Witold Grabowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Witold Grabowski
Witold Grabowski
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1898
Batumi
Data i miejsce śmierci 25 października 1966
Londyn
Minister sprawiedliwości, naczelny prokurator
Okres urzędowania od 16 maja 1936
do 30 września 1939
Poprzednik Czesław Michałowski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Witold Grabowski (ur. 13 marca 1898 w Batumi, zm. 25 października 1966 w Londynie) – polski prawnik, minister sprawiedliwości, naczelny prokurator od 16 maja 1936 r. do 30 września 1939 r. Oskarżyciel w procesie brzeskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Batumi (Zakaukazie). Szkołę średnią ukończył w Rostowie nad Donem. W czasie I wojny światowej walczył w 4 Dywizji Strzelców Polskich pod komendą gen. Żeligowskiego na Kubaniu i w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. W 1919 podjął pracę w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich okręgu mińskiego. W roku następnym wstąpił ochotniczo do wojska i brał udział w walkach o Wilno. W 1922 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, po czym podjął pracę w Delegaturze Rządu Polskiego przy rządzie Litwy Środkowej, następnie w okręgowej Izbie Kontroli Państwa w Wilnie.

Po odbyciu aplikacji sądowej został w 1926 podprokuratorem w Wilnie, a rok później w Piotrkowie Trybunalskim. W 1928 został wiceprezesem Sądu Okręgowego w Warszawie, a od 1930 pełnił funkcję prokuratora Sądu Apelacyjnego w Warszawie. W 1931 oskarżał w procesie brzeskim. Od 15 maja 1936 do wybuchu wojny był ministrem sprawiedliwości w rządzie Felicjana Sławoj-Składkowskiego. W 1938 został wybrany do senatu. We wrześniu 1939 przedostał się do Rumunii, skąd przez Turcję dotarł do Palestyny. Jako porucznik Brygady Karpackiej odbył kampanię libijską. Po wojnie osiedlił się w Etiopii, gdzie wykonywał zawód sędziego. Zmarł w Londynie.

W czasach studenckich uczestniczył w turniejowym życiu szachowym Wilna. W latach 30. wchodził w skład Rady Naczelnej Polskiego Związku Szachowego, a od 1938 był ostatnim prezesem związku przed wybuchem II wojny światowej. Jedna z jego partii, stoczona w styczniu 1938 w kasynie oficerskim Yacht Clubu w Warszawie, została opublikowana na łamach „Polski Zbrojnej” przez przeciwnika Grabowskiego, Mariana Steifera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy... Słownik biograficzny szachistów polskich, tom 2, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996