Bigbit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bigbeat
Pochodzenie Rock and roll, Pop, Muzyka celtycka (merseybeat), Doo wop, Rhythm and blues, Muzyka skifflowa, Brytyjski rock and roll
Czas i miejsce powstania koniec lat 50. XX w.; początek lat 60. XX w., Wielka Brytania
Instrumenty gitara, gitara basowa, perkusja, keyboard, harmonijka ustna
Największa popularność 1964-1967 (popularność światowa)
Gatunki pokrewne Rock garażowy, Rock psychodeliczny, Power pop, Pop punk, Britpop, Yé-yé, Group Sounds, Phleng Thai sakol
Podgatunki
Frakbeat
Style regionalne
Merseybeat (Merseyside), Brumbeat (Birmingham), Nederbeat (Holandia), Tottenham Sound (Londyn)
Inne tematy
Brytyjska inwazja, Carnaby Street, Swinging London

Bigbit, British beat lub Big-beat, (ang. 'mocne uderzenie') – bardzo popularny w latach sześćdziesiątych i na początku lat siedemdziesiątych XX wieku styl muzyki młodzieżowej, wyparty później przez inne style muzyki rockowej. Przedstawicielami big-beatu światowego byli we wczesnym okresie swojej twórczości The Beatles.[1] Utwory bigbitowe charakteryzowały się łatwą linią melodyczną, prostymi tekstami i - bardzo często - szybkim rytmem.

W Polsce bigbit był początkowo utożsamiany z całą młodzieżową muzyką taneczną i piosenką. Za prekursora polskiego big-beatu uważany jest Franciszek Walicki, który wymyślił to pojęcie i wprowadził do języka polskiego, gdyż określenie "muzyka rockowa" nie odpowiadało ówczesnym władzom politycznym jako zbyt silnie powiązane z kulturą zachodnią. Pierwszym polskim zespołem bigbitowym był zespół powołany przez redaktora Franciszka Walickiego "Rhythm and Blues". Grupa ta została utworzona na bazie zespołu Marynarki Wojennej.

W 1969 odbył się I Ogólnopolski Festiwal Awangardy Beatowej w Kaliszu, pierwszy polski rockowy festiwal muzyczny[2].

Przedstawicielami bigbitu oprócz grupy The Beatles byli również: The Searchers, Gerry and the Pacemakers, Cilla Black, Freddie and the Dreamers, The Dave Clark Five, Herman's Hermits oraz The Zombies.[3] W Polsce: Skaldowie, Czerwone Gitary, Niebiesko-Czarni, Krzysztof Klenczon, Halina Frąckowiak, Ada Rusowicz, Czesław Niemen, Seweryn Krajewski, Helena Majdaniec[potrzebne źródło] oraz Karin Stanek.[4][5]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Encyclopaedia Britannica
  2. Wacław Panek: Mały słownik muzyki rozrywkowej. Warszawa: Związek Polskich Autorów i Kompozytorów, 1986, s. 32. ISBN 83-00-00997-3.
  3. Allmusic.com
  4. Polskieradio.pl
  5. Muzyka.onet.pl