Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Logo Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa

Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa – polska organizacja państwowa zajmująca się kultywowaniem pamięci walki i męczeństwa narodu polskiego, a także innymi miejscami martyrologii na ziemiach polskich.

Została utworzona na mocy ustawy sejmowej z 2 lipca 1947. Podlega Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego (od 21 stycznia 1988 działała przy Prezesie Rady Ministrów pod nazwą Rada Ochrony Pomników Walk i Męczeństwa).

Jej działalność jest finansowana z budżetu państwa.

Członków Rady na 4-letnią kadencję powołuje Prezes Rady Ministrów.

Zadania Rady[edytuj | edytuj kod]

Medal pamiątkowy
awers
awers

Ustawowe zadania realizuje instytucja państwowa, Biuro Rady, kierowane przez etatowego sekretarza. Od 16 kwietnia 2010 funkcję tę sprawuje Andrzej Krzysztof Kunert.

Do zadań Rady należą[1]:

  • sprawowanie opieki nad miejscami walk i męczeństwa oraz trwałe upamiętnianie związanych z tymi miejscami faktów, wydarzeń i postaci;
  • inspirowanie oraz współdziałanie w organizowaniu obchodów, uroczystości, przedsięwzięć wydawniczych i wystawienniczych, a także popularyzowanie – za pomocą środków masowego przekazywania – miejsc, wydarzeń i postaci historycznych związanych z walkami i męczeństwem;
  • ocenianie stanu opieki nad miejscami i trwałymi obiektami pamięci narodowej, a w szczególności nad pomnikami, cmentarzami i mogiłami wojennymi oraz walk narodowowyzwoleńczych, cmentarzami ofiar hitlerowskiego terroru, muzeami walk i martyrologii, a także izbami pamięci narodowej;
  • sprawowanie funkcji opiniodawczej i opiekuńczej wobec muzeów walk i męczeństwa, a w szczególności: w Auschwitz-Birkenau, na Majdanku, w Stutthofie, w Łambinowicach, w Żabikowie, Rogoźnicy, w Treblince i Radogoszczy;
  • opiniowanie pod względem historycznym i artystycznym wniosków o trwałe upamiętnienie miejsc wydarzeń historycznych, a także wybitnych postaci związanych z dziejami walk i męczeństwa;
  • współdziałanie – w szczególności ze środowiskami i organizacjami polonijnymi – w sprawowaniu opieki nad miejscami walk i męczeństwa Narodu Polskiego za granicą.


Do końca PRL Rada zajmowała się głównie walką i męczeństwem Polaków w czasie II wojny światowej. Następnie rozszerzyła swoją działalność na miejsca pamięci, pochówki, cmentarze i inne polskie miejsca martyrologii pozostałe od czasów wojny za wschodnią granicą. W sposób szczególny Rada opiekuje się cmentarzami oficerów polskich w Katyniu, Miednoje, Charkowie, Bykowni. Rada doprowadziła także do odbudowy Cmentarza Obrońców Lwowa i innych cmentarzy żołnierzy i powstańców polskich z walk i wojen XIX i XX w.

Przewodniczący Rady[edytuj | edytuj kod]

Wiceprzewodniczący Rady[edytuj | edytuj kod]

Sekretarze Generalni Rady[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

8 kwietnia 2008 r. Rada Polskiej Fundacji Katyńskiej nadała Radzie Medal Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej, lecz nie został on przyjęty przez ROPWiM[2].

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 21 stycznia 1988 r. o Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (Dz. U. z 1988 r. Nr 2, poz. 2, z późn. zm.).
  2. Pierwsze nadanie Medalu Dnia Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej 8 kwietnia 2008 r. Warszawa: Niezależny Komitet Historyczny Badania Zbrodni Katyńskiej, Polska Fundacja Katyńska, 2009, s. 254–255, seria: Zeszyty Katyńskie. ISBN 83-917780-6-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pamięć wiecznie żywa. 40 lat działalności Rady Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, Rada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa, Warszawa 1988
  • Rzeczpospolita, 1 lipca 1988, s. 1
  • Wojskowy Przegląd Historyczny, 1988, nr 3
  • 25 Społecznego Komitetu Budowy Pomnika – Szpitala Centrum Zdrowia Dziecka, Warszawa 1998

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]