RIM-174 Standard Missile 6 ERAM

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
SM-6 ERAM
SM-6 Eram June 2014.jpg
Państwo Stany Zjednoczone
Rodzaj pozahoryzontalny woda-powietrze
Operacyjność 2013~
Długość 6,55 metra
Średnica 0,34 metra
Rozpiętość 1,57 metra
Masa 1500 kg
Napęd 1 stopień Mk 72 na paliwo stałe
2 stopień Mk 104 dual-thrust
na paliwo stałe
Prędkość 3,5 Ma[1]
Zasięg 370,4 km
Naprowadzanie aktywne, półaktywne
Typ głowicy odłamkowa, Mk125 Mod 1

RIM-174 Standard Missile 6 ERAM (SM-6 ERAM) – pocisk rakietowy woda-powietrze następnej generacji o przedłużonym zasięgu z opracowanej i produkowanej przez Raytheon rodziny Standard Missile. SM-6 ERAM jest pociskiem przeznaczonym do zwalczania, poza zasięgiem i horyzontem jednostki radarowej okrętu, załogowych i bezzałogowych samolotów i śmigłowców, a także pocisków manewrujących i innych aparatów latających o obniżonym współczynniku RCS. Pocisk został wprowadzony do służby operacyjnej w 2013 roku

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcja SM-6 ERAM oparta jest o kadłub i półaktywny system naprowadzania pocisku SM-2 Block IV, z pocisku klasy powietrze-powietrze AIM-120 AMRAAM (Phase III – AIM 120-C7) natomiast, zaczerpnął aktywny radar poszukująco-naprowadzający uniezależniający poza horyzontem pocisk od radaru pokładowego okrętu macierzystego, w którego konstrukcji wykorzystano wszystkie dotychczasowe doświadczenia największego amerykańskiego producenta radarów.

Większość danych o sprawności nowego pocisku pozostaje wciąż tajna, jeśli jednak przyjąć ze SM-6 korzystać będzie z kadłuba i zespołu napędowego SM-2 Block IV o podwójnym ciągu Mk 104 oraz silnika startowego Mk 72, przypuszczalnie zasięg nowej jednostki wynosić będzie ponad 200 Mm (370,4 km) zarówno nad wodą jak i nad lądem, wyposażony tez będzie w odpowiednik najnowocześniejszej odłamkowej głowicy wybuchowej Mk125 Mod 1 będącej aktualnie częścią pocisku SM-2 Block IIIB.


Wejście do służby[edytuj | edytuj kod]

Wejście SM-6 ERAM do służby przewidziane było na rok budżetowy 2010. Miał on zastąpić na okrętach marynarki pocisk SM-2 Block IV, który został wyprodukowany jedynie w ograniczonej ilości z powodu zamiaru zastąpienia go uniwersalnym – przeciwlotniczym i antybalistycznym pociskiem SM-2 Block IVA. Anulowanie jednak programu tego ostatniego pocisku w roku 2001, spowodowało wyrwę w całym systemie obrony powietrznej floty, która została w ten sposób pozbawiona jakiegokolwiek nowoczesnego pocisku woda – powietrze dalekiego zasięgu.

Pocisk SM-6 ERAM osiągnął gotowość operacyją w 2013 roku na okrętach Aegis, z tą chwilą stanowi podstawowy element obrony powietrznej floty na dystansach pozahoryzontalnych, a jak podaje Raytheon, SM-6 może być wykorzystany również jako pocisk ostatniej szansy w terminalnej fazie obrony antybalistycznej, po ewentualnym pokonaniu przez pocisk balistyczny zapory stawianej w fazie środkowej przez pociski SM-3.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Oficjalne dane pozostają wciąż tajne. Prędkość przypuszczalna.