Stanisław Car

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stanisław Car
Stanisław Car.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1882
Warszawa
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1938
Warszawa
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres urzędowania od 4 października 1935
do 18 czerwca 1938
Poprzednik Kazimierz Świtalski
Następca Walery Sławek
Minister sprawiedliwości, naczelny prokurator
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Okres urzędowania od 22 grudnia 1928
do 29 grudnia 1929
Poprzednik Aleksander Meysztowicz
Następca Feliks Dutkiewicz
Minister sprawiedliwości, naczelny prokurator
Przynależność polityczna Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem
Okres urzędowania od 29 marca 1930
do 4 grudnia 1930
Poprzednik Feliks Dutkiewicz
Następca Czesław Michałowski
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Stanisław Car (ur. 26 kwietnia 1882 w Warszawie[1], zm. 18 czerwca 1938 tamże) – polski prawnik, polityk, wiceminister, a następnie minister sprawiedliwości. W latach 1930–1935 wicemarszałek Sejmu III kadencji, następnie marszałek Sejmu IV kadencji (1935–1938), wolnomularz[2].

Życiorys[edytuj]

Nagrobek Stanisława Cara i jego żony Zofii na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa

Pochodził z rodziny inteligenckiej. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim do 1905, a następnie na Uniwersytecie w Odessie (absolwent rocznika 1907). Odbył aplikację sądową (1908–1911), uzyskał wpis na listę adwokatów przysięgłych i otworzył kancelarię adwokacką. Był sędzią pokoju XI okręgu w Warszawie w 1915.

Bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego, aż do śmierci marszałka w 1935.

Należał do BBWR, gdzie był członkiem prezydium klubu parlamentarnego, a następnie także wiceprezesem koła (od sierpnia 1931). Współtworzył projekt konstytucji kwietniowej (współautor tez konstytucyjnych i generalny referent projektu).

Odznaczony Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski, pośmiertnie, 20 czerwca 1938 Orderem Orła Białego[3], a także wieloma odznaczeniami polskimi i zagranicznymi, m.in. Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej[4].

Nazwisko oraz rola, jaką spełniał wobec Piłsudskiego (wykładnia prawa w sposób możliwie najkorzystniejszy dla jego celów politycznych) przyniosły mu ironiczny przydomek „Jego Interpretatorskoje Wieliczestwo”.

Przypisy

  1. Akt urodzenia nr 184 z 1882, parafia rzymskokatolicka Przemienienia Pańskiego w Warszawie.
  2. Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905–1928. Warszawa 1984, s. 231.
  3. M.P. z 1938 r. Nr 141, poz. 248
  4. Stanisław Car (1882–1938). Wszechnica Sejmowa: II Rzeczpospolita. [dostęp 15 czerwca 2011].

Bibliografia[edytuj]