Stanisław Car

Stanisław Car
Data i miejsce urodzenia	26 kwietnia 1882 Warszawa
Data i miejsce śmierci	18 czerwca 1938 Warszawa
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres urzędowania	od 4 października 1935 do 18 czerwca 1938
Poprzednik	Kazimierz Świtalski
Następca	Walery Sławek
Minister sprawiedliwości, naczelny prokurator
Przynależność polityczna	Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Okres urzędowania	od 22 grudnia 1928 do 29 grudnia 1929
Poprzednik	Aleksander Meysztowicz
Następca	Feliks Dutkiewicz
Minister sprawiedliwości, naczelny prokurator
Przynależność polityczna	Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Okres urzędowania	od 29 marca 1930 do 4 grudnia 1930
Poprzednik	Feliks Dutkiewicz
Następca	Czesław Michałowski
Odznaczenia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Stanisław Car (ur. 26 kwietnia 1882 w Warszawie, zm. 18 czerwca 1938 tamże) – polski prawnik, polityk, wiceminister, a następnie minister sprawiedliwości. W latach 1930–1935 wicemarszałek Sejmu III kadencji, następnie marszałek Sejmu IV kadencji (1935–1938), wolnomularz.

Życiorys

Nagrobek Stanisława Cara i jego żony Zofii na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa

Pochodził z rodziny inteligenckiej. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim do 1905, a następnie na Uniwersytecie w Odessie (absolwent rocznika 1907). Odbył aplikację sądową (1908–1911), uzyskał wpis na listę adwokatów przysięgłych i otworzył kancelarię adwokacką. Był sędzią pokoju XI okręgu w Warszawie w 1915.

Bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego, aż do śmierci marszałka w 1935.

Należał do BBWR, gdzie był członkiem prezydium klubu parlamentarnego, a następnie także wiceprezesem koła (od sierpnia 1931). Współtworzył projekt konstytucji kwietniowej (współautor tez konstytucyjnych i generalny referent projektu).

Odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski, pośmiertnie, 20 czerwca 1938 Orderem Orła Białego, a także wieloma odznaczeniami polskimi i zagranicznymi, m.in. Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej.

Nazwisko oraz rola, jaką spełniał wobec Piłsudskiego (wykładnia prawa w sposób możliwie najkorzystniejszy dla jego celów politycznych) przyniosły mu ironiczny przydomek „Jego Interpretatorskoje Wieliczestwo”.

Bibliografia

• Andrzej Garlicki: Od Brześcia do maja. Warszawa: Czytelnik, 1986. ISBN 83-07-01603-7.