Piotr Cywiński (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polskiego historyka. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Piotr M.A. Cywiński
Piotr Cywiński
Piotr Cywiński
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1972
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa "Bene Merito" Złota odznaka "Za zasługi w pracy penitencjarnej" Odznaka Honorowa "Za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka" Kawaler Orderu Korony (Belgia) Kawaler Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Złoty Orderu Feniksa (Grecja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Piotr Cywiński w Wikicytatach
Strona internetowa

Piotr Mateusz A. Cywiński (ur. 16 kwietnia 1972 w Warszawie) – historyk mediewista, zaangażowany w dialog międzykulturowy, dyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, współtwórca i prezes Fundacji Auschwitz-Birkenau; w latach 2000–2010 prezes Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Bohdana Cywińskiego i Marii-Małgorzaty, córki Zbigniewa Łoskota. W latach 1982–1993 mieszkał w Szwajcarii i we Francji wskutek emigracji politycznej ojca.

Historyk mediewista, absolwent Uniwersytetu Humanistycznego w Strasburgu (1993) i Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1995). Doktoryzował się w Instytucie Historii PAN (2002)[1].

W latach 1996–2000 był wiceprezesem, a w latach 2000–2010 prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W 2002 współtworzył Forum Świętego Wojciecha, organizującego międzynarodowe Zjazdy Gnieźnieńskie[2], przewodniczył Forum do stycznia 2009. W latach 2004–2008 był prezesem na Europę światowej federacji intelektualistów katolickich Pax Romana. Ekumenista, od maja 2002 członek Zespołu Episkopatu Polski do rozmów z Kościołem greckokatolickim na Ukrainie. Uczestnik także dialogu polsko-żydowskiego, chrześcijańsko-żydowskiego oraz rozmów między kulturami pogranicza.

W latach 2000–2002 w ramach Instytutu Adama Mickiewicza współkierował Festiwalem „Europalia 2001 Polska”, następnie stworzył serwis internetowy Diapozytyw.pl[3], w którym dostępne były informacje o historii i kulturze żydowskiej w Polsce. W okresie 2001–2004 członek Rady Konsultacyjnej Organizacji Pozarządowych przy Polskiej Radzie Integracji Europejskiej.

Od 2000 członek, a w latach 2000–2006 Sekretarz Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej. Od 1 września 2006 Dyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau. Współtwórca Międzynarodowego Centrum Edukacji o Auschwitz i Holokauście i wiceprezes Rady tego Centrum. W 2009 współtwórca i od tamtego czasu prezes Fundacji Auschwitz-Birkenau.

Od 2009 roku jest członkiem Rady Muzeów przy Ministrze Kultury (kadencja IV i V), a w 2010 roku został powołany na 4-letnią kadencję jako członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[4]. Ponadto jest wiceprzewodniczącym Rady Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi, członkiem pierwszej kadencji Rady a następnie (od 2012 roku) członkiem Rady Powierniczej Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Członek Rady Muzeum Gross-Rosen w Rogoźnicy.

Członek Rady Fundacji na rzecz Maximilian-Kolbe-Werk, założonej przez Konferencję Episkopatu Niemiec. Od 2011 r. członek zarządu Stowarzyszenia Miejsce Pamięci Maison d’Izieu we Francji.

W 2008 był ambasadorem Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego. W wyborach w 2004 kandydował do Parlamentu Europejskiego z ramienia Unii Wolności.

W latach 2005–2007 Piotr Cywiński był wiceprezesem Stowarzyszenia Wikimedia Polska, a w latach 2007-2012 – członkiem Komisji Rewizyjnej tego stowarzyszenia.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół wobec integracji europejskiej [współautor], red. Jan Grosfeld, Warszawa 1997, ISBN 83-85737-27-8.
  • L'Église en Pologne après 1989 face aux nouveaux défis de la démocratie avec Marcin Przeciszewski, Volume 48 de Cahier / le Rayonnement culturel polonais, in Communio : revue catholique internationale, 179, Vol. XXX, 2005
  • Mój Auschwitz [współautor rozmowy z Wł. Bartoszewskim], ZNAK, Kraków 2010, ISBN 978-83-240-1415-6.
  • Guide historique d’Auschwitz [przedmowa], Jean-Francois Forges, Pierre-Jerome Biscarat, Autrement, Paris 2011, ISBN 978-2-7467-1484-7.
  • Le futur d’Auschwitz. Actes de la journee d’etude du 11 mai 2010 [współautor], IRICE (Sorbone, Paris IV, CNRS et al.), cahier 7: Paris 2011, ISSN 1967-2713.
  • Auschwitz-Birkenau. Miejsce, na którym stoisz [autor koncepcji i wprowadzenie], Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 2012, ISBN 978-83-7704-035-5.
  • Epitafium... i inne spisane niepokoje, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 2012, ISBN 978-83-7704-042-3.
  • Auschwitz od A do Z. Ilustrowana historia obozu [współautor], Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 2013, ISBN 978-83-7704-060-7.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Polskie[edytuj | edytuj kod]

W 2006 roku został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi[5]. 15 kwietnia 2008 został również przez niego odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6], a 20 stycznia 2010 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[7]. W 2012 otrzymał przyznawaną przez ministra spraw zagranicznych odznakę honorową „Bene Merito”, a w 2014 - przyznawaną przez ministra sprawiedliwości złotą odznakę za zasługi w pracy penitencjarnej[8], a także - przyznawaną przez Rzecznika Praw Obywatelskich - odznakę za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka[9].

Był nominowany do nagrody TOTUS (edycja 2008) w kategorii „Osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej”.

Zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

W 2012 otrzymał krzyż kawalerski belgijskiego Orderu Korony[10], w 2013 roku - krzyż kawalerski monakijskiego Orderu Świętego Karola[11][12], a w roku 2014 krzyż oficerski greckiego Orderu Feniksa[13].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]