Jacek Salij

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Salij
Jacek Salij
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1942
Budy
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja dominikanie
Śluby zakonne 29 listopada 1964
Prezbiterat 25 grudnia 1966
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski

Jacek Salij, właśc. Eugeniusz Salij[1] (ur. 19 sierpnia 1942 w Budach) – polski prezbiter rzymskokatolicki, dominikanin, pisarz, publicysta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 19 sierpnia 1942 w Budach na Wołyniu[2].

W latach 1960–1967 odbył studia teologiczne w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym Ojców Dominikanów w Krakowie[2], które kontynuował w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie[3]. W 1971 uzyskał doktorat, w 1979 habilitację, a w 1992 profesurę[2].

Śluby wieczyste złożył 29 listopada 1964, zaś święcenia kapłańskie otrzymał 25 grudnia 1966[2].

W 1970 został pracownikiem Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (od 1999 Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego)[3]. W Katedrze Historii Dogmatów w latach 1970–1971 zajmował stanowisko asystenta, a w latach 1971–1979 adiunkta. Następnie w latach 1979–1989 był adiunktem, a w latach 1989–1990 docentem w Katedrze Teologii Dogmatycznej I. W 1990 został profesorem nadzwyczajnym. Objął funkcję kierownika Katedry Teologii Dogmatycznej I[2].

W latach 1971–1983 był duszpasterzem sekcji kultury Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie. W 1973 został współpracownikiem miesięcznika „W Drodze” przygotowującym odpowiedzi duszpasterskie do rubryki „Szukającym drogi”. W 1979 był jednym z założycieli ruchu „Gaudium vitae”[2]. W 1982 został duszpasterzem środowisk nauczycielskich związanych z „Solidarnością[3]. W 1983 miał być jednym z ekspertów na Synodzie Biskupów w Rzymie, jednakże z powodu odmowy wydania paszportu nie wziął w nim udziału. Został konsultorem Komisji Nauki Wiary Episkopatu Polski i członkiem Sekcji Dogmatycznej Teologów Polskich[2].

W 1975 jako sygnatariusz Listu 59 wyraził sprzeciw wobec planowanym zmianom w Konstytucji PRL[3]. W latach 70. i 80. publikował w niezależnych pismach, m.in. w „Zapisie” i „Aneksie”. W latach 1982–1989 działał w podziemnej Radzie Edukacji Narodowej[3]. W 1988 został członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność”[4]. W latach 1993–1996 był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego[2].

Wszedł w skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa oraz PEN Clubu[2].

Autor publikacji naukowych, książek popularyzatorskich i tłumaczeń[3].

Odznaczenia, wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Postanowieniem prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 3 maja 2007 został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[5].

W 1998 otrzymał nagrodę Fundacji Polcul[6]. W 2004 został laureatem Feniksa, nagrody przyznawanej przez Stowarzyszenie Wydawców Katolickich[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. SALIJ Jacek. encyklopedia.interia.pl. [dostęp 2011-03-02].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 316–317. ISBN 83-911554-0-4.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Jacek Salij. encyklopedia-solidarnosci.pl. [dostęp 2015-02-25].
  4. Historia Komitetu Obywatelskiego przy Przewodniczącym NSZZ „Solidarność”. mko1989.info. [dostęp 2015-02-25].
  5. M.P. z 2007 r. Nr 52, poz. 596. [dostęp 2011-03-02].
  6. Polcul : Fundacja Jerzego Bonieckiego. Toruń: 2005, s. 82. ISBN 83-921630-0-1. [dostęp 2015-02-25].
  7. Od Leksykonów do książek dla dzieci – Feniksy 2004 przyznane. ekai.pl, 2004-04-16. [dostęp 2015-02-25].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]