnie datę ich pojawienia się). W związku z niepochlebnymi opiniami części wspólnoty dyrektor działu publikacji Towarzystwa Robet J. Martin wyjaśnił współwyznawcom (w artykule w „The Golden Age” z 19 marca 1930), że Rutherford ma tylko jedno funkcjonujące płuco i przeprowadzka miała miejsce na skutek usilnych próśb członków najwyższych władz organizacji[3]. Nieco później pojawiły się kolejne głosy krytyki dotyczące wystawnego trybu życia, częstych podróży do Europy i posiadania dwóch Cadillaców przez Rutheforda mimo panującego w USA Wielkiego kryzysu. Krytyka ta jednak zmniejszała się wydatnie wraz z podnoszeniem się gospodarki amerykańskiej z recesji.

26 lipca 1931 roku na konwencji w Columbus w stanie Ohio Rutherford przedstawił Badaczom Pisma Świętego rezolucję (powtórzoną na zjazdach Badaczy na całym świecie), która zmieniała nazwę organizacji z Badacze Pisma Świętego na Świadkowie Jehowy. W roku 1932 Rutherford zmienił doktrynę Świadków w zakresie eschatologii i zbawienia wprowadzając „klasę Jonadabów” - osób zbawionych nie będących Świadkami i mających żyć po zbawieniu w „ziemskim raju” (po śmierci Rutherforda 1 lipca 1942 uznano Jonadabów za chrześcijan i „drugie owce”)

W czerwcu 1933 roku Rutherford spotkał się z nadzorcą Świadków Jehowy w Niemczech Paulem Balzereitem aby przedyskutować z nim sprawy funkcjonowania Świadków w warunkach reżimu hitlerowskiego i kwestie bezpieczeństwa majątku organizacji w Niemczech. W tym samym roku większość czołowych postaci organizacji w Niemczech została aresztowana i wysłana do obozów koncentracyjnych. Balzereit był krytykowany za kompromisową postawę względem władz państwowych, a w 1936 roku w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen wyrzekł się wiary. W jego miejsce we wrześniu 1936 roku na kongresie w Lucernie na nowego sługę oddziału J.F. Rutherford wyznaczył Ericha Frosta[4].

W 1935 roku Rutherford uściślił niezbyt wówczas precyzyjną wykładnię z 1929 roku dotyczącą oddawania honorów flagom narodowym i przysięgom państwowym (wcześniejsze wykładnie dotyczyły głównie tego, iż dla członka Towarzystwa lojalność wobec organizacji jest ważniejsza niż lojalność wobec kraju w którym mieszka). Wówczas to w audycji radiowej w WBBR stwierdził, iż Księga Wyjścia jednoznacznie zakazuje takich praktyk pochwalając Charletona B. Nichollsa Jr. z Lynn w Massachusetts, który został aresztowany za odmowę złożenia hołdu fladze USA.

W 1935 roku Rutherford ponownie uruchomił prawne skrzydło Towarzystwa Strażnica stawiając na jego czele Olina Moyle'a. Oddział prawny szczególnie przydał się już rok później, gdy z powodu pikiet przed kościołami w niedzielne poranki oraz dystrybucji przez Świadków Jehowy literatury bez zgody władz, 1149 z nich zostało aresztowanych. W ten sposób rozpoczęła się trwająca kilkanaście lat wygrana przez Świadków sądowa batalia w obronie ich wolności religijnych, prawa do dystrybucji publikacji i wolności słowa. W roku 1938 Rutherford wprowadził ostatecznie „rząd teokratyczny” w organizacji, likwidując w ten sposób kongregacjonistyczną strukturę organizacyjną Świadków Jehowy.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Joseph Franklin Rutherford zmarł 8 stycznia 1942 roku w San Diego w Kalifornii. Pragnął być pochowany w Beth Sarim, co jednak było niemożliwe, gdyż władze Hrabstwa San Diego, nie wyraziły na to zgody. Nie pomogła szeroka kampania Towarzystwa oraz 14 000 zebranych w petycji podpisów. Rutherford został ostatecznie pochowany 25 kwietnia 1942 roku w Nowym Jorku, a rezydencja Beth Sarim została sprzedana przez organizację w 1948 roku. W miejsce Rutherforda kolejnym prezesem Towarzystwa Strażnica został wybrany Nathan Knorr.

Uwagi

  1. Byli to: Wiliam E. Page, Wiliam E. Van Amburgh, Henry Clay Rockwell, Edward W. Brenneisen i Frederick H. Robinson oraz w razie wakatu: A.E. Burgess, Robert H. Hirsh, Izaak Hoskins, George H. Fisher, J.F. Rutherford i dr John Edgar (1862-1910) (zob. Testament Pastora Russella).

Przypisy

  1. Świadkowie Jehowy - głosiciele Królestwa Bożego, wyd. Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania , 1995, str.67,
  2. ’’Dzieje Świadków Jehowy w czasach nowożytnych. Stany Zjednoczone Ameryki.’’, wyd. Towarzystwo Strażnica, Nadarzyn , str. 42,
  3. Edmond C. Gruss: Jehovah's Witnesses: Their Claims, Doctrinal Changes, and Prophetic Speculation. What Does the Record Show. Xulon Press, s. 215, 216. ISBN 1-931232-30-X.
  4. Universität Magdeburg: Balzereit, Paul Johannes Gerhard (niem.). uni-magdeburg.de, 2005. [dostęp 2013-10-25].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Charles Taze Russell
Watchtower.svg Prezes Towarzystwa Strażnica
1917-1942
Watchtower.svg Następca
Nathan Homer Knorr