Władisław Trietjak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władisław Trietjak
Vladislav Tretiak.JPG

Władisław Trietjak (2008)
Pozycja bramkarz
Uchwyt kija lewy
Przydomek Krab[1]
Russkaja Stiena (Ruska Ściana)
Człowiek Tysiąca Rąk[2]
Wzrost 185 cm
Masa 91 kg
Klub Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich CSKA Moskwa
Numer 20
Narodowość  Rosja
Urodzony 25 kwietnia 1952 w Orudjewie
Draft NHL 7 runda, 138 numer, 1983
Montreal Canadiens
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Władisław Aleksandrowicz Trietjak (ros. Владислав Александрович Третьяк, ur. 25 kwietnia 1952 w Orudjewie, rejon dmitrowski) – były radziecki hokeista występujący na pozycji bramkarza, reprezentant ZSRR, trzykrotny olimpijczyk. Uznawany za jednego z najlepszych bramkarzy w historii hokeja. Trener i działacz hokejowy, od 2006 prezydent Federacji Hokejowej Rosji.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Matka Trietjaka była nauczycielką wychowania fizycznego, ojciec uczył literatury rosyjskiej. Trietjak początkowo interesował się lekkoatletyką, koszykówką, siatkówką i narciarstwem. Podobnie jak wielu chłopców w jego wieku w ówczesnych czasach, zaintersował się hokejem i w wieku 11 lat zapisał się do szkółki klubu CSKA, która obecnie nosi imię Walerija Charłamowa. Jego pierwszym trenerem był Witalij Jerfiłow. Początkowo chciał grać na pozycji napastnika, jednak z powodu braku bramkarzy w klubie został przekwalifikowany na tę pozycję.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

Trietjak nie rozegrał ani jednego meczu hokejowego przed ukończeniem 11 roku życia. W 1967 został chwilowo włączony do pierwszej drużyny seniorów CSKA przez Anatolija Tarasowa, a od następnego roku już na stałe.

W reprezentacji zadebiutował na turnieju mistrzostw świata w 1970. Od tej pory w każdym sezonie zaliczył przynajmniej jedną wielką imprezę w barwach narodowych aż do zakończenia kariery. W pierwszych igrzyskach olimpijskich]] 1972 wywalczył złoty medal. Międzynarodową sławę zdobył podczas gier z serii Summit Series w 1972, kiedy między innymi dzięki jego dobrej postawie w bramce reprezentacja ZSRR (nazywana "amatorską") wygrała trzy z ośmiu spotkań z reprezentacją Kanady, która po raz pierwszy w historii była złożona tylko z zawodowych hokeistów. Trietjak był najlepszym zawodnikiem Series razem z Philem Esposito i Paulem Hendersonem. Po tych spotkaniach wiele klubów NHL chciało go wydrafotwać, w 1983 uczynił to Montreal Canadiens. Trietjak był gotowy do gry za oceanem, ale władze Związku Radzieckiego nie wyraziły zgody na wyjazd z kraju najlepszego bramkarza.

Trietjak stał się gwiazdą reprezentacji "Sbornej", zdobył wraz z nią także złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w 1976 i w 1984, Canada Cup 1981, a także 10 złotych medali mistrzostw świata. Jednak na Igrzyskach Olimpijskich w 1980 Trietjak zaprzepaścił szansę na zdobycie kolejnego złotego medalu po meczu z reprezentacją USA (tzw. "Cud na lodzie", uznany za najważniejsze wydarzenie w historii hokeja na lodzie).

Łącznie uczestniczył w turniejach mistrzostw świata w 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1979, 1981, 1982, 1983, zimowych igrzysk olimpijskich 1972, 1976, 1980, 1984, turniejach Summit Series 1972, 1974 oraz Canada Cup 1981.

Dwukrotnie był chorążym ekipy narodowej podczas ceremonii otwarcia igrzysk (1976 i 1984)[3]. Po igrzyskach olimpijskich w Sarajewie (1984) ogłosił zakończenie kariery.

Sukcesy i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Władisław Trietjak podczas spotkania z prezydentem Władimirem Putinem (24 lutego 2012)
Władisław Trietjak podczas odznaczenia Orderem Zasług dla Ojczyzny. Obok premier Dmitrij Miedwiediew (3 maja 2012)
Władisław Trietjak zapala znicz olimplijski podczas ceremonii otwarcia ZIO 2014 w Soczi (7 lutego 2014). Obok Irina Rodnina
Reprezentacyjne
Klubowe
  • Gold medal with cup.svg Złoty medal mistrzostw ZSRR: 1970, 1971, 1972, 1973, 1975, 1977, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984 z CSKA Moskwa
  • Silver medal with cup.svg Srebrny medal mistrzostw ZSRR: 1969, 1974, 1976 z CSKA Moskwa
  • Simple gold cup.svg Puchar ZSRR: 1969, 1973, 1977, 1979, 1988 z CSKA Moskwa
  • Simple silver cup.svg Finał Pucharu ZSRR: 1976 z CSKA Moskwa
  • Simple gold cup.svg Puchar Europy: 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1976, 1978, 1979, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984 z CSKA Moskwa
Indywidualne
  • Mistrzostwa Europy do lat 19 w 1971:
    • Najlepszy bramkarz turnieju
    • Skład gwiazd turnieju
  • Liga radziecka 1970/1971:
    • Skład gwiazd
  • Liga radziecka 1971/1972:
    • Skład gwiazd
  • Liga radziecka 1972/1973:
    • Skład gwiazd
  • Liga radziecka 1973/1974:
    • Skład gwiazd
    • Najlepszy zawodnik
  • Mistrzostwa świata w 1974:
    • Najlepszy bramkarz turnieju
  • Liga radziecka 1974/1975:
    • Skład gwiazd
    • Najlepszy zawodnik
  • Mistrzostwa świata w 1975:
    • Skład gwiazd turnieju
  • Liga radziecka 1975/1976:
    • Skład gwiazd
    • Najlepszy zawodnik
  • Liga radziecka 1976/1977:
    • Skład gwiazd
  • Liga radziecka 1977/1978:
    • Skład gwiazd
  • Liga radziecka 1978/1979:
    • Skład gwiazd
  • Mistrzostwa świata w 1979:
    • Skład gwiazd turnieju
    • Najlepszy bramkarz turnieju
  • Liga radziecka 1979/1980:
    • Skład gwiazd
  • Canada Cup 1981:
  • Liga radziecka 1980/1981:
    • Skład gwiazd
    • Najlepszy zawodnik
  • Liga radziecka 1981/1982:
    • Skład gwiazd
  • Liga radziecka 1982/1983:
    • Skład gwiazd
    • Najlepszy zawodnik
  • Mistrzostwa świata w 1983:
    • Skład gwiazd turnieju
    • Najlepszy bramkarz turnieju
  • Liga radziecka 1983/1984:
    • Skład gwiazd
Rekordy
Wyróżnienia

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia
ZSRR
Rosja

Życie prywatne i inna kariera[edytuj | edytuj kod]

Żona Trietjaka, Tatiana, była wykwalifikowana do nauczania literatury rosyjskiej, jednak już nigdy więcej nie pracowała. Mieli dwójke dzieci: syna Dmitrija, który został dentystą i córkę Irinę, która została prawniczką. Syn Dmitrija, Maksim (ur. 1996) także został hokeistą i gra na pozycji bramkarza tak jak dziadek[9].

Trietjak był jednym z zaproszonych gości, którzy przemawiali podczas ceremonii zastrzeżenia w zespole Montreal Canadiens numeru z którym grał Ken Dryden (odbyła się 29 stycznia 2007). Dryden był jednym z bramkarzy reprezentacji Kanady podczas Summit Series 1972.

Trietjak zakończył karierę po wygranym meczu podczas Igrzysk Olimpijskich w Sarajewie z reprezentacją Czechosłowacji 2:0. W 1990 Mike Keenan zatrudnił Trietjaka na stanowisko trenera bramkarzy w Chicago Blackhawks. Podczas pracy w Chicago trenował jednych z najlpeszych bramkarzy w NHL: Eda Belfoura, Dominika Haška czy Jocelyna Thibaulta. Trener Blackhawks Mike Keenan był zachwycony Trietjakiem i stwierdził, że 38-letni Rosjanin byłby jeszcze zdolny do gry w NHL. W Chicago pracował przez 14 sezonów. Odkąd opuścił amerykański klub, Ed Blefour występował z numerem 20 (z takim samym jak Trietjak podczas kariery zawodniczej). Obecnie, w hołdzie dla Władisława, z numerem 20 występuje inny rosyjski hokeista, Jewgienij Nabokow[10]. Ponadto był trenerem bramkarzy kadry Rosji na mistrzostwach świata w 2000.

W 1987 Trietjak napisał książkę "Trietjak, Legenda". W 1989 został członkiem Hockey Hall of Fame, jako pierwszy sowiecki hokeista, który nie rozegrał ani jednego spotkania w NHL.

W 2003 został deputowanym w Dumie, wybrany z partii Jedna Rosja, z okręgu Saratów.

25 kwietnia 2006 (w 54. urodziny) został wybrany prezydentem Federacji Hokejowej Rosji. Dostał 93 na 96 głosów[11]. 3 dni później gubernator generalny Kanady odznaczył go Meritorious Service Decoration podczas ceremonii w Rideau Hall.

W Toronto otworzył szkołę bramkarską, nazwaną jego imieniem.

28 marca 2007 wybrał się do Ottawy, aby rozmawiać o reaktywowaniu Summit Series w lecie 2007. Premier Rosji Michaił Fradkow dyskutował z premierem Kanady Stephen Harper na temat rozpoczęcia nowej, podobnej serii[12]. Postanowiono o rozegraniu Summit Series 2007 pomiędzy juniorskimi reprezentacjami Rosji i Kanady.

W sezonie 2009/2010 był menedżerem reprezentacji Rosji na turniejach mistrzostw świata 2010 oraz zimowych igrzysk olimpijskich 2010.

Od lipca 2013 członek zarządu CSKA Moskwa[13].

7 lutego 2014 podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2014 w Soczi razem z byłą radziecką łyżwiarką figurową, Iriną Rodniną oficjalnie zapalił znicz olimpijski[14].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]