Piotr Cywiński (historyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polskiego historyka. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.
Piotr M.A. Cywiński
Piotr Cywiński
Piotr Cywiński
Data i miejsce urodzenia 16 kwietnia 1972
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa "Bene Merito" Złota odznaka "Za zasługi w pracy penitencjarnej" Odznaka Honorowa "Za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka" Kawaler Orderu Korony (Belgia) Kawaler Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Złoty Orderu Feniksa (Grecja) Kawaler Orderu Palm Akademickich (Francja)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Piotr Cywiński w Wikicytatach
Strona internetowa

Piotr Mateusz Andrzej Cywiński (ur. 16 kwietnia 1972 w Warszawie) – polski historyk mediewista, działacz społeczny, dyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau, współtwórca i prezes Fundacji Auschwitz-Birkenau; w latach 2000–2010 prezes Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie i w latach 2005–2007 wiceprezes Stowarzyszenia Wikimedia Polska.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Bohdana Cywińskiego i Marii-Małgorzaty, córki Zbigniewa Łoskota. W latach 1982–1993 mieszkał w Szwajcarii i we Francji wskutek emigracji politycznej ojca.

Historyk mediewista, absolwent Uniwersytetu Humanistycznego w Strasburgu (1993) i Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1995). Doktoryzował się w Instytucie Historii PAN (2002)[1].

W latach 1996–2000 był wiceprezesem, a w latach 2000–2010 prezesem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W 2002 współtworzył Forum Świętego Wojciecha, organizującego międzynarodowe Zjazdy Gnieźnieńskie[2], przewodniczył Forum do stycznia 2009. W latach 2004–2008 był prezesem na Europę światowej federacji intelektualistów katolickich Pax Romana. Ekumenista, od maja 2002 członek Zespołu Episkopatu Polski do rozmów z Kościołem greckokatolickim na Ukrainie. Uczestnik także dialogu polsko-żydowskiego, chrześcijańsko-żydowskiego oraz rozmów między kulturami pogranicza.

W latach 2000–2002 w ramach Instytutu Adama Mickiewicza współkierował Festiwalem „Europalia 2001 Polska”, następnie stworzył serwis internetowy Diapozytyw.pl[3], w którym dostępne były informacje o historii i kulturze żydowskiej w Polsce. W okresie 2001–2004 członek Rady Konsultacyjnej Organizacji Pozarządowych przy Polskiej Radzie Integracji Europejskiej.

Od 2000 członek, a w latach 2000–2006 Sekretarz Międzynarodowej Rady Oświęcimskiej. Od 1 września 2006 Dyrektor Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau. Współtwórca Międzynarodowego Centrum Edukacji o Auschwitz i Holokauście i wiceprezes Rady tego Centrum. W 2009 współtwórca i od tamtego czasu prezes Fundacji Auschwitz-Birkenau.

Od 2009 jest członkiem Rady Muzeów przy Ministrze Kultury (kadencja IV i V), a od 2010 członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[4]. Ponadto jest wiceprzewodniczącym Rady Muzeum Tradycji Niepodległościowych w Łodzi, członkiem pierwszej kadencji Rady a następnie (od 2012) członkiem Rady Powierniczej Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Członek Rady Muzeum Gross-Rosen w Rogoźnicy.

Członek Rady Fundacji na rzecz Maximilian-Kolbe-Werk, założonej przez Konferencję Episkopatu Niemiec. Od 2011 członek zarządu Stowarzyszenia Miejsce Pamięci Maison d’Izieu we Francji.

W 2008 był ambasadorem Europejskiego Roku Dialogu Międzykulturowego. W wyborach w 2004 kandydował do Parlamentu Europejskiego z ramienia Unii Wolności.

W latach 2005–2007 Piotr Cywiński był wiceprezesem Stowarzyszenia Wikimedia Polska, a w latach 2007–2012 członkiem Komisji Rewizyjnej tego stowarzyszenia.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół wobec integracji europejskiej [współautor], red. Jan Grosfeld, Warszawa 1997, ISBN 83-85737-27-8.
  • L'Église en Pologne après 1989 face aux nouveaux défis de la démocratie avec Marcin Przeciszewski, Volume 48 de Cahier / le Rayonnement culturel polonais, in Communio : revue catholique internationale, 179, Vol. XXX, 2005
  • Mój Auschwitz [współautor rozmowy z Wł. Bartoszewskim], ZNAK, Kraków 2010, ISBN 978-83-240-1415-6.
  • Guide historique d’Auschwitz [przedmowa], Jean-Francois Forges, Pierre-Jerome Biscarat, Autrement, Paris 2011, ISBN 978-2-7467-1484-7.
  • Le futur d’Auschwitz. Actes de la journee d’etude du 11 mai 2010 [współautor], IRICE (Sorbone, Paris IV, CNRS et al.), cahier 7: Paris 2011, ISSN 1967-2713.
  • Auschwitz-Birkenau. Miejsce, na którym stoisz [autor koncepcji i wprowadzenie], Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 2012, ISBN 978-83-7704-035-5.
  • Epitafium... i inne spisane niepokoje, Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 2012, ISBN 978-83-7704-042-3.
  • Auschwitz od A do Z. Ilustrowana historia obozu [współautor], Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, Oświęcim 2013, ISBN 978-83-7704-060-7.

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Polskie[edytuj | edytuj kod]

W 2006 został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Złotym Krzyżem Zasługi[5]. 15 kwietnia 2008 został również przez niego odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[6], a 20 stycznia 2010 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[7]. W 2012 otrzymał przyznawaną przez ministra spraw zagranicznych odznakę honorową „Bene Merito”, a w 2014 – przyznawaną przez ministra sprawiedliwości złotą odznakę za zasługi w pracy penitencjarnej[8], a także – przyznawaną przez Rzecznika Praw Obywatelskichodznakę za Zasługi dla Ochrony Praw Człowieka[9].

Był nominowany do nagrody TOTUS (edycja 2008) w kategorii „Osiągnięcia w dziedzinie kultury chrześcijańskiej”.

Zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

W 2012 otrzymał krzyż kawalerski belgijskiego Orderu Korony[10], w 2013 – krzyż kawalerski monakijskiego Orderu Świętego Karola[11][12], a w 2014 krzyż oficerski greckiego Orderu Feniksa[13]. W 2015 otrzymał krzyż kawalerski francuskiego Orderu Palm Akademickich[14].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]