Yngwie Malmsteen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Yngwie Malmsteen
Yngwie Malmsteen 1.jpg
Yngwie Malmsteen, Barcelona 2008
Imię i nazwisko Lars Johann Yngve Lannerbäck
Data i miejsce urodzenia 30 czerwca 1963
Sztokholm
Instrument gitara elektryczna, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, sitar
Gatunek metal neoklasyczny, speed metal, power metal
Aktywność od 1982
Wytwórnia płytowa Polydor, PolyGram, Elektra
Instrument
Yngwie Malmsteen Stratocaster
(model gitary Fender Stratocaster)
Zespół
Steeler
Alcatrazz
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Yngwie Malmsteen, właśc. Lars Yngve Johann Lannerbäck (ur. 30 czerwca 1963 w Sztokholmie) – szwedzki gitarzysta-wirtuoz heavymetalowy, kompozytor, autor tekstów.

W 1981 przeniósł się do USA, gdzie występował w zespołach Steeler i Alcatrazz. Od 1983 kolejne grupy firmował własnym nazwiskiem.

Przedstawił odmianę heavy metalu neoklasycznego o indywidualnym rysie, nadanym poprzez wykorzystanie barokowej harmonii i ekspresyjny styl gry na gitarze. Był kolejnym po Eddie Van Halenie gitarzystą, który dokonał wyraźnego przełomu w technice gry. Charakterystyczne cechy jego stylu to szybkie przebiegi oraz pasaże i ich sekwencje, do wykonywania których inspiracją były kaprysy Niccolò Paganiniego. Od początku swojej kariery używa gitary Fender Stratocaster. Wywarł wpływ na gitarzystów lat 80., szczególnie grających różne odmiany muzyki heavy metal.

W 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 17. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Yngwie Malmsteen urodził się 30 czerwca 1963 roku w Sztokholmie. Jego ojciec był wojskowym w stopniu kapitana, natomiast matka Rigmor, artystką. Yngwie miał dwójkę starszego rodzeństwa, siostrę Ann Louise oraz brata Bjorna. Jego rodzice rozwiedli się krótko po jego narodzinach.

Yngwie początkowo nie wykazywał zbytniego zainteresowania muzyką. Przełom nastąpił w dniu śmierci Jimiego Hendriksa - 18 września 1970 roku. Yngwie zobaczył wtedy w szwedzkiej telewizji program poświęcony Hendriksowi, wyemitowany w związku z jego śmiercią. Oryginalny styl gry oraz ekscentryczne zachowanie Jimiego na scenie wpłynęło na młodego Yngwiego tak mocno, iż niemal natychmiast chwycił on gitarę i zaczął ćwiczyć[2]. Od tego momentu jego życie było skupione prawie wyłącznie na graniu. Ćwiczył całymi dniami, do później nocy, nieraz zasypiając z gitarą w rękach[3].

W wieku dziesięciu lat postanowił zmienić nazwisko Lannerbäck na nazwisko panieńskie matki - Malmsten, nadając mu przy tym bardziej angielską pisownie - Malmsteen, oraz zmodyfikować swoje imię Yngve na bardziej angielsko brzmiące - Yngwie. Od tego momentu opuszczał on często lekcje w szkole, aby móc w tym czasie ćwiczyć. Jego matka, która zauważyła już wtedy jego muzyczny talent, pozwalała mu na to, wspomagając jednocześnie w doskonaleniu muzycznych umiejętności. Oprócz wspomnianego już wcześniej Jimiego Hendriksa, do pierwszych jego inspiracji należeli również Ritchie Blackmore z Deep Purple oraz Uli Jon Roth ze Scorpions, gitarzyści rockowi, których gra była inspirowana muzyką poważną. Sprawiło to, iż Yngwie zaczął się bardziej interesować tą muzyką, m.in. takich kompozytorów jak Bach, Vivaldi, Beethoven czy Mozart, z którą miał styczność od wczesnego dzieciństwa za sprawą matki.

Kolejnym ważnym momentem, mającym wpływ na jego grę, był dzień, w którym zobaczył on w telewizji rosyjskiego skrzypka Gidona Kremera wykonującego 24 Kaprysy Niccolò Paganiniego. Miał wtedy trzynaście lat. To wydarzenie pomogło mu znaleźć sposób na połączenie muzyki rockowej z muzyką poważną.

W wieku piętnastu lat Yngwie zaprzestał uczęszczania do szkoły. Przez jakiś czas pracował jako lutnik w sklepie muzycznym. Gdy pewnego razu do sklepu trafiła XVII wieczna lutnia z wyżłobionymi progami, zaintrygowany tym Yngwie postanowił przerobić w podobny sposób swoją starą gitarę. Rezultat na tyle go usatysfakcjonował, że dokonał takiej modyfikacji również w pozostałych swoich gitarach.

W tym czasie Yngwie próbował swych sił na rodzimej scenie. Przez dwa lata występował w zespole Powerhouse. Ich muzyka była pełna instrumentalnych sekcji, w których Yngwie pokazywał swoją wirtuozerię. Jednak szwedzka publiczność nie przyjęła ich zbyt dobrze. W wieku 18 lat, szwedzka armia była zainteresowana Malmsteenem. Udało mu się jednak temu zapobiec. W tym samym roku wysłał on swoje demo składające się z trzech utworów, nagrane wraz z przyjaciółmi, do szwedzkiej wytwórni CBS. Nagrania nie zostały jednak nigdy wydane. Powodem było między innymi to, iż wytwórnia chciała aby piosenki nagrano jeszcze raz, ale nie w języku angielskim lecz szwedzkim. Yngwie nie chciał na to przystać. Sfrustrowany zaczął wysyłać demo za granicę. Jednym z jego adresatów był Mike Varney, założyciel Shrapnel Music. Varney w tym czasie udzielał się, pisząc artykuły dla magazynu Guitar Player. Dał on pozytywną recenzję Yngwiemu, po czym zaprosił go do pracy w zespole Steeler.

Lata 80.[edytuj | edytuj kod]

W lutym 1983 roku, Yngwie Malmsteen przeprowadził się do Los Angeles, aby przyłączyć się do wspomnianego zespołu. Nie uczestniczył on jednak w pisaniu utworów, więc jego udział ograniczał się tylko do partii solowych. Wystarczyło to jednak, aby zwrócono na niego uwagę. Opuścił on zespół jeszcze zanim ich debiut trafił do sklepów.

Wspólnie z wokalistą Grahamem Bonnettem utworzyli zespół Alcatrazz. Tym razem to Malmsteen był autorem muzyki, a Bonnett autorem tekstów. Nie usatysfakcjonowało go to jednak w pełni i przyczyniło się do podjęcia decyzji o solowej karierze. Rok później zrealizował swoje plany, wydając album Rising Force pod nazwą zespołu Yngwie J. Malmsteen's Rising Force. Pomimo, że album nie był promowany w ogóle w mediach, osiągnął 60 miejsce na liście Billboardu[4], otrzymał nominację do Grammy w kategorii Best Rock Instrumental Performance[5], a przez Guitar Playera został uznany za najlepszy album roku. Yngwie Malmsteen kontynuował swoją karierę wydając albumy Marching Out oraz Trilogy, zwiększając coraz bardziej swoją popularność.

Kariera jego została jednak zagrożona, gdy 22 czerwca 1987 roku swoim Jaguarem E-Type uderzył w drzewo. Uderzenie było na tyle silne, że Malmsteen połamał głową kierownicę. Przebywał w stanie śpiączki przez prawie tydzień. Gdy odzyskał przytomność okazało się, że stracił władzę w prawej ręce, czego powodem było uszkodzenie nerwów. Nie zamierzał on jednak rezygnować ze swojej kariery i zaczął intensywną rehabilitację w celu zregenerowania nerwów. Tego samego roku spotkała go jednak również inna tragedia, jego matka zmarła na raka. Odkrył on również, że jego menadżer roztrwonił wszystkie jego pieniądze.

Malmsteenowi udało się jednak powrócić do muzyki i w roku 1988 wydał album Odyssey, na którym zaśpiewał były wokalista Rainbow, Joe Lynn Turner. Pod koniec tego samego roku został wyprodukowany, sygnowany jego imieniem Fender Stratocaster. Był to pierwszy, obok Erica Claptona, sygnowany model Fendera.

W lutym 1989 roku Malmsteen zagrał dwa koncerty w Rosji - w Moskwie oraz Leningradzie. Ten drugi został nagrany oraz wydany jako Trial By Fire: Live in Leningrad. Po tej trasie koncertowej rozstał się ze swoim zespołem i przeprowadził do Miami na Florydzie, gdzie skompletował nowy skład i nagrał kolejny album Eclipse.

Lata 90.[edytuj | edytuj kod]

W maju 1991 roku poślubił szwedzką wokalistkę popową Erike Norberg. Ich małżeństwo trwało niecały rok. Wydany w 1992 roku album Fire & Ice, który najpierw ukazał się w Japonii, okazał się wielkim sukcesem. Już w pierwszym dniu zostało sprzedanych 100 000 jego sztuk i album szybko stał się numerem jeden. Osiągnął on status złotej i platynowej płyty praktycznie w całej Europie i Azji. Pomimo tego, jego sława w Stanach Zjednoczonych zaczynała powoli zanikać, głównie za sprawą popularności innych nurtów w muzyce, takich jak grunge czy nu metal, które wystrzegały się partii solowych oraz nie prezentowały wysokich umiejętności technicznych artystów.

Rok 1993 okazał się niezbyt szczęśliwy dla Malmsteena. Już pod koniec poprzedniego roku, huragan zniszczył jego posiadłość w Miami. W styczniu zmarł na atak serca jego menadżer Nigel Thomas, z którym współpracował przez cztery lata. W lipcu złamał prawą rękę w wypadku, a miesiąc później został aresztowany, po tym jak jego przyszła teściowa, która była przeciwna związkowi swojej córki z nim, oskarżyła go, że groził jej pistoletem, a córkę trzymał wbrew jej woli. Nie znaleziono jednak potwierdzenia tych oskarżeń i podejrzany został wypuszczony. Pod koniec roku, gdy jego ręka była już w pełni sprawna, podpisał kontrakt z Pony Canyon Records.

Yngwie Malmsteen kontynuował swoją karierę wydając w 1994 roku The Seventh Sign. Zbudował on również studio we własnym domu w Miami, nazwane Studio 308[6][7], w którym jak sam mówił, nie ma ograniczeń czasowych, co pozwalało mu na swobodną pracę. Następnymi wydawnictwami były Magnum Opus (1995), Inspiration (1996) (zawierający covery zespołów, które były jego inspiracją[3]), Facing the Animal (1997).

W 1996 roku Malmsteen postanowił wydać album zupełnie odmienny od pozostałych i pokazać, że jego talent nie ogranicza się tylko do rockowego wirtuoza. W międzyczasie, pomiędzy zwykłymi wydawnictwami, pracował on nad swoim Concerto Suite, komponując nie tylko partie gitary, ale całej orkiestry. Malmsteen nie chciał, aby album był podobny do kolaboracji innych artystów rockowych z orkiestrami (jak na przykład Concerto for Group and Orchestra zespołu Deep Purple), gdzie zespół grał z akompaniamentem orkiestry, lecz chciał stworzyć dzieło wzorowane na muzyce poważnej, w którym instrumentem solowym będzie gitara elektryczna[8]. W komponowaniu pomagał mu klawiszowiec z jego zespołu, Mats Olausson. W trakcie nagrywania albumu Inspiration, gdy Concerto Suite było praktycznie skomponowane, Mats przebywał za granicą. Malmsteen nawiązał współpracę z Davidem Rosenthalem, który utworzył transkrypcje partii orkiestry oraz nagrał wstępną ich wersje za pomocą syntezatora. Po dograniu partii gitary, Malmsteen stwierdził, że wszystko brzmi doskonale i rozpoczął poszukiwania dyrygenta oraz orkiestry. Spotkał on Yoela Leviego, który był dyrygentem Atlanta Symphony Orchestra i w czerwcu 1997 roku nagrali oni w Pradze z Czeską Filharmonią sekcje orkiestry. Po powrocie do Miami, zostały dograne partie gitary i w lutym 1998 ukazał się album Concerto Suite For Electric Guitar and Orchestra in Eb Minor Op. 1[9].

W miesiąc później, 6 marca, żona Yngwiego, April, urodziła syna, któremu dali imię Antonio (na cześć Antonio Vivaldiego). W następnych latach Malmsteen kontynuował wydawnictwa. Kolejnymi albumami były Alchemy (1999), War to End All Wars (2000) oraz Attack!! (2002).

XXI wiek[edytuj | edytuj kod]

W 2003 roku wyruszył w trasę koncertową G3 wraz z Joem Satrianim i Steve'em Vaiem. Trasa zaowocowała albumem koncertowym oraz DVD. Do współpracy zaprosił go również Derek Sherinian, u którego udzielił się gościnnie na dwóch albumach, gdzie zagrał w tych samych utworach, w których zagrali Al Di Meola czy Zakk Wylde.

Kolejnymi albumami były, wydana w 2005 roku, Unleash The Fury oraz Perpetual Flame z 2008 roku. W marcu 2009 roku ukazał się w pełni instrumentalny, akustyczny album Angels of Love. Na jego zawartość składają się zaaranżowane akustycznie, znane z poprzednich albumów utwory artysty (z wyjątkiem jednego nie publikowanego wcześniej).

Sprzęt[edytuj | edytuj kod]

Gitary[edytuj | edytuj kod]

Yngwie Malmsteen używa głównie gitar Fender Stratocaster. Egzemplarzem, którego używał najczęściej, był kupiony jeszcze w czasach młodości w Szwecji Stratocaster, którego nieznacznie przerobił, żłobiąc progi oraz dokonując innych drobnych modyfikacji. Gitara była nazywana "Play Loud" lub też "The Duck" za sprawą naklejek, które się na niej znajdowały[10]. Była ona bardzo intensywnie eksploatowana, lecz w tej chwili już nie jest używana. Malmsteen używa natomiast jej replik zrobionych przez Fendera specjalnie dla niego[11]. Ponadto używa on gitar Fendera sygnowanych jego imieniem[12]. Do używanego przez niego sprzętu należą również gitary akustyczne Ovation 2002-AC Acoustic Guitar, Ovation Viper Acoustic Guitar, sitar Coral Sitar oraz wiele innych gitar elektrycznych, jak na przykład Gibson Les Paul czy Flying V[11].

Malmsteen używa w swoich gitarach przystawek DiMarzio YJM Single Coil Pickups oraz DiMarzio HS-3, które dają słaby sygnał, co pozwala mu osiągnąć żądane brzmienie[7].

Jego gitary zachowują strój, nawet przy zbyt intensywnym używaniu ramienia tremolo, dzięki odpowiedniemu założeniu strun[13].

Wzmacniacze[edytuj | edytuj kod]

Malmsteen używa wyłącznie wzmacniaczy Marshalla. Do najczęściej używanych modeli należą: Marshall JMP-50 MKII Head, Marshall JMP-100 MKII Head, Marshall Major 200 Watt Head, których używa z zestawami głośników Celestion G12 H30 4X12 Cabs. Ponadto do stosowanych przez niego głośników należą Celestion 12" G12M oraz Greenback Speakers. W czasie koncertów używany jest również Marshall 6040 400 Watt.[11]

Efekty[edytuj | edytuj kod]

Do najczęściej używanych należą Korg SDD-2000 Digital Delay, Rocktron Hush IICX Noise Gate, Dunlop Original CryBaby Wah Pedal, Vox Flanger, DOD YJM308 Yngwie Malmsteen Signature Overdrive Pedal, Fatar Bass Pedals, Boss OC-2 Octave. W skład jego zestawu koncertowego wchodzą również sześciokanałowy mikser Korg KMX-62 oraz moduł świetlny Furman PL-8.[10][11]

Kostki, struny, kable[edytuj | edytuj kod]

Malmsteen używa kostek o grubości 1.5mm wyprodukowanych przez firmę Jim Dunlop z jego podpisem.

Używa on trzech zestawów strun sygnowanych jego imieniem, a produkowanych przez firmę Dean Markley: Yngwie's Magic, Yngwie's Ball End oraz Yngwie Approved.

Malmsteen używa kabli DiMarzio sygnowanych jego imieniem. Ponadto w czasie koncertu używa zestawu bezprzewodowego firmy Samson.

Do najchętniej używanego paska do gitary należy model "Ocelot" produkowany przez DiMarzio[10].

Styl[edytuj | edytuj kod]

Yngwie Malmsteen jest powszechnie uważany za twórcę metalu neoklasycznego[14]. O ile inspirację z muzyki poważnej czerpało już wcześniej wielu gitarzystów rockowych (m.in. Ritchie Blackmore, Uli Jon Roth, Randy Rhoads) to Malmsteen przedstawił oryginalną odmianę połączenia tych gatunków.

Jego utwory mają skomplikowaną budowę, wzorowaną na dziełach kompozytorów muzyki poważnej, czasem, choć rzadko, z wplecionymi całymi motywami (np. w Icarus' Dream Suite Op. 4). W swoich kompozycjach używa on najczęściej skali molowej harmonicznej i eolskiej (naturalnej) oraz frygijskiej.

Charakterystycznymi elementami gry Malmsteena jest szybka gra staccato, głębokie vibrato oraz technika sweep picking. Czasem używa również tappingu, lecz w nieskomplikowanej technicznie formie, na jednej strunie. Ważnym aspektem jego gry jest precyzja oraz dokładność wysokości granych dźwięków. Malmsteen nie używa nigdy po sobie palców serdecznego i małego (nie dotyczy sweep picking).

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Alcatrazz, w sekcji Dyskografia.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
JPN
[15]
SWE
[16]
CHE
[17]
NLD
[18]
NOR
[19]
AUS
[20]
1984 Rising Force
  • Data: 5 marca 1984
  • Wydawca: Polydor Records
19 14
1985 Marching Out
  • Data: 30 września 1985
  • Wydawca: Polydor Records
18 9 30
1986 Trilogy
  • Data: 4 listopada 1986
  • Wydawca: Polydor Records
16 18 60
1988 Odyssey
  • Data: 8 kwietnia 1988
  • Wydawca: Polydor Records
19 7 17 27 10
1990 Eclipse
  • Data: 11 kwietnia 1990
  • Wydawca: Polydor Records
11 12 15 38 19 46
1992 Fire & Ice
  • Data: 7 stycznia 1992
  • Wydawca: Elektra Records
1 11 30 89
1994 The Seventh Sign
  • Data: 9 maja 1994
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
2 11 47
I Can't Wait (EP)
  • Data: 1994
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
25
1995 Magnum Opus
  • Data: 17 października 1995
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
9 17
1997 Facing the Animal
  • Data: 23 lutego 1997
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
4 39
1998 Concerto Suite for Electric Guitar
and Orchestra in E flat minor Opus 1
  • Data: 12 stycznia 1998
  • Wydawca: Canyon Classics
10
1999 Alchemy
  • Data: 11 października 1999
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
11
2000 War to End All Wars
  • Data: 7 października 2000
  • Wydawca: Spitfire Records
20
2002 Attack!!
  • Data: 23 września 2002
  • Wydawca: Steamhammer
17 37
2005 Unleash the Fury
  • Data: 23 lutego 2005
  • Wydawca: Universal Music Group
23
2008 Perpetual Flame
  • Data: 13 października 2008
  • Wydawca: Rising Force
15 52
2009 Angels of Love
  • Data: 10 marca 2009
  • Wydawca: Rising Force
55
2010 Relentless[21]
  • Data: 22 listopada 2010
  • Wydawca: Rising Force
40
2012 Spellbound
  • Data: 5 grudnia 2012
  • Wydawca: Rising Force
40
"—" pozycja nie była notowana.

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
FRA
[22]
SWE
[16]
1989 Trial by Fire: Live in Leningrad
  • Data: 17 października 1989
  • Wydawca: PolyGram Records
31
1998 Yngwie Malmsteen LIVE!!
  • Data: 26 października 1998
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
2004 G3 Live: Rockin' in the Free World (oraz Joe Satriani, Steve Vai)
  • Data: 24 lutego 2004
  • Wydawca: Epic Records
156
"—" pozycja nie była notowana.

Kompilacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście
SWE
[16]
JPN
[15]
1991 The Yngwie Malmsteen Collection
  • Data: 1991
  • Wydawca: Polydor Records
1996 Inspiration
  • Data: 14 października 1996
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
35 9
2000 Best of Yngwie Malmsteen: 1990-1999
  • Data: 24 kwietnia 2000
  • Wydawca: Dream Catcher Records
2001 Yngwie Malmsteen Archives
  • Data: 14 marca 2001
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
Anthology: 1994-1999
  • Data: 14 marca 2001
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
2002 Rising Force - Birth of the Sun
  • Data: 2002
  • Wydawca: Powerline
The Genesis
  • Data: 22 listopada 2002
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
2004 Instrumental Best Album
  • Data: 21 stycznia 2004
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
2005 The Millennium Collection:
The Best of Yngwie Malmsteen
  • Data: 24 maja 2005
  • Wydawca: Universal Music Group
2006 Complete Box Polydor Years
  • Data: 13 grudnia 2006
  • Wydawca: Universal Music Group
2008 Far Beyond the Rising Sun
  • Data: sierpień 2008
  • Wydawca: Rising Force
2009 High Impact
  • Data: 8 grudnia 2009
  • Wydawca: Rising Force
"—" pozycja nie była notowana.

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Pozycja na liście Certyfikat
JPN
[23]
SWE
[24]
USA
[25]
1985 Rising Force Live '85 (VHS)
  • Data: 1985
  • Wydawca: PolyGram Records
1989 Live In Leningrad: Trial by Fire (VHS)
  • Data: 1989
  • Wydawca: PolyGram Records
1992 Yngwie Malmsteen Collection (VHS)
  • Data: 1992
  • Wydawca: Polydor Records
1993 Leo Fender Benefit Live (VHS)
  • Data: 1993
  • Wydawca: Warner Bros. Records
1984 Live At Budokan (VHS)
  • Data: 1984
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
1998 Yngwie Malmsteen LIVE!! (VHS)
  • Data: 26 października 1998
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
2000 Yngwie Malmsteen Video Clips (VHS)
  • Data: 2 listopada 2000
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
2002 Concerto Suite Live with Japan Philharmonic (DVD)
  • Data: 29 stycznia 2002
  • Wydawca: Pony Canyon Inc.
17
2004 G3 Live: In Denver (DVD; oraz Joe Satriani, Steve Vai)
  • Data: 24 lutego 2004
  • Wydawca: Epic Records
2 5
2005 Concerto Suite for Guitar and Orchestra (DVD)
  • Data: 1 listopada 2005
  • Wydawca: Eagle Rock Entertainment
2006 Far Beyond the Sun (DVD)
  • Data: 27 października 2006
  • Wydawca: Universal Music Group
132 15
2009 Live Animal (DVD)
  • Data: 24 marca 2009
  • Wydawca: Rising Force
Live in Korea (DVD)
  • Data: 13 października 2009
  • Wydawca: Rising Force
2010 Raw Live (DVD)
  • Data: 29 maja 2010
  • Wydawca: Rising Force
12
"—" pozycja nie była notowana.

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład zespołu Malmsteena[edytuj | edytuj kod]

  • Yngwie J. Malmsteen - gitara (od 1978), śpiew (od 2012)
  • Patrick Johansson - perkusja (od 2001)
  • Nick Marino - instrumenty klawiszowe (2005-2006, od 2010), śpiew (od 2003)
  • Ralph Ciavolino - gitara basowa (od 2012)

Muzycy koncertowi[edytuj | edytuj kod]

Muzycy sesyjni[edytuj | edytuj kod]

Byli członkowie zespołu[edytuj | edytuj kod]

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

  • Så jävla metal (2011, film dokumentalny, reżyseria: Yasin Hillborg)[27]

Przypisy

  1. GUITAR WORLD's 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time - Jan. 23, 2004 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07].
  2. http://www.yngwiemalmsteen.com/aboutbio.html (ang.). www.yngwiemalmsteen.com. [dostęp 2009-11-14].
  3. 3,0 3,1 Yngwie's Fan Club: Yngwie Talks About the Inspiration Album (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  4. Billboard: Rising Force - Yngwie Malmsteen's Rising Force Billboard.com (ang.). [dostęp 4 października 2009].
  5. Rock On The Net: 28th Grammy Awards - 1986 (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  6. Dragon's Fire 1944..: Yngwie Builds His Dream Studio: How Studio 308 Began (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  7. 7,0 7,1 Joe Lalaina, GUITAR WORLD: Miami Nice: Inside Yngwie Malmsteen's State-of-the-Art Home Studio (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  8. John Covach: "Going for Baroque" (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  9. Yngwie Johann Malmsteen: Yngwie Discusses his Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in Eb minor, Op. 1 (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  10. 10,0 10,1 10,2 www.yngwiemalmsteen.com: The official website for Yngwie Malmsteen - Equipment (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 Oscar Jordan: Interview: Yngwie Malmsteen on His New Album & Guitar (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  12. Fender Musical Instruments Corporation: The Yngwie Malmsteen Tribute Series Stratocaster (ang.). [dostęp 26 stycznia 2009].
  13. www.yngwiemalmsteen.com: The official website for Yngwie Malmsteen - Lessons & Tips (ang.). [dostęp 28 stycznia 2009].
  14. Chris Ruel: Chris Ruel's Neoclassical Music Reviews: Yngwie Malmsteen (ang.). [dostęp 28 stycznia 2009].
  15. 15,0 15,1 Oricon CD: Ynqwie Malmsteen (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2014-03-17].
  16. 16,0 16,1 16,2 Yngwie Malmsteen Swedish Albums Chart (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2014-03-17].
  17. Yngwie Malmsteen Swiss Albums Chart (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2014-03-17].
  18. Yngwie Malmsteen Dutch Albums Chart (ang.). dutchcharts.nl. [dostęp 2014-03-17].
  19. Yngwie Malmsteen Norwegian Albums Chart (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2014-03-17].
  20. Yngwie Malmsteen Australian Albums Chart (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2014-03-17].
  21. BLABBERMOUTH.NET - YNGWIE MALMSTEEN: New Album Title, Release Date Announced
  22. G3 French Albums Chart (ang.). lescharts.com. [dostęp 2014-03-17].
  23. Oricon: Yngwie Malmsteen (jap.). www.oricon.co.jp. [dostęp 2014-03-15].
  24. Veckolista DVD Album - Vecka 28, 16 juli 2010 (szw.). www.sverigetopplistan.se. [dostęp 2014-03-15].
    Veckolista DVD Album - Vecka 10, 5 mars 2004 (szw.). www.sverigetopplistan.se. [dostęp 2014-03-15].
    Veckolista DVD Album - Vecka 10, 8 mars 2013 (szw.). www.sverigetopplistan.se. [dostęp 2014-03-15].
  25. Billboard Top Music Videos. „Billboard”. 116, s. 60, 2004-03-13. Prometheus Global Media. ISSN 0006-2510 (ang.). 
  26. RIAA: G3 (ang.). www.riaa.com. [dostęp 2014-03-15].
  27. Så jävla metal (2011) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2013-03-12].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]