Witold Grabowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Witold Grabowski
Witold Grabowski.jpg
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1898
Batumi, obwód batumski, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 25 października 1966
Londyn, Wielka Brytania
Minister sprawiedliwości, naczelny prokurator
Okres urzędowania od 16 maja 1936
do 30 września 1939
Poprzednik Czesław Michałowski
Następca Władysław Sikorski (Rząd RP na uchodźstwie)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Witold Grabowski (ur. 13 marca 1898 w Batumi, zm. 25 października 1966 w Londynie) – polski prawnik, minister sprawiedliwości, naczelny prokurator od 16 maja 1936 r. do 30 września 1939 r. Oskarżyciel w procesie brzeskim.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Batumi (Kaukaz Południowy). Szkołę średnią ukończył w Rostowie nad Donem. W czasie wojny domowej w Rosji walczył w 4 Dywizji Strzelców Polskich pod komendą gen. Żeligowskiego na Kubaniu i w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. W 1919 podjął pracę w Zarządzie Cywilnym Ziem Wschodnich okręgu mińskiego. W roku następnym wstąpił ochotniczo do wojska i brał udział w walkach o Wilno. W 1922 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, po czym podjął pracę w Delegaturze Rządu Polskiego przy rządzie Litwy Środkowej, następnie w okręgowej Izbie Kontroli Państwa w Wilnie.

Po odbyciu aplikacji sądowej został w 1926 podprokuratorem w Wilnie, a rok później w Piotrkowie Trybunalskim. W 1928 został wiceprezesem Sądu Okręgowego w Warszawie, a od 1930 pełnił funkcję prokuratora Sądu Apelacyjnego w Warszawie. W 1931 oskarżał w procesie brzeskim. Od 15 maja 1936 do wybuchu wojny był ministrem sprawiedliwości w rządzie Felicjana Sławoj-Składkowskiego. W 1938 został wybrany do Senatu. We wrześniu 1939 przedostał się do Rumunii, skąd przez Turcję dotarł do Palestyny. Jako porucznik Brygady Karpackiej odbył kampanię libijską. Po wojnie osiedlił się w Etiopii, gdzie wykonywał zawód sędziego. Zmarł w Londynie.

W czasach studenckich uczestniczył w turniejowym życiu szachowym Wilna. W latach 30. wchodził w skład Rady Naczelnej Polskiego Związku Szachowego, a od 1938 był ostatnim prezesem związku przed wybuchem II wojny światowej. Jedna z jego partii, stoczona w styczniu 1938 w kasynie oficerskim Yacht Clubu w Warszawie, została opublikowana na łamach „Polski Zbrojnej” przez przeciwnika Grabowskiego, Mariana Steifera.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy... Słownik biograficzny szachistów polskich, tom 2, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996