Zbigniew Załuski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zbigniew Załuski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 31 lipca 1926
Kiwerce
Data i miejsce śmierci 5 marca 1978
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
kampania wrześniowa
walki z UPA
Późniejsza praca pisarz, eseista i scenarzysta filmowy, poseł na Sejm
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Walecznych (trzykrotnie)

Zbigniew Załuski (ur. 31 lipca 1926 w Kiwercach na Wołyniu, zm. 5 marca 1978 w Warszawie) – polski pisarz, eseista i scenarzysta filmowy, poseł na Sejm PRL V, VI i VII kadencji, pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1940 został zesłany do Kazachstanu, gdzie przebywał do 1943. W styczniu 1944 roku wstąpił ochotniczo do 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Służył w 9 Pułku Piechoty, biorąc udział w działaniach wojennych na Wołyniu, Lubelszczyźnie, przyczółku warecko-magnuszewskim, przyczółku czerniakowskim, bitwie o Kołobrzeg i bitwie o Berlin. Po wojnie uczestniczył w walkach z UPA.[1] Służbę zakończył w stopniu porucznika z trzema Krzyżami Walecznych[2].

Był absolwentem Wyższej Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych. Od 1969 był posłem na Sejm z ramienia PZPR. Od 1974 był członkiem Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

W latach 1983-1991 pułkownik Zbigniew Załuski był patronem Centralnej Biblioteki Wojskowej w Warszawie[3].

Grób Zbigniewa Załuskiego na warszawskim Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Publicystyka[edytuj | edytuj kod]

Debiutował jako pisarz w 1947 na łamach miesięcznika „Nowa Myśl”. Był długoletnim redaktorem miesięcznika „Wojsko Ludowe”, z czasem został zastępcą redaktora naczelnego. Rozgłos zdobył dzięki publicystyce historycznej, w której zajął się rehabilitacją wysiłku polskiego wojska w wojnie obronnej 1939 roku oraz udziałowi Polaków w II wojnie światowej u boku aliantów zachodnich. Przeciwstawiał się szyderczemu stosunkowi współczesnej literatury do polskiej tradycji oraz historii.[4]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • 1962 – nagroda III stopnia Ministra Obrony Narodowej
  • 1964 – nagroda państwowa II stopnia
  • 1968 – nagroda I stopnia Ministra Obrony Narodowej
  • 1969 – zespołowa nagroda I stopnia Ministra Obrony Narodowej za film Między wrześniem a majem
  • 1974 – nagroda państwowa II stopnia

W 1976 roku został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I. klasy[5].

Twórczość wybrana[edytuj | edytuj kod]

  • Wojsko polskie – ojczyzny wierna straż
  • Przepustka do historii
  • Siedem polskich grzechów głównych
  • Finał 1945
  • Czterdziesty czwarty
  • Polacy na frontach II wojny światowej

Przypisy

  1. "Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny" Tom I A-M, PWN Warszawa 1984, hasło Załuski Zbigniew str. 668
  2. Zbigniew Załuski, Siedem polskich grzechów głównych, Iskry, Warszawa 1968.
  3. Rozkaz Nr 20/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 września 1983 r. w sprawie nadania Centralnej Bibliotece Wojskowej imienia płk. Zbigniewa Załuskiego (Dziennik Rozkazów MON z 1983 r. poz. 65).
  4. "Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny" Tom I A-M, PWN Warszawa 1984, hasło Załuski Zbigniew str. 668
  5. Dziennik Polski, r. XXXII, nr 166 (10041), s. 2.