Wakatsuki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wakatsuki
Wakatsuki
Historia
Stocznia stocznia Mitsubishi, Nagasaki, Japonia
Położenie stępki 9 marca 1942
Wodowanie 24 listopada 1942
 Nippon Kaigun
Wejście do służby 31 maja 1943
Los okrętu zatopiony przez lotnictwo 11 listopada 1944 w zatoce Ormoc
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa – 2701 ton,
pełna – 3700 ton
Długość 134,2 m
Szerokość 11,6 m
Zanurzenie 4,2 m
Prędkość 33 węzłów
Napęd
2 turbiny parowe o mocy łącznej 52 000 KM, 3 kotły parowe, 2 śruby
Zasięg 8300 mil morskich przy prędkości 18 w
Uzbrojenie
8 x 100 mm plot (4xII),
12-27 x 25 mm plot,
4 wt
610 mm (1xIV), 8 torped, 1-2 mbg, 72 bg
– szczegóły w tekście
Załoga 300

Wakatsuki (若月) – japoński wielki niszczyciel z okresu II wojny światowej, typu Akizuki, w służbie w latach 1943-1944, zatopiony przez lotnictwo amerykańskie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Niszczyciele typu Akizuki.

"Wakatsuki" był szóstym okrętem z serii wielkich niszczycieli typu Akizuki, zaprojektowanych specjalnie jako okręty obrony przeciwlotniczej, których główne uzbrojenie stanowiło 8 dział uniwersalnych kalibru 100 mm, o świetnych charakterystykach balistycznych.

Stępkę pod budowę okrętu położono 9 marca 1942 w stoczni Mitsubishi w Nagasaki, kadłub wodowano 24 listopada 1942, a okręt wszedł do służby 31 maja 1943. Zbudowany był w ramach programu rozbudowy floty z 1939 roku, pod numerem budowy 109. Nazwa, podobnie jak pozostałych niszczycieli tej serii, związana była z Księżycem i oznaczała "Księżyc w pierwszej kwarcie".

Służba[edytuj | edytuj kod]

"Wakatsuki" po wejściu do służby i szkoleniu, w sierpniu 1943 został przebazowany do Truk, wypełniając głównie zadania eskortowe, a następnie 1 listopada został przebazowany do Rabaulu. W nocy z 1 na 2 listopada 1943 wziął udział w bitwie w zatoce Cesarzowej Augusty na Bougainville, zakończonej porażką japońską. 5 listopada, podczas nalotu amerykańskiego lotnictwa pokładowego na Rabaul, "Wakatsuki" został lekko uszkodzony bliskimi wybuchami. 6 listopada osłaniał transport wojska na Przylądek Torokina na Bougainville. Pod koniec listopada powrócił do Yokosuka w Japonii na krótki remont.

W dniach 6-13 lutego 1944 brał udział w eskorcie lotniskowców "Shōkaku" i "Zuikaku" z Kure do Singapuru, a następnie między 28 marca a 4 kwietnia eskortował "Taiho" z Kure na Lingga Roads, a w maju 1944 eskortował flotę japońską stamtąd na kotwicowisko Tawitawi. 6 czerwca ratował rozbitków ze storpedowanego niszczyciela "Minazuki". Brał następnie udział w powietrzno-morskiej bitwie na Morzu Filipińskim 19-20 czerwca 1944 w składzie 61. Dywizjonu 10. Flotylli Niszczycieli, osłaniającej lotniskowce zespołu adm. Ozawy (wraz z "Akizuki", "Hatsuzuki", "Shimotsuki"). Zdjął sztab admirała z tonącego lotniskowca "Taiho" i przetransportował go na krążownik "Haguro". Po przegranej bitwie powrócił na wody Japonii. W lipcu eskortował operację transportową z Kure na Okinawę i do Manili.

Brał następnie udział w starciu 25 października 1944 koło przylądka Engano, będącego częścią bitwy o Leyte, w składzie zespołu lotniskowców adm. Ozawy. Następnie bazował w Manili.

Brał udział w eskorcie konwoju TA nr 4, który przybył w nocy z 9 na 10 listopada 1944 z zaopatrzeniem do Ormoc na Leyte, a bezpośrednio potem został dołączony do eskorty konwoju TA nr 3 do Ormoc. 11 listopada 1944 "Wakatsuki" został zatopiony podczas zmasowanych ataków amerykańskiego lotnictwa pokładowego zespołu TF 38 na ten konwój w zatoce Ormoc, wraz z 3 innymi niszczycielami, z dużymi stratami w załodze, w tym dowódcą (w rejonie 10°50′N 124°35′E/10,833333 124,583333). Liczba ofiar jest nieznana, uratowano łącznie 131 osób z "Shimakaze" i "Wakatsuki".

Dowódca:

  • kmdr por/kmdr Yasuatsu Suzuki (maj 1943 – 11 listopada 1944)

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Opis konstrukcji i szczegółowe dane – w artykule niszczyciele typu Akizuki

Uzbrojenie i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • 8 dział uniwersalnych kalibru 100 mm Typ 98 w wieżach dwudziałowych (4xII)
    • długość lufy – L/65 (65 kalibrów), kąt podniesienia – 90° donośność – 19 500 m (pozioma), 14 700 m (maks. pionowa), masa pocisku – 13 kg. Zapas amunicji – po 300 nabojów
  • 12 – 27 działek przeciwlotniczych 25 mm Typ 96, na stanowiskach podwójnych, potrójnych i pojedynczych (początkowo 4xIII lub 5xIII, ilość zwiększana w latach 1943-44, ostatecznie 5xIII, 12xI)
  • 4 wkm 13,2 mm plot (prawdopodobnie od 1944)
  • 4 wyrzutnie torpedowe 610 mm Typ 92 model 4 (1xIV) (8 torped Typ 93)
  • 2-4 miotacze bomb głębinowych Typ 94, zrzutnie bg (54-72 bomby głębinowe)

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

  • system kierowania ogniem artylerii głównej: dwa 4,5-metrowe dalmierze stereoskopowe (na nadbudówce dziobowej i rufowej) z przelicznikiem artyleryjskim Typ 94.
  • urządzenia kierowania ogniem artylerii plot: 2,5-metrowy dalmierz, dwa 1,5 metrowe dalmierze
  • szumonamiernik
  • radar (od 1943-44): dozoru ogólnego model 21 lub dozoru ogólnego model 22 i/lub dozoru powietrznego model 13
  • reflektor 110 cm

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]