Taganrog

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Taganrog
Panorama
Panorama
Herb Flaga
Herb Taganrogu Flaga Taganrogu
Państwo  Rosja
Obwód  Obwód rostowski
Burmistrz Władymir Prasołow
Populacja (2008)
• liczba ludności

260 692
Nr kierunkowy +7 8634
Kod pocztowy 347900
Tablice rejestracyjne 61, 161
Położenie na mapie obwodu rostowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rostowskiego
Taganrog
Taganrog
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Taganrog
Taganrog
Ziemia 47°14′N 38°54′E/47,233333 38,900000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Strona internetowa
Portal Portal Rosja

Taganrog - portowe miasto nad Morzem Azowskim w Rosji, (obwód rostowski). Ludność ok. 280 tys. (2005).

Jako twierdza założony przez Piotra Wielkiego w 1698 z przeznaczeniem na pierwszą bazę rosyjskiej marynarki wojennej. Zburzony w 1712. Prawa miejskie uzyskał w 1775. Od początku XIX wieku ważny ośrodek handlowy, zaś od przełomu XIX i XX wieku również - przemysłowy.

Miasto położone na wzgórzu. Ważny ośrodek przemysłu ciężkiego oraz ośrodek akademicki. Zachował wiele ze swej historycznej architektury, co wpływa na jego atrakcyjność jako miasta turystycznego.

Miejsce urodzin Antoniego Czechowa - rosyjskiego nowelisty i dramatopisarza, Witolda Rowickiego - polskiego dyrygenta, pedagoga, organizatora życia muzycznego, oraz Sokratesa Starynkiewicza - prezydenta Warszawy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pomnik Piotra Wielkiego

Badania archeologiczne prowadzone w latach 30. XX wieku stwierdziły, że w obecnej lokalizacji Taganrogu w VI wieku p.n.e. powstała grecka kolonia, która następnie została zniszczona podczas licznych najazdów ludów koczowniczych. W czasie silnej włoskiej kolonizacji basenu Morza Czarnego w XIII stuleciu zbudowano tutaj miasto portowe Pizano.

Pierwsza wzmianka o Taganrogu pochodzi z 12 września 1698. Miasto zostało założone na zlecenie Piotra I jako gród i przystań dla trybunałów wojskowych. Miejsce to zostało nazwane Troetskom na Taganem Rogu, a następnie Trojecom, a wreszcie - Taganrog.

Pierwszych kilka lat było dla miasta porażką. Przez traktat prucki Rosja zobowiązała się do zniszczenia portu i miasta, które zostało zburzone w lutym 1712. W 1769 podczas wojny rosyjsko-tureckiej rozpoczęła się odbudowa miasta, na zlecenie Katarzyny Wielkiej. Po powstaniu w 1783 Sewastopola Taganrog stracił znaczenie wojskowo-strategiczne i stał się największym portem handlowym w Rosji. Do rozwoju miasta przyczyniły się bliskość obszarów rolnych. Działał handel pszenicą, lnem, kawiorem, konopiami. W mieście funkcjonowało 15 zagranicznych konsulatów. W 1869 Taganrog został połączony koleją do Charkowa i Rostowa.

W XIX wieku miasto było centrum handlu, z tego okresu pozostały interesujące pałace włoskich i greckich kupców. Pod koniec XIX wieku zaczął się rozwijać przemysł, głównie metalurgiczny, produkowano tutaj kotły, maszyny budowlane. W 1908 została zbudowana w pierwsza elektrownia.

herb (1811)

Podczas wojny domowej, od 1918 do 1920 w Taganrogu mieściła się siedziba generała Denikina - Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych Południa Rosji.

Zimą 1917-1918 w Taganrogu, pod nazwiskiem Greka ukrywał się dowódca imperialnego wojska, generał Paul von Rennenkampf. Po odmowie wstąpienia do Armii Czerwonej, został aresztowany przez Czeka i rozstrzelany (1 kwietnia 1918).

Zbiór chińskiej sztuki zabrany Rennenkampfom, znajduje się obecnie w lokalnym muzeum (Pałac Alferaki).

W 1918 do miasta został ewakuowany z Dniepropietrowska, bolszewicki rząd Ukrainy. W 1920-24 Taganrog należał do Donieckiej prowincji Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, w 1924 został przekazany do RFSRR.

Jako miasto zasiedlone przez Ukraińców, okrąg Taganrog był centrum ukraińskiego życia[potrzebne źródło]. Podczas ukraińskiej rewolucji z lat 1917-1921 miasto było częścią Ukraińskiej Republiki Ludowej, wraz z nadejściem władzy radzieckiej w latach 1920-1924 powiat Taganrog stał się częścią Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.

W okresie bezpośrednio po I wojnie światowej w Taganrogu funkcjonowała polska placówka o charakterze konsularnym.

Według Spisu Powszechnego z 1926, Ukraińcy w mieście Taganrog stanowili 34,6% ogółu ludności, Rosjanie - 55,2%, ale w całym okręgu regionie Ukraińcy byli bezwzględną większością - 71,5%, Rosjanie - tylko 21,9[potrzebne źródło]. Od 1937 miasto znajduje się w obwodzie rostowskim.

W latach 20. w XX wieku, w mieście nastąpił rozwój przemysłu przerwany przez wkroczenie do Taganrogu wojsk niemieckich (17 października 1941). Podczas okupacji w mieście działała antyniemiecka organizacja - Taganrogskie młodzieżowe podziemie. Okupacja trwała 680 dni, aż do 30 sierpnia 1943.

Pomniki[edytuj | edytuj kod]

Dynamika przyrostu ludności[edytuj | edytuj kod]

rok 1860 1897 1913 1926 1939 1962 1967 1970 1979 1982 1992 1996 1998 2003 2005 2006 2007
tys. mieszkańców 21,3 51,0 71,5 85,6 189 220 245 254 276,4 283 293,2 291,6 289,9 281,9 273,0 268,6 264,4

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Pałac Alferaki

Taganrog рołożony jest na południowo-wschodniej części półwyspu Miusskowo w zatoce Taganroskiej, Morza Azowskiego, zabytkowa część miasta znajduje się na cyplu Таganyj Róg. Współrzędne geograficzne to: 47°14' N i 38°54' E. Miasto położone na nizinie, lekko pofałdowanej, wzgórza dochodzą nawet do wysokości 75 m nad poziom morza. W granicach miasta znajdują się dwa potoki.

Klimat[edytuj | edytuj kod]

Klimat jest suchy, umiarkowany, kontynentalny ciepły. Średnia roczna temperatura wynosi +9 °C. Maksymalna temperatura w lipcu wynosi do + 35-40 °C, minimalna temperatura w styczniu wynosi do -30 °C. Charakteryzuje się silnym wiatrem, któremu towarzyszą fale, w wyniku czego podmywany jest brzeg i osuwa się ziemia.

Nauka w Taganrogu[edytuj | edytuj kod]

Szkolnictwo wyższe[edytuj | edytuj kod]

  • Taganrodzki Instytut Techniczny Południowego federalnego uniwersytetu.
  • Taganrodzki Państwowy Instytut Pedagogiczny.
  • Taganrodzki Instytut Kierowania i Gospodarki.
Katedra Wniebowzięcia w Taganrogu

Prasa[edytuj | edytuj kod]

  • Gazeta «Тaganrodzka Prawda» (od 1918 r.)
  • Gazeta «Nowa Taganrodzka Gazeta» (od 2002 r.)
  • Gazeta «Taganrog»
  • Gazeta «Kurier Таgаnrodzki»
  • Gazeta «Czas Taganroga»

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez miasto przebiega linia kolejowa IłowajskRostów nad Donem oraz droga Rostów nad Donem — Mariupol. Taganrodzki handlowy port morski zabezpiecza przeładunek metalu i węgla, ziarna oraz produktów przemysłu naftowego.

Transport miejski to: tramwaje, trolejbusy i autobusy.

Powietrzne połączenie możliwe jest przez port lotniczy Taganrog-Południowy.

Stary Taganrog[edytuj | edytuj kod]

Miasta partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Urodzeni w mieście[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]