Przetacznik bobowniczek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przetacznik bobowniczek
Veronica beccabunga Sturm36.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd jasnotowce
Rodzina babkowate
Rodzaj przetacznik
Gatunek przetacznik bobowniczek
Nazwa systematyczna
Veronica beccabunga L.
Sp. Pl. 1: 12. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Przetacznik bobowniczek (Veronica beccabunga L.) – gatunek rośliny z rodziny babkowatych. Występuje w Afryce Północnej, całej Europie i na znacznej części Azji[2]. W Polsce roślina pospolita.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Kwiatostan
Łodyga
Podnosząca się, o długości 20 – 60 cm.
Liście
Długie do 4 cm, na krótkich ogonkach, jajowate lub szerokoowalne.
Kwiaty
Niebieskie, zebrane w grona na szypułkach w kątach górnych liści, korona o średnicy 5 – 8 mm.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Kwitnie od maja do sierpnia. Zasiedla obszary źródliskowe, brzegi cieków wodnych, rowów, strumieni, bagna i szuwary nad płynącymi wodami. Roślina występuje w strumieniach, w których żyją pstrągi. Najczęściej rośnie zanurzona do połowy, a na jej podwodnych częściach mogą żyć larwy, którymi żywią się ryby. Przy zmianach stanu wody, gdy jest głęboko zanurzona, ma możliwość przetrwania zimy. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Ass. Sparganio-Glycerion fluitantis[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Może być spożywana jako sałata, jest bogata w witaminę C, wspomaga procesy trawienne. Należy zachować ostrożność w przypadku przetaczników rosnących w strumieniach zawierających nadmierną ilość nawozów oraz pasożytów. W miarę możliwości powinno się zbierać rośliny w górnym biegu strumienia.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Bywa uprawiany jako roślina ozdobna. W Polsce jest wystarczająco mrozoodporny (strefy mrozoodporności 5-9). Łatwy w uprawie, nie ma specjalnych wymagań co do podłoża. Rozmnaża się przez wysiew nasion jesienią lub wiosną, przez sadzonki wytwarzane latem lub przez podział rozrośniętych kęp jesienią lub wczesną wiosną[4].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-06].
  2. Family: Plantaginaceae (ang.). Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-13].
  3. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  4. Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Bertram Münker: Kwiaty polne i leśne. Warszawa: Świat Książki, 1998. ISBN 83-7129-756-4.
  2. M.A. Fischer, W. Adler, K. Oswald: Exkursionsflora für Österreich, Liechtenstein und Südtirol. Linz: 2005. ISBN 3-85474-140-5.