Tadeusz Drewnowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Tadeusz Drewnowski
Data i miejsce urodzenia 1 grudnia 1926
Polska Warszawa
Zawód krytyk literacki
Odznaczenia
Złoty Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis"

Tadeusz Drewnowski (ur. 1 grudnia 1926 w Warszawie) – polski literaturoznawca i krytyk literacki.

W 1940 był więziony na Pawiaku. W latach 1941-1945 żołnierz ZWZ-AK. Debiutował jako krytyk literacki w tygodniku „Kuźnica” (1947). Od 1949 do 1950 był asystentem w Instytucie Badań Literackich PAN, od 1950 do 1951 na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1951-1955 pracował w redakcji tygodnika „Nowa Kultura”, w latach 1956-1961 w miesięczniku „Dialog”, od 1960 do 1992 w tygodniku „Polityka”, następnie w dodatku „Polityka-Kultura”. Wydał Dzienniki Marii Dąbrowskiej.

Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i honorowy członek Kaliskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.

W kwietniu 2013 został odznaczony Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[1].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Prace naukowe i popularyzatorskie m.in.:

  • "Noce i dnie" Marii Dąbrowskiej (1965)
  • Krytyka i giełda (1969)
  • Ucieczka z kamiennego świata. O Tadeuszu Borowskim (1972)
  • Rzecz russowska. O pisarstwie Marii Dąbrowskiej (1981, wyd. poszerzone 1987)
  • Walka o oddech. Bio-poetyka. O pisarstwie Tadeusza Różewicza (1990, wyd. poszerzone 2002)
  • Próba scalenia. Obiegi – wzorce – style (1997)
  • Niedyskrecje pocztowe. Korespondencja Tadeusza Borowskiego (2001)
  • wspomnienia Tyle hałasu - o nic? (1982)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. ZAiKS ma 95 lat. mkidn.gov.pl, 24 kwietnia 2013. [dostęp 2013-04-24].