Sverigedemokraterna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szwedzcy Demokraci
Lider Jimmie Akesson
Data założenia 6 lutego 1988
Adres siedziby Sztokholm
Deklarowana
ideologia polityczna

Nacjonalizm
Narodowy konserwatyzm
Eurosceptycyzm
Członkostwo
międzynarodowe
brak
Młodzieżówka Liga Młodzieży
Barwy      niebieski      żółty
Obecni posłowie 19[1]
www.sverigedemokraterna.se
Szwecja
Godło Szwecji
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Szwecji
Portal Portal Szwecja

Szwedzcy Demokraci (szw. Sverigedemokraterna, SD) - szwedzka ultraprawicowa partia polityczna wchodząca w skład parlamentu - Riksdagu. Założona została 6 lutego 1988 roku przez Leifa Zeilona. Partia określa się jako demokratyczna i nacjonalistyczna nawiązująca do narodowego konserwatyzmu oraz socjaldemokratycznych idei państwa opiekuńczego. W wyborach parlamentarnych w 2002 i 2006 SD była partią, która zdobyła najwięcej głosów wśród partii, które nie weszły do Riksdagu. Od 2010 jej członkowie zasiadają w parlamencie. Główne postulaty SD to restryktywna polityka imigracyjna, zwalczanie przestępczości oraz sprzeciw wobec przenoszeniu ośrodków decyzyjnych poza kraj (do UE).

Program[edytuj | edytuj kod]

Program Szwedzkich Demokratów opiera się na nacjonalizmie i narodowym konserwatyzmie[2][3].

Aborcja[edytuj | edytuj kod]

Partia chce ograniczenia liczby wykonywanych aborcji. Postuluje ograniczenie prawa do przerywania ciąży na życzenie do 12. tygodnia (obecnie możliwe jest to do 18. tygodnia)[4].

Imigranci[edytuj | edytuj kod]

Szwedzcy Demokraci stoją na stanowisku, że obecne przepisy imigracyjne i próby integracji imigrantów nie przyniosły oczekiwanych rezultatów[5]. SD jest jedyną partią parlamentarną, która sprzeciwia się integracji imigrantów, gdyż uważa, że Szwedzi nie powinni ponosić ciężaru lekkomyślnej polityki imigracyjnej[6].

SD uważają, że w Szwecji przebywa zbyt dużo imigrantów, co przekłada się na brak poczucia tożsamości narodowej wśród Szwedów. Chcą temu zaradzić, dając hojne wsparcie imigrantom, którzy zamiast osiedlać się w Szwecji na stałe, wracają do swoich rodzinnych krajów.

Partia nie sprzeciwia się migracji wysoko wykwalifikowanych pracowników w dziedzinach, w których występuje ich niedobór[4].

Lapończycy[edytuj | edytuj kod]

Szwedzcy Demokraci są przeciwni nadawaniu specjalnych praw Lapończykom zamieszkującym północ Szwecji, chcą m. in. rozwiązania lapońskiego parlamentu[7][8].

Prawo[edytuj | edytuj kod]

SD chcą uniemożliwienia przedterminowego wypuszczania na wolność osób skazanych na dożywotnie pozbawienie wolności za najcięższe przestępstwa, postulują również deportację ze Szwecji cudzoziemców uznanych za winnych poważnych przestępstw. Szwedzcy Demokraci opowiadają się też za stworzeniem krajowego rejestru osób skazanych za pedofilię[9].

Polityka zagraniczna[edytuj | edytuj kod]

Szwedzcy Demokraci są przeciwni przystąpieniu Szwecji do Unii Gospodarczej i Walutowej. Nie chcą również wejścia Turcji do Unii Europejskiej. Postulują renegocjację traktatu akcesyjnego Szwecji do UE[10].

Partia stoi na stanowisku, iż interesom Szwecji najlepiej służy pozostawanie poza NATO. Chce współpracy krajów nordyckich w dziedzinie obronności[4].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Nikt nie wybiera swojej orientacji seksualnej. Mobbing i dyskryminacja ludzi ze względu na orientację są nie do przyjęcia i powinny być prawnie ścigane.

— Fragment programu Szwedzkich Demokratów[4]

Szwedzcy Demokraci są zwolennikami tradycyjnego modelu rodziny (uważają, że każde dziecko powinno mieć jednego ojca i jedną matkę), szanując jednocześnie inne wzorce i respektując prawa osób homoseksualnych, których łamaniem ma grozić rosnąca liczba muzułmanów w Szwecji[11].

Ubój rytualny[edytuj | edytuj kod]

Partia sprzeciwia się ubojowi rytualnemu zwierząt, stojąc na stanowisku, iż metody ich zabijania muszą być szybkie i bezbolesne. Szwedzcy Demokraci chcą zakazu uboju bez uprzedniego ogłuszania i uznają religijne tradycje w tej kwestii za absurdalne[4].

Struktury[edytuj | edytuj kod]

Na początku 2008 roku partia liczyła około 3 000 członków. W chwili obecnej posiada trzynaście stowarzyszeń regionalnych oraz około stu miejscowych lub miejskich stowarzyszeń. Młodzieżówką Sverigedemokraterny jest powołana do życia w 1998 Lidze Młodzieży.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Korzenie Sverigedemokraterny wywodzą się z ruchu narodowego Bevara Sverige Svenskt (Zachować Szwecję Szwedzką), a w jej skład weszli również członkowie Framstegspartiet oraz Sverigepartiet. W latach 90. XX wieku partyjny lider Mikael Jansson starał się zmienić nacjonalistyczny wizerunek partii, podczas gdy inni członkowie partii współpracowali z francuskim Frontem Narodowym. Tę samą politykę kontynuuje obecny lider Jimmie Akesson. Podjął on próbę usunięcia najbardziej ekstremistycznych członków, którzy wtedy założyli nową partię o nazwie Nowa Demokracja. W wyborach parlamentarnych w 1988 na SD oddano 1118 głosów co przełożyło się na poparcie rzędu 0,03% w skali całego kraju.

Wybory[edytuj | edytuj kod]

2002[edytuj | edytuj kod]

Szwedzcy Demokraci w wyborach parlamentarnych nie dostali się do Riksdagu. Partia skupiła kampanię na swoich głównych postulatach, ograniczeniu imigracji i budowie kulturalnie homogenicznej Szwecji. Członkowie partii twierdzili podczas kampanii, że partia sprzeciwia się wszystkim formom ksenofobii i rasizmu, wbrew temu co mówili dziennikarze i reprezentanci innych partii politycznych. Niektórzy członkowie partii byli atakowani przez pojedynczych napastników, a spotkania partyjne zostały zakłócone przez demonstracje lewicowych grup.

2006[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych Szwedzcy Demokraci ponownie nie zdołali zyskać reprezentacji w Riksdagu, mimo to znacząco powiększyli swoje poparcie do 2,9% w skali kraju zyskując reprezentację w większości zarządów miast. W zarządzie miasta Landskrona, Partia Szwedzkich Demokratów zdobyła 22% głosów.

2010[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych Szwedzcy Demokraci przekroczyli po raz pierwszy 4% próg wyborczy. Otrzymali 5,7% głosów co przełożyło się na 20 miejsc w Riksdagu.

2014[edytuj | edytuj kod]

W wyborach we wrześniu 2014 Szwedzcy Demokraci otrzymali 12,9 % głosów i zdobyli 49 miejsc w Riksdagu.

Wybory do PE[edytuj | edytuj kod]

  • 2004 - 1,1 % głosów i 0 mandatów
  • 2009 - 3,3 % głosów i 0 mandatów
  • 2014 - 9,7 % głosów i 2 mandaty

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

  • Ze względu na nieakceptowalną przez większość szwedzkiego społeczeństwa retorykę stosowaną przez Szwedzkich Demokratów czołowe gazety Dagens Nyheter, Svenska Dagbladet oraz Expressen ogłosiły jej bojkot wprowadzając zakaz reklamowania na ich łamach. Ostatecznie 16 czerwca 2006 roku dwie pierwsze wycofały się z bojkotu.
  • Dyskusja o karykaturach Mahometa

Gdy duński dziennik Jyllands-Posten opublikował dwanaście rysunków przedstawiających karykatury Mahometa na jesieni i zimą 2005 roku, partia poparła opublikowanie karykatur, powołując się na wolność słowa. Partia oświadczyła, że nie było żadnego powodu, by duńska gazeta przestrzegała muzułmańskich reguł odnośnie wyrażenia poglądów. Kiedy na Bliskim Wschodzie muzułmanie ogłosili bojkot duńskich produktów, Szwedzcy Demokraci rozpoczęli kampanię zachęcającą do ich kupna. W 2006 roku partia włączyła się w debatę o karykaturach Mahometa, publikując rysunki proroka na łamach strony internetowej ligi młodzieży w SD - Kuriren. Rysunek przedstawiał Mahometa z lustrem trzymanym przed twarzą, ale w lustrze brak było odbicia. Podpis pod rysunkiem głosił Twarz Mahometa (szw. Muhammeds ansikte). Na skutek interwencji rządu szwedzkiego, dostawca internetu Levonline zamknął stronę internetową partii. Rząd i Minister Spraw Zagranicznych, Laila Freivalds, zaprzeczyli jakiejkolwiek ingerencji, równocześnie Laila Freivalds potępiła opublikowanie karykatur, nazywając je prowokacją. Freivalds złożyła dymisję po doniesieniach o jej ingerencji w wolność prasy i zaprzeczaniu, jakoby podejmowała się takich działań. To wydarzenie spowodowało dyskusję o cenzurze w rządzie Szwecji. Szwedzcy Demokraci z powodu publikacji karykatur zostali oskarżeni o sianie nienawiści. Podobne oskarżenia zostały wysunięte przeciw innym szwedzkim wydawcom, którzy opublikowali karykatury Mahometa. Oskarżenia zostały natychmiast uznane przez szwedzki Justitiekansler (urząd kontrolujący przestrzeganie prawa) za nieuzasadnione. Partia pierwotnie zaplanowała opublikować komplet karykatur w partyjnej gazecie, SD – Kuriren. Jednakże, gdy wybuchła afera, lider partii Jimmie Åkesson opublikował 9 lutego 2006 na stronie internetowej partii oświadczenie stwierdzające, że powstrzymuje się on od opublikowania online i w druku karykatur, ponieważ mogłoby to spowodować wrogie działania przeciw Szwedom i ich interesom gospodarczym w krajach islamskich. Zamknięcie stron internetowych partii zostało zgłoszone do Konstitutionsutskottet (jednostka w szwedzkim parlamencie zajmująca się kwestiami konstytucji i kontaktów między obywatelami a urzędami) przez Larsa Leijonborga z Ludowej Partii Liberalnej. Konstitutionsutskottet uznał, że ingerencja rządu była niekonstytucyjna.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Szwedzcy Demokraci rozprowadzają własną gazetę, SD - Kuriren, która od 2005 jest drukowana w formacie brukowca w nakładzie około 28 000 egzemplarzy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy