Scorpions

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Scorpions
Scorpions-19.jpg
koncert Scorpions w Plymouth
Rok założenia 12 listopada 1965
Pochodzenie  Niemcy (Hanower)
Gatunek hard rock, rock stadionowy, heavy metal[1]
Aktywność od 1965 do dziś
Wytwórnia płytowa Rhino Records, RCA, Mercury, EMI, Atlantic, WEA, BMG MTV Unplugged, Sony Music
Powiązania Tarja, Kottak, Michael Schenker Group, UFO
Obecni członkowie
Klaus Meine
Matthias Jabs
Rudolf Schenker
James Kottak
Paweł Mąciwoda
Byli członkowie
Joe Wyman
Michael Schenker
Lothar Heimberg
Jürgen Rosenthal
Rudy Lenners
Uli Jon Roth
Wolfgang Dziony
Francis Buchholz
Herman Rarebell
Ralph Rieckermann
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa

Scorpions – zespół hardrockowy założony 12 listopada 1965 roku w Hanowerze (Niemcy).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jeszcze przed nagraniem pierwszego albumu do założyciela grupy, gitarzysty Rudolfa Schenkera, dołączył wokalista Klaus Meine – obaj do dziś stanowią trzon grupy.

Debiutancka płyta Lonesome Crow wydana w 1972 roku – w składzie: K. Meine, R. Schenker, M. Schenker, W. Dziony, L. Heimberg – wpisywała się w nurt rocka progresywnego[2].

Po jej wydaniu oraz odbyciu trasy koncertowej zespół rozpadł się. M.in. z powodu odejścia do grupy UFO Michaela Schenkera oraz powołania do wojska Rudolfa Schenkera. Ten drugi, po zakończeniu służby, reaktywował Scorpions w nowym składzie – Klaus Meine, Rudolf Schenker, Uli Jon Roth, Jürgen Rosenthal, Francis Buchholz.

Po ukazaniu się drugiej płyty Fly to the Rainbow (1974) współpracę ze Scorpions rozpoczął producent Dieter Dierks, pod którego okiem zespół stopniowo ewoluował tworząc utwory z gatunku klasycznego hard rocka i heavy metalu (Top Of The Bill, Pictured Life, Catch Your Train), sporadycznie próbował sił w repertuarze balladowym (In Your Park), tworzył także utwory oceniane dziś jako zalążki power metalu (He’s a Woman, She’s a Man). W międzyczasie nagrywane były także utwory psychodeliczne, czasami nawiązujące do dokonań Jimiego Hendrixa, głównie za sprawą upodobań kompozytora i gitarzysty Uliego Rotha (Hell Cat, Polar Nights, Virgin Killer).

Muzyk ten rozstał się ze Scorpions w 1977 roku, zakładając własny zespół – Electric Sun. Okres współpracy zespołu z Rothem zamknął pierwszy w historii Scorpions album koncertowy, Tokyo Tapes (1978).

Rotha zastąpił Matthias Jabs (grający z zespołem do dziś), tymczasowo powrócił także wyrzucony z zespołu UFO Michael Schenker (mający wówczas problemy z narkotykami i alkoholem), obaj wzięli udział w nagraniu kolejnej studyjnej płyty Scorpions, Lovedrive (1979). Płyta ta, dość różnorodna stylistycznie (m.in. metalowe utwory, np. Another Piece of Meat, ballady, np. Holiday i Always Somewhere czy instrumentalny Coast to Coast) została wysoko oceniona przez krytyków i publiczność. Zaliczana jest dziś do najlepszych płyt zespołu obok nagranej później płyty Blackout (1982) z utworami Dynamite, China White, When the Smoke is Going Down, a także płyty Love at First Sting (1984) ze Still Loving You, Bad Boys Runnning Wild i Rock You Like a Hurricane.

Do dziś wiele utworów nagranych na wyżej wymienionych płytach oraz m.in. The Zoo z Animal Magnetism (1980) czy We’ll Burn the Sky z Taken By Force (1977) stanowi trzon repertuaru koncertowego grupy.

Po ukazaniu się ww. płyt, koncertowaniu, w tym na terenie USA razem m.in. z zaprzyjaźnioną grupą AC/DC, nastąpił wzrost popularności Scorpions, rozpoczął się okres udanych tras koncertowych i występów na wielkich festiwalach rockowych, m.in. Rock in Rio (1985) z Ozzym Osbourne’em, AC/DC, Iron Maiden oraz na Monsters of Rock m.in. wraz z Metallicą, Van Halen, Dokken i Kingdom Come.

W 1985 roku ukazała się pionierska w formie kaseta video World Wide Live – impresja z życia zespołu w czasie trasy koncertowej oraz fragmenty koncertów.

Zespół w tym czasie stanowili: Klaus Meine, Rudolf Schenker, Matthias Jabs, Herman Rarebell, Francis Buchholz.

W 1988 roku (po czteroletniej przerwie) ukazała się kolejna studyjna płyta, Savage Amusement. Album mimo powodzenia w stacjach radiowych został źle oceniony przez recenzentów i fanów zespołu – uznano go wówczas za najgorszą płytę zespołu, a jednym z zarzutów było jego fatalne brzmienie. Konsekwencją tego było zakończenie wieloletniej współpracy z producentem Dieterem Dierksem.

Mimo złych ocen albumu zespół nadal z powodzeniem koncertował. W 1989 r. wraz z innymi wykonawcami (Motley Crue, Cinderella, Bon Jovi, Ozzy Osbourne) wystąpił na Moscow Music Peace Festival.

Zespół postanowił o stworzeniu brzmienia mniej wygładzonego, wręcz garażowego i takie też posiada kolejna płyta Crazy World (1990), która paradoksalnie stała się największym komercyjnym sukcesem zespołu w historii, ale głównie dzięki melodyjnej balladzie Wind of Change z tekstem odnoszącym się do przemian ustrojowych w Europie Środkowo-Wschodniej. Utwór stał się przebojem w wielu krajach. Przed Wind of Change pojawiały się w mediach bardziej rockowe utwory z tej płyty – Tease Me Please Me oraz Don’t Believe Her.

W lipcu 1990 zespół wziął udział w berlińskim koncercie The Wall Live in Berlin zorganizowanym przez Rogera Watersa z okazji upadku Muru Berlińskiego.

Dwa lata później zespół opuścił basista Francis Buchholz, jego odejście odbyło się w atmosferze skandalu, wcześniej bowiem wspomniany muzyk dopuścił się malwersacji finansowych i naraził zespół na problemy finansowe i prawne. Nowym basistą został Ralph Rieckermann.

Sukcesu komercyjnego Crazy World nie powtórzył kolejny album grupy – Face the Heat (1993), którym muzycy chcieli się zdystansować od postrzegania ich twórczości poprzez pryzmat Wind Of Change. M.in. dlatego pierwszym singlem z tej płyty był jeden z najcięższych utworów płyty Alien Nation. Album oceniany jest jako zbyt nierówny.

Kolejne wydawnictwa studyjne Scorpions to eksperymenty, m.in. próba stworzenia melodyjnej płyty poprockowej (Pure Instinct – 1996), a także płyty z zastosowaniem dźwięków elektronicznych (Eye II Eye – 1999). Oba albumy nie osiągnęły sukcesu komercyjnego, nie znalazły uznania także u fanów zespołu i u recenzentów.

W międzyczasie zespół opuścił Herman Rarebell, który postanowił rozpocząć pracę w studio nagraniowym, jego miejsce zajął znany wcześniej m.in. z Kingdom Come Amerykanin James Kottak (gra w zespole do dziś).

Dobre recenzje towarzyszyły ukazaniu się albumów, na których znalazły się głównie nowe wersje kompozycji z lat 80., wykonywanych z orkiestrą symfoniczną Berliner PhilharmonikerMoment of Glory (2000), oraz koncertowej płyty „unplugged”, czyli aranżacji utworów w stylistyce akustycznej (2001) – Acoustica. Oba wydawnictwa powstały dzięki pomocy Christiana Kolonovitsa – austriackiego kompozytora i dyrygenta.

Również album Unbreakable z nowymi utworami z 2004 roku mimo pewnych niedoskonałości uzyskał pozytywne recenzje. Utwory typu New Generation, Blood Too Hot czy Through My Eyes nawiązują do charakterystycznego dla Scorpions stylu z okresu ich największej popularności.

W czasie nagrywania tej płyty do zespołu dołączył nowy basista – Paweł Mąciwoda, dotychczasowy postanowił zająć się nagrywaniem muzyki filmowej w USA.

W 2006 r. – wraz z gośćmi – byłymi członkami zespołu Scorpions – Ulim Rothem, Michaelem Schenkerem oraz Hermanem Rarebellem, grupa wystąpiła na festiwalu Wacken Open Air. Zapis koncertu ukazał się na DVD.

14 maja 2007 roku ukazał się album – Humanity – Hour 1. Jest to pierwszy album koncepcyjny w historii zespołu. Duży wpływ na styl muzyczny miał producent Desmond Child. Muzyka zawarta na tym albumie jest dość różnorodna stylistycznie. Znajdują się tu utwory nawiązujące do heavy metalu, hard rocka, pop rocka, popu, a także do nu metalu.

4 czerwca 2009 roku grupa dała w Gdańsku koncert w Stoczni Gdańskiej w ramach cyklu Przestrzeń Wolności.

Koncert Scorpions w 2010 r. w Ostrawie

24 stycznia 2010 roku na swojej oficjalnej stronie internetowej zespół podziękował wszystkim fanom za wsparcie i ogłosił zakończenie kariery. Ma to nastąpić po kilkuletniej trasie koncertowej promującej płytę Sting in the Tail[3]. Album, zgodnie z zapowiedziami, jest nawiązaniem do twórczości zespołu z lat 80., ale z nowym brzmieniem. Zauważają to recenzenci i słuchacze, większość z nich ocenia album bardzo wysoko[4]. Gitarzysta Matthias Jabs wspomniał m.in. o możliwości występu Scorpionsów na otwarciu piłkarskich Mistrzostw Świata, które odbyły się w 2014 roku w Brazylii. W wywiadzie dla Arizona Republic powiedział:

To nie jest jeszcze potwierdzone, ale jest na to szansa. Nie pozwolimy na to, by się nam wyślizgnęła. Nikt nie mówił, że nigdy później nie wystąpimy na scenie, na jeden koncert gdzieś w świecie. Bo dlaczego nie? Jeśli ktoś desperacko będzie chciał nas zobaczyć – to ok, jesteśmy. Jest też możliwość, że znudzi nam się siedzenie w domu i wtedy zdzwonimy się i stwierdzimy „zagrajmy kilka koncertów”. Ale takie intensywne trasy koncertowe, jakie gramy od dekad, zdecydowanie zbliżają się do końca.

— Matthias Jobs[5]

4 listopada 2011 nakładem wytwórni płytowej Sony Music ukazała się płyta Comeblack zawierająca nowe wersje dawnych utworów zespołu Scorpions oraz interpretacje z repertuaru innych wykonawców[6].

31 sierpnia 2012 roku grupa zagrała w zajezdni MPK przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu. Koncert odbył się z okazji 32. rocznicy dolnośląskiej „Solidarności”[7].

W dniach 11, 12 i 14 września 2013 roku zespół wystąpił w trzech koncertach z serii MTV Unplugged, które zorganizowano w odnowionym starożytnym Teatrze Lycabettus w stolicy Grecji – Atenach. Z koncertów powstał materiał audio i wideo pt. „Scorpions – MTV Unplugged”.

Skład[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Byli członkowie zespołu[edytuj | edytuj kod]

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Albumy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Wideografia[edytuj | edytuj kod]

VHS[edytuj | edytuj kod]

  • 1985 First Sting
  • 1985 World Wide Live
  • 1988 To Russia with Love
  • 1989 Moscow Music Peace Festival
  • 1991 Crazy World Tour Live

DVD[edytuj | edytuj kod]

Blu-ray[edytuj | edytuj kod]

Albumy inne związane ze Scorpions[edytuj | edytuj kod]

Inne utwory zespołu[edytuj | edytuj kod]

Wybrane utwory nagrane w wersji studyjnej, ale nie znajdujące się na płytach CD z oficjalnej dyskografii:

Utwory z singli oraz te, które ukazały się jako bonusy na płytach długogrających:

  • Hey You
  • Destin
  • Daddy’s Girl
  • Rubber Fucker
  • Too Far
  • Dreamers
  • Cold
  • Thunder and Lightning

Utwory z singli, nie wydane na żadnej dużej płycie:

Utwory ze składanek:

  • Cause I Love You
  • Can’t Explain – cover z repertuaru The Who
  • Living for Tomorrow – istnieje tylko wersja koncertowa
  • Back to You
  • Bad For Good
  • Over the Top
  • Love is Blind
  • Start Me Up – angielskojęzyczna wersja Du Bist so Schmutzig

Utwory Niewydane:

  • New Horizons – istnieje tylko amatorskie nagranie z koncertu
  • Rock My Car – istnieje tylko amatorskie nagranie z koncertu
  • My Generation – cover z repertuaru The Who, wykonanie koncertowe wspólnie z Faith No More

Covery utworów zespołu[edytuj | edytuj kod]

czyli utwory napisane przez Scorpions i nagrane również przez innych wykonawców

Przypisy

  1. Encyclopaedia Metallum – Scorpions.
  2. Marcin Mieszczak: Scorpions – Lonesome Crow (1972) (pol.). psychosonda.pl. [dostęp 2010-03-12].
  3. SCORPIONS: ‘We Have Reached The End Of The Road’ – Jan. 24, 2010 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2010-01-24].
  4. [http://muzyka.interia.pl/plyty/recenzje/news/jada-z-jadem,1460304 Jadą z jadem – recenzje płytowe – muzyka w interia.pl.
  5. Interia: Scorpions: To nie będzie koniec (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2012-06-13].
  6. MICHAŁ KIRMUĆ: Scorpions: Comeblack (pol.). terazrock.pl. [dostęp 2011-12-01].
  7. goyo: Scorpions rozpalili zajezdnię MPK [zdjęcia] (pol.). mmwroclaw.pl. [dostęp 2012-09-01].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]