Tiramisu

Z Wikipedii

Tiramisu (wł. tirarse sù – ocknij się, przebudź się, ale też tirami sù poderwij mnie) to deser, który składa się z warstwy biszkoptu nasączonej bardzo mocną kawą espresso oraz winem marsala, przypominającym w smaku cherry, na którą nakłada się warstwę kremu z kwaskowego twarożku mascarpone, jajek, cukru i śmietany, a całość posypuje się warstwą grubo zmielonych płatków gorzkiej czekolady.

Deser ten podaje się bardzo silnie schłodzony i je się zwykle do kawy espresso. Kombinacja kawy, pożywnego twarożku i gorzkiej czekolady "stawia na nogi umarłego". Tradycyjnie tiramisu spożywa się we Włoszech na drugie śniadanie – zwłaszcza w upalne dni. Niektórzy twierdzą, że oprócz zdolności "stawiania umarłego na nogi" deser ten posiada też pewne własności afrodyzjaku, czego jednak nikt jak dotąd naukowo nie dowiódł. Faktem jest jednak, że dzięki dwuznaczności nazwy tego deseru, jest on często żartobliwym wstępem do flirtu i nadaje niewinnym początkowo spotkaniom nutkę erotyzmu.

Istnieje co najmniej kilkadziesiąt różnych przepisów na tiramisu, które we Włoszech posiada wiele regionalnych odmian. Deser ten przyjmuje najróżniejsze rozmiary i kształty, choć na ogół jest to prostokątne lub okrągłe ciastko o rozmiarach zbliżonych do polskich kremówek.

Istnieje wiele teorii na temat historii tego deseru. Do "stolicy" tiramisu pretendują: Wenecja, skąd pochodzi twarożek mascarpone, Treviso, Siena i Florencja. Każde z tych miast ma własny "jedynie słuszny" przepis na jego wykonanie i uważa, że przepisy z konkurencyjnych miast to nieporozumienie i kiepska imitacja tego właściwego. Jedna z legend, szczególnie popularna w Sienie głosi, że twórcą tego deseru był władca Toskanii Cosimo III de' Medici, który zwykł był go serwować na nudnych posiedzeniach rady księstwa. W Wenecji twierdzą natomiast, że tiramisu było od niepamiętnych czasów ulubioną potrawą dożów i to na grubo przed tym gdy rodzina Medici stała się wpływowa.

Tiramisu zrobiło międzynarodową karierę dopiero za sprawą II wojny światowej, kiedy to masowo zajadali się tym deserem włoscy żołnierze siedzący w alianckiej niewoli, co mogli czynić dzięki paczkom nadsyłanym przez ich żony i narzeczone, które obowiązkowo musiały zawierać ów deser.